Od svih sudbina koje mogu da zadese vojnika - jedna od najgorih je da se vodi kao nestao u akciji. Američki vojnici ubijeni u akciji umiru sa uverenjem da će sve biti učinjeno da se pronadju njihovi posmrtni ostaci i da će biti dolično sahrannjeni. Da će njihove porodice biti obaveštene o njihovoj smrti i da će njihova žrtva ostati u sećanju zahvalnog američkog naroda. Zarobljeni američki vojnici znaju da  njiihovi sunarodnici neće mirovati sve dok ne budu oslobođeni. Medjutim, sudbina Amerikanca nestalih u akciji nameće posebnu obavezu Sjedninjenim Državama.

SAD su se zakonom, ali i moralno, obavezale da vode evidenciju o svakom Amerikancu koji je nestao u oružanim akcijama. Ukoliko je moguće, ako se potvrdi autentičnost posmrtnih ostataka nestalog u vojnoj akciji, oni na odgovrajući način moraju da budu sahranjeni. A sve dok postoji mogućnost da su u akciji nestali američki vojnici možda još živi, SAD moraju preduzeti sve što je moguće da ih pronadju i vrate kući.

Iz tog razloga je američki Kongres 2000-te godine usvojio zakon pod nazivom “Dovedimo ih kući žive”. Više od 8000 Amerikanca koji su učestvovali u korejskom ratu se još vodi kao nestalo, dok ih je oko 2000 iz vijetnamskog rata. Prema američkom zakonu, predvidja se  davanje azila “svakom državljaninu Vijetnama, Kambodže, Laosa, Kine, Severne Koreje ili bilo koje nezavisne države bivšeg Sovjetskog Saveza, koji lično omogući dolazak živog američkog vojnika u nadležnost američke administracije”, ako se taj vojnik vodi kao nestao u akciji tokom korejskog ili vijetnamskog rata. Zakonom se takodje predvijda azil za porodice onih koji pomažu američkim vojnicima da se domognu prestavnika američkih vlasti.

Od kako je rat u Vijetnamu završen 1975. godine, objavljeni su brojni navodi očevidaca koji su videli američke vojnike na jugoistoku Azije. Medjutim, do sada takvi izveštaji nisu potvrdjeni. Svako ko ima podatke u vezi sa Amerikancima koji se vode kao nestali u akciji, trebalo bi da kontaktira američke vlasti. (am)