زيرزمينی زير سايه حکومتهايی پديد می آيد که به دلايل ايدئولوژيک يا سياسی، گاه به اتکای قانون، رسالت ارزش گذاری کتاب و تعيين سليقه مردم را در حوزه اختيارات «خيرخواهانه» خود بشمار می آورند تا مانع «بد نوشتن» نويسندگان شوند

هر نوشتار ادبى، براى خوانندگانى پديد آمده است، شمارش‏ آن مهم نيست. وجود يكى، نماد هستى تمامى آن است. اثر هنرى بدون مخاطب ناممكن است

به راستى اين خرده‌فرهنگ‌ها كه گاه گذشته‌اى بيش‏ از تاريخ استقلال آمريكا دارند، چه دستآوردهايى براى كلان فرهنگ آمريكا و ديگر فرهنگ‌ها داشته‌اند؟ ادبيات و هنرشان تا به كجا هنوز رنگ نيستان زادگاه را دارد؟

او كه ميخواست بدور از جنجالها بزيد، از هر سو آواهاى نابهنجار دروغهاى بزرگ را ميشنيد

بوف‌كور نخستين رمان مدرن ما، بخت آن را داشت بيرون از گردونه قدرت اجتماعى همچون متنى حاشيه‌اى زاده و سپس‏ در ذهنيت بخشى از روشنفكران جامعه جاى گيرد

اثر مشترک: پوران آغا قاجار (فخرالدوله) و نقيب الممالک قمر وزير گفت: جوان بخوان! اميرارسلان كتاب را گشود و شروع به خواندن كرد. قمروزير هم كتاب مى‌خواند كه ازگوشه‌ى باغ، همان‌جا كه دهنه‌ى نقب بود، شعله‌ى آتشى نمايان شد.» (فصل سرگردانی)

داستانهای هزارويکشب افزونی و کاستی می يافتند و کسی نام خود را بعنوان مسئول و مظنون زير نام داستانها نمی آورد يا شهامت گذاشتن نام خود را نداشت