نفوس ژینگجان رسماً ۱۱ میلیون بوده، درحالیکه آمار غیر رسمی مردم آیغور که در کشور های همسایگی نیز میباشند، تا ۲۵ میلیون میرسد.

تاریخ دقیق ژینگجان به دو قرن قبل از میلاد بر میگردد. در جریان این مدت طولانی امپراتور های مختلف (مانند ژانگنو، هن، آیغور های ترکی و مغل) ادارۀ این منطقه را بدست داشتند.

برای آخرین بار سلسلۀ قنگ این منطقه را تحت تصرف در آورد و نام آنرا ژینگجان گذاشت که معنی آن "مطنقۀ جدید یا مرز جدید" میباشد. از سال ۱۹۴۹ بدین سو ژینگجان منیحث یک منطقۀ خودمختار مربوط جمهوری مردمی چین میباشد.

مساحت ژینگجان (تقریباً به اندازۀ ایران) ۱.۶ میلیون کیلومتر مربع است. در همسایگی ژینگجان، تبت، هند، منگولیا، روسیه، قزاقستان، قرغزستان، تاجکستان و پاکستان موقیعت دارد.

نفوس ژینگجان رسماً ۱۱ میلیون بوده، درحالیکه آمار غیر رسمی مردم آیغور که در کشور های همسایگی نیز میباشند، تا ۲۵ میلیون میرسد.

گزارش های رسانه ها در مورد بحرانات نژادی و نگرانی های منتج به آن که مردم آیغور – که اکثریت باشنده گان در چین منحیث اقلیت اند – با مقامات چینائی آگاهی مردم جهان را در مورد آن منطقه و بحرانات آن بیشتر ساخته است.

از سال ۱۹۹۶ بدین طرف مقامات چینائی سرکوبی شدید حرکت استقلال ترکستان شرقی را آغاز نموده آنها را "جدائی طلب" و "افراطیون مذهبی" عنوان میکنند. ایالات متحده و ملل متحد نیز حرکت اسلامی ترکستان شرقی را گروه دهشت افگنی خوانده ولی ابهاماتی در مورد موجودیت این گروه نیز وجود دارد.

فعالین آزادی حکمروائی  و پالیسی چین را امپراتوری آن کشور عنوان میکنند. واقعات خشونت آمیز و مظاهرۀ مردم با مقامات چینائی وقتاً فوقتاً جریان داشته که باعث تلفات شدید مردم آیغور نیز میگردد.

نام ژینگجان، که مرز جدید معنی میدهد، برای تعداد زیاد فعالین آزادی آیغور ها توحین آمیز است. آنها نام های تاریخی مانند (آیغورستان، و یا ترکستان شرقی) را ترجیع میدهند.

بعد از حملات یازدهم سپتمبر در سال ۲۰۰۱ بالای ایالات متحده، چین حمایت خود را از جنگ ضد دهشت افگنی با ایالات متحده اعلام نمود. حکومت چین نیز به ملی گرایان آیغوری "دهشت افگن" خطاب نموده و بعد از حملات یازدهم سپتمبر این برخورد چین مورد حمایت بین المللی نیز قرار گرفت.

موسسات حقوق بشر بیشتر نگران است که استفاده از نام "جنگ ضد دهشت افگنی" توسط حکومت چین یک بهانۀ است بخاطر سرکوبی مردم آیغور. آیغوری هایکه در خارج بسر میبرند دعوا میکنند که حکومت چین آنها را از لحاظ فرهنگی و مذهبی مورد فشار قرار میدهد.