پس از استعفای پرویز مشرف از مقام ریاست جمهوری پاکستان، مبارزه برای کسب قدرت در این کشور نگرانی های را در مورد تلاش اردو در جنگ علیه تندروان اسلامی بوجود آورده است.

یک بم گذاری به تاریخ بیست و هشتم ماه اگست در ایالت شمالغربی سرحد پاکستان باعث کشته شدن شماری از افسران پولیس و زندانیان گردید. این بم گذاری بخشی از دوام جنگ میان تندروان اسلامی و اردوی پاکستان در مناطق قبایلی میباشد.

از سوی دیگر آصف علی زرداری رهبر حزب مردم پاکستان میکوشد تا کرسی ریاست جمهوری را احراز نماید. وی به این هدف، اسمش را درج فهرست کاندیدان ریاست جمهوری نمود.

اما حزب نواز شریف، صدراعظم سابق پاکستان خلاف آقای زرداری بوده و پس از خروج از حکومت ائتلافی، سعی میکند کاندید خود را مطرح سازد. 

لیزا کورتیس از انجمن محافظه کاران بنیاد هرتیج در واشنگتن میگوید:

لیزا کورتیس: "چیزی که پاکستان واقعآ به آن نیاز دارد، یک رهبر قادر به زمامداری و کسیست که بتواند گروه ها و احزاب مختلف را گرد هم آورده و با بحران ملی ای که کشور با آن روبروست، مبارزه نماید."

‎به گفتهء متخصصان، با وجود وضع نارام سیاسی، حملات بر تندروان شورشی در پاکستان دوام دارد. بعضی ها میگویند، جنرال اشفاق کیانی لوی درستیز پاکستان حتی نیرو های خاص را در هماهنگی با قوای ناتو در افغانستان به منطقه اعزام میدارد.

یک محقق ارشد در پوهنتون عملیات خاص مشترک ایالات متحده میگوید زرداری از پشتیبانی کافی برای رسیدن به ریاست جمهوری برخوردار میباشد اما زمانی میتواند موفق گردد که رضایت واشنگتن را در جنگ علیه دهشت افگنی و قانونمند شدن بر آورده سازد.

ملک حیدر: "اگر زرداری چنان فضای سیاسی ای را مساعد نماید که در آن واشنگتن بتواند مبارزه علیه دهشت افگنی را به پیش ببرد و اسلام آباد این جنگ را به مثابهء جنگ خود پاکستان بپندارد و قانونیت و ائتلاف را، ولو با هر حزبی باشد، اعاده کند، چانس موفقیت را دارا میباشد."

از سوی دیگر لیزا کورتیس میگوید وی نگران آنست که مبادا مبارزهء قدرت طلبی در پاکستان بر روابط میان پاکستان و هند اثر افگند.

لیزا کورتیس: "ما شاهد افزایش گلوله باری در آنسوی خط کنترول در کشمیر هستیم که نشاندهندهء آغاز فسخ آتش بس میباشد و همچنان طوری که مطبوعات معتبر گزارش داده اند، حتی از سوی مامورین امریکایی اتهاماتی بر پاکستان وارد شد که گویا آن کشور در بمگذاری سفارت هند در کابل دست داشت." ‎

حیدر ملک: "ما، یعنی هند و پاکستان از نگاه اقتصادی چنان با یک دیگر وابسته خواهیم شد که هر دو کشور بتوانند به یک تفاهم مورد قبول هر دو جانب نایل آیند نه اینکه مانند سیاست سابق اسلام آباد، هر دو جانب به ترعیب یکدیگر بپردازند."