Prvi, i sasvim sigurno povijesni nastup, njujorške filharmonije u Pyongyangu, glavnom gradu Sjeverne Koreje, Sjevernokorejanci su pozdravili ovacijama. Osim snažnog i upečatljivog umjetničkog dometa, gostovanje renomiranog muzičkog ansambla iz Sjedinjenih Američkih Država mnogi će protumačiti i procjenjivati  kao politički događaj bez presedana, kao prekretnicu u otopljavanju decenijama hladnih i zategnutih odnosa dvije zemlje.

Nastup, po godinama postojanja, najstarijeg američkog simfonijskog orkestra u zgradi Velikog teatra u Pyongyangu, ”digao je na noge” prisutne već sa prvim odsviranim taktovima.  Naime, koncert je počeo izvođenjem himne Sjeverne Koreje, a nastavljen izvođenjem himne SAD. Osim prisutnih u dvorani, Sjevernokojrejanci su američku himnu po prvi put, uz direktan televizijski i radijski prenos cijelog koncetra, mogli čuti u svim dijelovima zemlje.

Režim u Pyongyangu oduvijek je SAD predstavljao i prikazivao kao agresora i neprijatelja. Gostovanje umjetnika iz New Yorka ocjenjuje se oblikom “muzičke diplomatije,” sličnom onom nazvanom “ping-pong diplomatija,” kojom je administracija bivšeg američkog predsjednika Richarda Nixon otvorila vrata Kine prije četrdesetak godina.

Lorin Maazel okružen novinarima i zvanicnicima

Nakon izvođenja jedne od simfonija Antonina Dvoržaka, dirigent njujorške filharmonije Lorin Maazel je duhovitom opaskom najavio izvođenje rado slušane kompozicije Georga Gershwina ”Amerikanac u Parizu:“

”Možda će jednog dana neki kompozitor komponovati djelo pod nazivom ”Amerikanci u Pyongyangu.“

Koncert američkog simfonijskog orkestra trajao je oko sat i pol, a završen je muzičkim aranžmanom Arirang, spletom korejskih narodnih pjesama koje se i u Sjevernoj i u Južnoj Koreji doživljavaju kao neslužbene nacionalne himne.

Koncertu nije prisustvovao sjevernokorejski lider Kim Jong Il, dok su mnogi drugi visokopozicionirani zvaničnici bili prisutni u dvorani Velikog teatra.

Neki analitičari političkih kretanja na korejskom poluotoku ističu već nekoliko godina da se dosta toga promijenilo u Sjevernoj Koreji, od prvog međukorejskog samita na najvišem nivou održanom 2000. godine, i smatraju da sada Sjeverna Koreja nije toliko samo-zatvorena i izolirana kao što je bila. Događaji poput nastupa filharmonije iz New Yorka, mogli bi biti vitalni koraci u daljem otvaranju Sjeverne Koreje.

Brian Myers sa južnokorejskog univeziteta Dongseo, inače vrstan poznavalac i analitičar propagadne koju provodi sjevernokorejski režim, kaže, međutim, da je koncert  više davanje iluzije Amerikancima da se nešto u Sjevernoj Koreji mijenja, a manje  dokaz  da se promjene stvarno dešavaju. On ukazuje na činjenicu da su, mjesecima nakon što je nastup muzičara iz New Yorka potvrđen, državni mediji u Pyongyangu pozivali na ”prebrojavanje krvi” sa SAD.

Gospodin Myers ističe da je Kim Jong Ilu još uvijek nužno anti-američko raspoloženje da bi  pažnju svojih sugrađana skrenuo sa ekstremnog siromaštva u koje su dovedeni decenijama dugim lošim ekonomskim potezima:

”Ako odustane od vlastitog anti-amerikanizma Kim Jon Il će samog sebe staviti u poziciju osobe koja samo usmjerava i distribuira pomoć iz inostranstva, a to nije pozicija u kojoj harizmatični lider želi biti. Ujedno, to bi - odustajanje od anti-amerikanizma - eliminiralo i razloge zbog kojih režim u Pyongyangu postoji kao odvojena, zasebna država.“

Prvi nastup 106 članova njujorške filharmonije u Sjevernoj Koreji južnokorejsko ministarstvo inostranih poslova je pozdravilo kao priliku da se obostrano unaprijedi razumijevanje i povjerenje između Sjeverne Koreje i Sjedinjenih Američkih Država.