چندين فيلم عاشقانه قديمی سال ها است که شهرت خود را برای اين ايام حفظ کرده اند و در تاريخ سينما به عنوان داستان های عشقی ماندگار ثبت شده اند.

فيلم عاشقانه کازابلانکا، داستان قربانی شدن عشق آتشين ايلزا باند و ريک بلِين، به بازيگری اينگريد برگمن و هامفری بوگارت در مقابل جنگی است که رژيم آلمان نازی براه انداخته است. اما شعله های عشق غم انگيز ميان اين زوج، همچنان سوزان است.

برباد رفته، ديگر فيلم عشقی به ياد ماندنی است که به اعتقاد منتقدان بسياری ماهيت عشق را برملا می کند. در اين فيلم عشق و نفرت ميان رِد باتلِر و سکارلِت اٌهارا، در زمان جنگ داخلی آمريکا است که برملا می شود. کلارک گِيبِل و ويوين لی نقش اين دو شخصيت را بازی می کنند.

«يک ماجرای به ياد ماندنی» فيلم عشقی ماندگار ديگری است که در سال ۱۹۵۷ ساخته شد. در اين فيلم نيکی فِرانته به بازيگری کَری گرَانت، معشوقش، تِری مَک کِی، به بازيگری دِبورا کِر، در تصادف با اتومبيل فلج شده است.

در فيلم عاشقانه و غم انگيز «قصه عشق» جِنيفر، همسر آليوِر، از سرطان ميميرد و اندوهی عميق برای همسرش، بر جای ميگذارد.

و بالاخره فيلم تايتانيک، به کارگردانی ديويد کَمرون، آنقدر قديمی نيست و داستان عشق ميان رٌز، دختری از طبقه بالای اجتماعی و جَک، پسری معمولی را نشان می دهد. اين فيلم به بازيگری لئونارده ديکاپريو و کِيت وينسلِت برنده ۱۱ جايزه اسکار شد.

البته اين روزها به نظر می آيد جوانان ترجيح می دهند داستان های عشقی واقع گرايانه تماشا کنند. دختری جوان می گويد: من فکر می کنم نسل جوان بدبين تر شده و وفاداری هم در آنها کمتر شده است.

صرفنظر از سن و سال، کمتر کسی می تواند با عشق واقعی بجنگد. روز عشاق مبارک.

پورتزموث، شهری در جنوب لندن، با گذشته ای افتخارآميز، و از مراکز اصلی نيروی دريايی بريتانيا است. هر سال تعداد زيادی جهانگرد نه فقط برای ديدن شهر و آثار تاريخی بلکه برای ارج گذاری به بار و ميراث فرهنگی آن، به اين شهر می روند.

بسياری از ساکنان شهر با کمکهای خيريه زندگی می کنند و پايگاه نيروی دريايی مثل گذشته ها ديگر توان مالی استخدام افراد جديد را ندارد. آخرين بقايای صنعت کشتی سازی هم که ۱۵۰۰ خانوار را نان می دهد، با خطر بسته شدن روبروست.

اما شهر، فرزندی دارد که ياد و خاطره اش هرگز از ياد نخواهد رفت. چارلز ديکنز، رمان نويس نام آشنای جهان که در روز هفتم فوريه سال ۱۸۱۲ در آن چشم بر جهان گشود.

پورتزموث به حق سعی می کند هر آنچه ندارد را با نام و افتخارات فرزند خود، ديکنز پر کند؛ جديدترين اقدام، برگزاری نمايشگاه ويژه ای از نسخه اصلی و دستنويس رمان سوم ديکنز، ماجراهای نيکلاس نيکلبی در کتابخانه شهر است.

لی هانت، عضو شورای شهر پورتزموث، می گويد: ميليونها نفر برای ديدن اين نمايشگاه به اينجا می آيند. البته، که با آمدن اين همه مردم به شهر، کنجکاوی کودکان محلی برانگيخته خواهد شد و کل اين مراسم باعث خواهد شد تا تعداد زيادی از کودکان به ديکنز رو بياورند و شروع به خواندن آثار او کنند.

پورتزموث زادگاه ديکنز است، اما بخش زيادی از دوران کودکی و بزرگسالی او در لندن گذشته است. جای جای لندن، تصاوير داستانهای او را در ذهن زنده می کند. به رغم آنکه اثری از آن خانه های قديمی به چشم نمی خورد، اما محله های قديمی مرکز شهر هنوز برای خوانندگان رمانهای او آشنا است.

صدای  امریکا  پخش برنامه های  خود را  اول فوریه ١٩٤٢،  نزدیک به  دو ماه  پس از آن که ژاپنی ها پرل هابر را بمباران کردند و امریکا وارد جنگ جهانی دوم شد، آغاز کرد.

ویلیام هارلان هیل، روزنامه نگار امریکایی، که به زبان آلمانی سخن می گفت،   نخستین برنامه را از شهر نیویورک از طریق  یک فرستنده موج کوتاه پخش کرد.

او خطاب به شنوندگان گفت ما با شما درباره امریکا و جنگ سخن خواهیم گفت. خبر ممکن است خوب یا بد باشد. ما حقیقت را خواهیم گفت.

دیوید انسور مدیر صدای امریکا می گوید آن کلمات امروز هم  صادق است، و افزود  صدای امریکا  به کوشش برای  فراهم آوردن یک «شریان اطلاعاتی برای مردم در جوامع بسته مانند ایران» ادامه  خواهد داد.

از سال  ١٩٤٢،  صدای  امریکا به یک سازمان  چند رسانه ای   گسترش یافته است که هر هفته به حدود ١٤١ میلیون نفر در سراسر جهان می رسد.

امروز، صدای امریکا  به ٤٣ زبان  برنامه پخش می کند  و از طریق رادیو، تلویزیون و اینترنت با مخاطبان خود ارتباط بر قرار می کند.

در دامگه حادثه یا بررسی علل و عوامل فروپاشی حکومت شاهنشاهی، نام کتابی ست که بزودی توسط انتشارات شرکت کتاب در لس آنجلس منتشر می شود. بیژن خلیلی، مدیر این انتشارات، می گوید این کتاب که هم اکنون به زیر چاپ رفته،  قرار است بزودی در همین امسال،  سی و سه سال پس از رفتن شاه از ایران در ۲۶ دی ۱۳۵۷ و ورود خمینی به ایران در ۱۲ بهمن همان سال،  به بازار بیاید.

مأمور امنیتی یا مخزن الاسرار

در دامگه حادثه که به شیوه تاریخ شفاهی  تهیه شده، حاصل گفت و گوی عرفان قانعی فرد، محقق  و مترجم است با پرویز ثابتی ـ مردی که نخستین بار در تاریخ ساواک، با عنوان «مأمور امنیتی» و بدون ذکر نام واقعی، به تلویزیون آمد و درباره قتل تیمور بختیار در عراق توضیح داد. او این قتل را زیر نظر ساواک و به دست فردی به نام عباس شهریاری مشهور به مرد هزار چهره اعلام کرد.

بعدها پرویز ثابتی بازهم با همان نام «مأمور امنیتی» بر پرده تلویزیون ملی ایران ظاهر شد تا درباره فعالیت های ساواک علیه گروه های چپ و مسلح زیرزمینی توضیح دهد.  مدت ها گذشت تا مأمور امنیتی با نام اصلی اش پرویز ثابتی شناخته شد. در آن زمان شایع بود که ثابتی بهایی ست. اما این همه چیزی بود که درباره این فرد مرموز که به مخزن الاسرار رژیم شاه نیز مشهور است، در جامعه جاری بود. پرویز ثابتی متولد ۴ فروردین سال ۱۳۱۵ در سنگسر سمنان است.

عرفان قانعی فرد، محقق تاریخ که از جمله سرگذشت نامه دوجلدی و مفصل جلال طالبانی  را با نام « پس از شصت سال: زندگی و خاطرات رسمی جلال طالبانی، ریاست جمهوری عراق» نوشته و برای این کار مدتی مهمان آقای طالبانی در عراق بوده است، درباره پرویز ثابتی می گوید: «او دانشجوی رشته حقوق بود و قصد داشت پس از فراغت از تحصیلات دانشگاهی وارد حرفه قضا شود، اما در عوض به ساواک رفت. او سرلشکر حسن علوی کیا، قائم مقام ساواک تا سال ۱۳۴۰  را، مشوق خود برای این تغییر مسیر زندگی اش معرفی می کند.»  

شکستن سکوتی سی و سه ساله

عرفان قانعی فرد درباره اهمیت این کتاب می گوید روسای ساواک، که به ترتیب تیمور بختیار، حسن پاکروان، نعمت الله نصیری و ناصر مقدم، بودند همه یا کشته  شدند و اسراری را که درسینه داشتند به زیر خاک بردند ویا به تبعید رفتند و در خاموشی مهر بر دهان زده خاموشی گزیدند.

پرویز ثابتی که در زمان سه رئیس ساواک، از سال ۱۳۳۵ تا ۱۳۵۷ به عنوان فرد دوم ساواک و مسئول اداره بررسی های سیاسی،  و مدیر امنیت داخلی کشور بوده است، پس از سی و سه سال سکوت سرانجام در این کتاب، از این غار اسرار پرده برداشته است.

در باره ساواک پیش از این کتاب «خاطرات فردوست »زیر نظر عبدالله شهبازی، توسط مرکز بررسی اسناد تاریخی جمهوری اسلامی در ایران منتشر شده است. همچنین همین مرکز ، بیش از ۲۴۰ جلد با عنوان  روایت اسناد ساواک منتشر کرده است. علاوه بر آن اکبراعتماد، رئیس پیشین سازمان انرژی اتمی ایران،  در طرح تاریخ شفاهی بنیاد مطالعات ایران با سرلشکر حسن علوی کیا، قائم مقام ساواک تا سال۱۳۴۰، گفت و گو کرده است.

عیسی پژمان، منوچهر هاشمی، علی اکبر فرازیان و مجتبی پاشایی نیز از چهره های مهم ساواک اند که در چارچوب طرح تاریخ شفاهی دانشگاه هاروارد و بنیاد فرهنگ ایران به شرح خاطرات خود پرداخته اند.

عرفان قانعی فرد می گوید اهمیت این کتاب در آن است که ضمن آن که روایتی دست اول از ۲۵ سال تاریخ ساواک از قول مهم ترین چهره امنیتی داخلی ایران دوران پهلوی تا پیش از انقلاب به دست می دهد، در عین حال با بیش از ۲ هزار یادداشت و پانویس و مراجعه به افراد زنده بازمانده سازمان اطلاعات و امنیت کشور و نیز به خاطرات و اسناد مکتوب و منتشر شده در باره ساواک، به مقایسه سخنان آقای ثابتی با دیگران پرداخته است. این کتاب با مقدمه نادر انتصار استاد علوم سیاسی منتشر می شود.

ایران، از دل  «دامگه حادثه» تا «بطن انقلاب اسلامی»

عرفان قانعی فرد که علاوه بر تحقیقات مستقل تاریخی، ترجمه هایی چون « سیاست کردها در خاورمیانه» نوشته نادر انتصار و «دردملت» نوشته ابراهیم احمد و چند ترجمه ادبی دارد می گوید   در دامگه حادثه  در ۵ فصل به شرح وقایع کشور از ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ تا پس از انقلاب اسلامی پرداخته است. فصل اول آن، «ایران در دامگه حادثه»، نام دارد که سال های بعد از ۲۸ مرداد تا پایان ۱۳۴۰ را وصف می کند. در فصل دوم ، با عنوان : «سیاست امنیتی در برابر مخالفان»،  به سالهای  دهه چهل و وضعیت روشنفکران و توده ای ها و چپ های پس از ۲۸ مرداد می پردازد. فصل سوم، «سنگ را بستن و سگ را گشودن» نام دارد که  نگاهی انتقادی به دولت و حکومت است. فصل چهارم، «در پس پرده ساواک»، از فساد در اطرافیان شاه می گوید که وزیران و اعضای دولت، نزدیکان شاه و درباریان و نمایندگان دو مجلس را دربر می گرفته است. از فساد مالی گرفته تا اخلاقی و سیاسی.  و سرانجام فصل پنجم، «در حاشیه و بطن انقلاب اسلامی» نام دارد که وقایعی چون واقعه میدان ژاله، آتش سوزی سینمارکس ابادان و نظایر آن ها را با پرتوی تازه نشان می دهد.

نقدی «منصفانه» برای «آگاهی» نسل ها

پرویز ثابتی در ۹ آبان ۱۳۵۷ پس از برکنارشدن از ساواک توسط سپهبد ناصر مقدم، آخرین رئیس ساواک، راه آمریکا را درپیش گرفت و بیش از سی سال زندگی ای منزوی و خاموش در پیش گرفت.

عرفان قانعی فرد این کتاب را نقدی منصفانه درباره علل و عوامل فروپاشی رژیم شاه توصیف می کند که از ۱۳۳۲ آغاز می شود و چند سالی پس از انقلاب اسلامی تاسال ۱۳۶۲  را دربر می گیرد. او می گوید آگاه سازی نسل های جوان ایرانی  از واقعیت رویداد ها علتی ست که ثابتی برای شکستن سکوت طولانی خود ذکر کرده است.

بیژن خلیلی مدیر شرکت کتاب  می گوید آقای ثابتی بارها این کتاب را بازبینی کرده و مورد تایید قرار داده و امیدوار است در آینده زمینه انتشار یادداشت های شخصی خود را نیز فراهم آورد. به عقیده ناشرِ در دامگه حادثه، « این کتاب فصل تازه ای در باب مباحث انتقادی و تحلیلی تاریخ معاصر ایران» خواهد گشود.

در دامگه حادثه در ۶۸۰ صفحه در قطع وزیری، در ایام سالروز انقلاب اسلامی و در ۵ هزار و پانصد نسخه توسط انتشارات شرکت کتاب در لس آنجلس، در ایالت کالیفرنیای آمریکا، منتشر خواهد شد.

به مناسبت انتشار کتاب گفت و گوی مفصل تری با نویسنده و ناشر کتاب خواهیم داشت.

اين اثر هنری با ۳۰ سانتيمتر بلندی شامل هشت تنديس بهم پيوسته است که گويا در جريان کاوش يا انتقال دچار آسيب های جدی نيز شده است.

صورتهای مجمسه ها به سمت چپ متمايل هستند و چنين گفته می شود که آنها به بودا نگاه می کنند.

اين مجموعه در سده دوم پيش از ميلاد و در قلمرو«پادشاهی قنداهارا» ساخته شده است.

عمرخان مسعودی، مدير موزه ملی افغانستان، در اين باره گفت: اين اثر هنری از موزه کابل ربوده شده بود.

سفارت افغانستان در برلين رد پای اين اثر را در مونيخ يافت.

مسئولان افغانستان می گويند در جريان جنگهای داخلی با نيروهای شوروی پيشين در دهه نود ميلادی بيش از ۷۰ درصد آثار موزه ملی کابل، ربوده شد.

ژوزف سدار، کارگردان فيلم «پاورقی» برای فيلمی نامزد دريافت جايزه اسکار شده است که به رقابت يک پدر و پسر اسراييلی می پردازد.

ژوزف سدار تنها چند ساعت بعد از اعلام نامزدی اش در بخش بهترين فيلم خارجی اسکار، گفت: واقعا احساس خوش شانسی می کنم و هيچ راهی برای توضيح اين حس ندارم.

اين کارگردان ۴۳ ساله اسراييلی که متولد آمريکاست پيشتر برای هر چهار فيلمی که ساخته، نامزد دريافت جايزه اسکار شده است.

امسال، فيلم «پاورقی» او بر زندگی يک استاد دانشگاه عصبی متمرکز است که همه عمرش را صرف مطالعه متون باستانی عهدعتيق، کرده است. اين فيلم در جايی جذاب می شود که متوجه می شويم اصلی ترين رقيب آکادميک اين استاد سالخورده، پسر جوان اوست. پسری که با دريافت يک جايزه بزرگ ملی، بر محبوبيتش در ميان توده مردم افزوده می شود و اين برای پدر، ناخوشايند است.

ژوزف سدار می گويد موضوع اين فيلم به او کمک کرد که با موضوع نامزدی جايزه اسکار، بهتر کنار بيايد. آقای سدار می افزايد: مثل ماجرای فيلم، هميشه اين حس دوگانه وجود دارد در هنگام اعلام نامزدی برای دريافت يک جايزه، همزمان حس خوشحالی و افتخار و از طرف ديگر، هراس از اينکه ممکن است اسم شما به اشتباه اعلام شده باشد.

فيلم «پاورقی» از اسراييل، امسال در بخش بهترين فيلم خارجی مراسم اسکار با چهار فيلم ديگر رقابت می کند اما به عقيده منتقدان سينما، اصلی ترين رقيب آن، فيلم ايرانی «جدايی نادر از سيمين» ساخته اصغر فرهادی است.

وقتی از ژوزف سدار پرسيده شد که آيا مايل است در کنار اصغر فرهادی از روی فرش قرمز مراسم اسکار عبور کند؟ او پاسخ داد: اميدوارم که دست در دست همسرم و يا شايد يکی از تهيه کنندگان فيلمم از روی فرش قرمز عبور کنم. اما دست کارگردان ايرانی را هم احتمالا می گيرم. مطمئن نيستم که امسال توجه همه علاقمندان به مراسم اسکار بايد به اين دو فيلم معطوف شود. اما بايد اعتراف کنم که يک حس شاعرانه در اين شرايط می بينم که اين دو فيلم در کنار هم و در يک بخش جای گرفته اند.

هشتاد و چهارمين دوره مراسم اسکار، روز ٢۶ فوريه - هفتم اسفندماه - برگزار می شود.

حراجی اينترنتی معروف به «دارت» در جمهوری اسلاواکی، فروشنده اين تابلو بود.

اين تابلو که «آهنگهای دريايی» ناميده می شود، در سال ۱۹۱٣ و زمانی کشيده شده که هيتلر يک نقاش گمنام بود.

بهای اوليه پيشنهادی برای فروش اين تابلو، ۱۰ هزار يورو بود؛ اما يک دلال حرفه ای آماده پرداخت ۲۵ هزار يورو برای اين تابلو شد که در پايان به بهای ٣۲ هزار يورو، به فروش رسيد.

مديران حراجی «دارت» گفتند يک خانواده اسلواک که هويتشان پنهان مانده اين تابلو را برای فروش عرضه کرده است؛ کارشناسان احتمال می دهند آدولف هيتلر شخصا اين تابلو را به يکی از نياکان اين خانواده، هديه کرده باشد.

سال گذشته همين حراجی، تابلو ديگری از هيتلر متعلق به همين خانواده را به بهای ۱۰ هزار يورو به فروش رسانده بود.

اصغر فرهادی کارگردان جدایی نادر از سیمین، از سال گذشته تاکنون بیش از ۵۰ جایزه جهانی را از آن خود کرده است.

فیلمنامه جدایی نادر از سیمین در بخش بهترین فیلمنامه تاليفی رقیب فیلمساز (و فيلمنامه نويس) بزرگی چون وودی آلن خواهد بود که با فیلم «نیمه ‌شب در پاریس» در اسکار حضور دارد.

پیش از فرهادی تنها فدریکو فیلینی کارگردان برجسته ایتالیایی، همزمان نامزد دریافت بهترین فيلم و بهترين فیلمنامه نویس شده بود.

جوایز اسکار ۲۶ فوریه طی مراسمی که در سالن تئاتر کداک در هالیوود برگزار می شود به بهترین های سال ۲۰۱۲ اهدا خواهند شد.

هشتاد و چهارمین  مراسم اعطای جوایز اسکار روز یکشنبه ۲۶ فوریه (۷ اسفند) در هالیوود بر گزار خواهد شد.

فیلم سه بعدی «هوگو» ساخته  مارتین  اسکورسزی نامزد کسب يازده جایزه اسکار، از جمله بهترین فیلم شد، و در اين بخش از فیلم صامت «هنرمند» که تحسین  منتقدان هنری را به همراه داشت فراتر رفت.

آکادمی علوم و هنرهای سینمایی آمریکا (اسکار) نامزدها را روز سه‌شنبه چهارم بهمن ماه در بورلی هیلز (کالیفرنیا)  اعلام کرد. فيلم هايی که امسال با يکديگر به رقابت خواهند پرداخت به ترتيب زير اعلام شدند:

فیلم  فرانسوی  «هنرمند» که ارج گذاری بر سینمای صامت هالیوود است، نامزد جايزه اسکار در ده بخش، از جمله  برای بهترین فیلم، شده است. پس از بدست آوردن بهترین جایزه موزیکال یا کمدی در مراسم  گلدن گلوب، «هنرمند» یکی از فیلم های مطلوب برای  دریافت اسکار  تلقی می شود.

در میان  ۹ نامزد بهترین  فیلم سال، «مانی بال» (Moneyball) است، که علاوه بر نامزدی بهترين فيلم سال ۵ عنوان دیگر را کسب کرد. حماسه استيون اسپیلبرگ درباره جنگ  جهانی اول «اسب جنگ»، نيزمجموعا در شش رشته نامزد دریافت جایزه شد.

فیلم درام خانوادگی «اولاد» (Descendants)  ساخته  آلکساندر پاین، که در گولدن گلوب  عنوان بهترین درام را کسب کرد، نیز در میان رقیبان بدست آوردن عنوان بهترین فیلم قرار دارد.  

«خدمتکار» ( The Help ) که داستان آن در اطراف  مبارزات  حقوق مدنی دهه ۱۹۶۰ دور می زند، فانتزی عاشقانه «نیمه شب در پاریس»، فيلمی درباره  وقايع ۱۱ سپتامبر بنام «بيش از حد بلند و بسيار نزديک»،  و يک داستان خانوادگی با عنوان «درخت زندگی» فهرست نامزدهای ديگر بهترين فيلم سال هستند.

در بخش بهترين بازيگر مرد نقش اول،  ژان دوژاردن، ستاره «هنرمند»  و جرج کلونی  نقش پرداز  فیلم «اولاد» -- هردو از برندگان جوایز گلدن گلوب --  همراه با برد پیت برای بازی چشمگیرش به عنوان مدیر يک تيم بیس بال در «مانی بال»،  برای کسب عنوان بهترین بازیگر  نامزد شدهند.

دامیان بشیر بازیگر  مکزیکی- آمریکایی نیز  بدلیل ایفای  نقش در «یک زندگی بهتر»، و نیز گری  اولد من بازیگر  فیلم  «بندزن، خیاط، سرباز، جاسوس»، مربوط به دوره  جنگ سرد، نیز  برای دریافت جوایزبهترين بازيگر مرد سال نامزد شده اند.

در بخش بهترین بازيگر زن نقش اول، مریل استریپ  به خاطر ايفای نقش مارگارت تاچر نخست وزیر سابق بریتانیا  در فیلم «بانوی آهنین»  نامزد شد. ویولا دیویس بابت اجرای  نقش یک خدمتکار سیاهپوست در فیلم «خدمتکار»،  میشل  ویلیامز، برای  ارائه  چهره  مرلین مونرو در «هفته من با مرلین»، گلن کلوز  بابت ایفای نقش خدمتکاری که لباس  مردانه می پوشد در «آلبرت نابس»،  و رونی مارا در  فیلم «دختری با خالکوبی اژدها»، به استریپ پيوستند.

در بخش فیلم های خارجی، «جدایی سيمين از نادر» از ایران، فیلم‌ «کله‌شق» از بلژیک، «موسیو لازار» از کانادا، «پاورقی» از اسرائیل، و «در تاریکی» از لهستان با يکديگر به رقابت خواهند پرداخت.

در بخش بهترين فيلمنامه تاليفی، اصغر فرهادی نويسنده «جدايی نادر از سيمين» با فيلمنامه نويسان فيلم های «آرتيست»، «ساقدوش های عروس»، «نيمه شب در پاريس» و «درخواست نهايی» در رقابت است.

در بخش بهترين فيلمنامه اقتباسی، فيلمنامه نويسان فيلم های «اولاد»، «هوگو»، «نيمه مارس»، «مانی بال» و «فيلم بندزن، خیاط، سرباز، جاسوس» با يکديگر به رقابت خواهند پرداخت.

در بخش بهترين بازيگر مرد نقش مکمل، نيک نولتی (جنگنده)، کنت برانا (هفته من با مرلین)، کريستوفر پلامر (آغازکنندگان)، جونا هيل (مانی بال)، و مکس فون سيدو (بيش از حد بلند و بسيار نزديک) کانديد شده اند.

در بخش بهترین بازيگر زن نقش مکمل، برنيس بژو (آرتيست)، اکتاويو اسپنسر(خدمتکار)، مليسا مک کارتی (ساقدوش های عروس)، جسيکا چستين (خدمتکار)، و جانت مک تير (آلبرت نابس) کانديد شده اند.

«پرس تی وی» که بعنوان ارگان انگلیسی زبان دولت جمهوری اسلامی از ۵ سال پیش فعالیت خود را در لندن آغاز کرد با طرح شکایتی از سوی مازیار بهاری روزنامه نگاری که در جریان تظاهزات اعتراضی بعد از انتخابات مدتی بزندان افتاد درگیر مشکلی قانونی در بریتانیا شد.

 آقای بهاری در شکایت خود از «پرس تی وی»گفته بود که مصاحبه حمید عمادی خبرنگار «پرس تی وی» با وی در زندان تحت فشار و شکنجه صورت گرفته بود. آقای بهاری بعد از رهایی از زندان از «پرس تی وی» شکایت کرد.

«آفکام» بعد از بررسی شکایت مازیار بهاری به نفع او رای داد و «پرس تی وی» را به پرداخت ۱۰۰ هزار پوند جریمه محکوم ساخت. بگفته «افکام» این جریمه هنوز پرداخت نشده است. این نهاد نظارتی همچنین دو گزینه در برابر «پرس تی وی» قرار داده بود: یا انکه مسئولیت نظارت بر محتوای برنامه ها را به دفترش در لندن بسپارد و یا پروانه پخش به تهران منتقل شود. در بیانیه «آفکام» گفته شده که متقاعد نشده که «پرس تی وی» بر برنامه هایی که پخش میکند کاملا کنترل دارد.   

مازیار بهاری روزنامه نگار و مستند ساز ایرانی به صدای آمریکا گفت متاسفانه «پرس تی وی» مثل بقیه ارکان دیپلماتیک جمهوری اسلامی با درایت ، سیاست  و زیرکی کارش را انجام نمی دهد، بلکه می خواهد با قلدری و لات بازی کارش را پیش برد.

بهاری می افزاید «پرس تی وی» می توانست با درایت و سیاست و بطور مسالمت امیز با «آفکام»  و با من صحبت کند و مساله را بصورتی حل و فصل کند اما کاری که «پرس تی وی» کرد این بود که شروع به تهمت زدن به «آفکام» و من کرد و من را صهیونیست و جاسوس سازمان اطلاعات بریتانیا خواند .   

«پرس تی وی» تصمیم «آفکام» را به عنوان نمونه ای روشن از سانسور محکوم کرده است.

به گفته «پرس تی وی»، افزایش فشار بر این شبکه بویژه پس از پوشش خبری تظاهرات اعتراضی تابستان گذشته در چند شهر انگلیس و نحوه مقابله ماموران پلیس با معترضین افزایش یافت.

«پرس تی وی» خود در پی تظاهرات اعتراضی بعد از انتخابات ایران به عنوان بلندگوی حکومت اسلامی مورد اعتراض عده ای از ایرانیان مقیم انگلستان قرار گرفته بود و تظاهراتی در برابر دفتر آن در لندن برگزار شده بود.

جرج گلووی، نماینده پیشین اسکاتلند در پارلمان بریتانیا از حزب کارگر و لارا بوت، خواهر زن تونی بلر نخست وزیر پیشین بریتانیا از شاخص ترین چهره هایی هستند که با این شبکه تلویزیونی متعلق به دولت جمهوری اسلامی همکاری کرده اند.  

مازیار بهاری معتقد است که پیام این تصمیم «آفکام» برای «پرس تی وی» و در واقع دولت ایران این است که باید با جامعه جهانی بصورت مسالمت آمیز و طبق قوانین بین المللی رفتار کند. بگفته آقای بهاری جمهوری اسلامی نمی تواند با لات بازی و قلدری کارش را پیش ببرد.

پخش برنامه های «پرس تی وی» از بعدازظهر جمعه به دستور «آفکام» از ماهواره اسکای متوقف شد .

جواب علی عبدی به این گروه قابل تامل و دقت بود. گروهی دیگر این اقدام را سوء استفاده از آزادی و افراط گرایانه دانستند که نه فایده ای برای آزادی دارد ونه فرهنگ ساز است. کاری لحظه ای و گذرا و جنجال آفرین، که سروصدای آن نیز مانند حرکت ماجده علیا، دختر جوان و وبلاگ نویس مصری، بزودی خاموش می شود. و می پرسیدند که اگر گلشیفته قصد جنجال آفرینی نداشت، چرا تنها او از میان همه آن زنان بازیگر سینه برهنه کرده است. در جواب اینان گروهی بر آزادی های شخصی و مالکیت انسان بر بدن خود گفتند و البته این استدلال با استدلالی دیگر رد می شد که پس بازیگران پورنو قهرمانان آزادی اند؟ هرچند که عکس های هنری با تصاویر پورنو بسیار فاصله دارد. به هرحال هرچه بود انگار گلشیفته با یک حرکت نرمِ دست و آستین، ضربه ای گیج کننده بر ذهنیت ایرانیان از زن و مرد وارد آورد و در قالب های سربی وسخت سنت ها و هنجارها زلزله ایجاد کرد. براندازی نرم با یک تصویر و یک جمله. در ارکان جامعه مردسالار (که گاه ریشه های آن در ذهن زنان و بویژه در زنان حکومتی عمیق تر و ضخیم تر از مردان است) ولوله و زلزله در گرفت و در هنجار ناموس پرستی های سنتی غلیظ شده با حمایت های اسلامی و قانونی توفان و تندباد در گرفت و رگ های تعصب ملی و غیرت «مردانه» بیرون زد و ناموس مذهب به باد رفت. اما از مردان و زنان مردسالار و ناموس پرستان خشن و خشک اندیش و متصلب چون امثال فرج الله سلحشور و کیهان و فارس و رجا و تابناک نویسان و داریوش سجادی چه عجب وقتی حتی مادر و پدر گلشیفته، که هردو هنرمندند و آگاه از عوالم آزادی و آزادگی در هنر، ازکار دخترشان غافلگیر و حتی شرمنده شدند و در مقام تکذیب برآمدند. (و این امر به کالبد شکافی دیگری نیاز دارد که جایش در این مقوله نیست).

سایت اوج نیوز از قول مادر گلشیفته، فهیمیه رحیمیان، نوشت: «بنده که مادر او هستم به شما می گویم یقین بدانید دختر من اهل برهنگی و این مسائل نیست. وی ادامه داد: در دنیای امروز که دنیای تکنولوژی است همه چیز امکان پذیر است و مطمئن باشید این عکس فتوشاپ بوده وبه هیچ عنوان نمی تواند عکس واقعی او باشد. رحیمیان افزود: اگر من گلشیفته را بزرگ کرده ام بهتر از هرکس به این امر واقف هستم که دخترم اهل این چنین خودنمایی ها و خودفروختگی ها نیست وبه شما با قاطعیت می گویم این عکس واقعی و متعلق به دختر من نیست.»

به نوشته همین سایت، بهزاد فراهانی، پدر گلشیفته و بازیگر تئاتر وسینما و سریال های تلویزیونی بشدت کار دخترش را انکار کرد وگفت: «نمی دانم کسانی که مدتی است در پی دامن زدن به این موضوع هستند اصلا از خود سوال کرده اند که چرا دختر من باید دست به چنین کاری بزند؟ یک آدم مریض عکسی را در داخل اینترنت قرار داده است وجملاتی را در زیر آن نوشته وفکر کرده است مردم هم به راحتی آن را پذیرفته اند. حقیقت این است که گلشیفته در هیچ شبکه اجتماعی عضویت ندارد، پس نمی تواند چنین حرفهایی را زده باشد. وی افزود: من پدر گلشیفته فراهانی اعلام می کنم این عکس هرگز متعلق به دختر من نیست و این عمل زشت یک فتوشاپ است. دخترم اهل این مسائل وبازی ها نیست.» البته این سایت ننوشته است که فهیمه و بهزاد فراهانی این حرف ها را به کدام خبرنگار یا آژانس خبری گفته اند.

قضاوت تهمینه میلانی، کارگردانی که به مسائل زنان توجه دارد بر اساس بی قضاوتی بود. او گفت: «بنده با شناختی که از او دارم، گلشیفته را دختری پخته وعاقل می دانم و به عقیده من هر انسانی مسئول سرنوشت وکار خودش است . گلشیفته هم انسان است و مسئول وظیفه وآینده خودش است ولی ای کاش جامعه رفتار مهربانتری با گلشیفته داشت. وی ادامه داد: من قاضی نیستم که درباره کارهای انجام گرفته درباره دیگران قضاوت و یا حکم دهم ، من درباره حال وآینده هیچ کس نظر نمی دهم چون بر این باورم که هر کس مسئول کار خودش است.»
عده ای هم با دلایلی مبتنی بر حدس و گمان ثابت می کنند که کار، کارِ فتوشاپ بوده نه گلشیفته و می کوشند با این استدلال ها خاطر بهزاد فراهانی را تسلی دهند.
و چنین شد که سرنوشت یک فیلم کوتاه هنرمندانه با شعری عمیق، وقتی به جامعه ایرانی و خاورمیانه ای راه یافت به بحث برهنه یا پوشیده، و نجیب یا فاحشه، یعنی درست به ضد پیام فیلم، که رهایی از دو اندیشی و دوبینی و قالب های ذهنیتی است تبدیل شد و مشت اعماق ذهن و وجدان جامعه ایرانی را باز کرد و آن را آیینه وار در برابرشان نهاد. شاید هم فیلم که نامش امیدهای ۲۰۱۲ یا مکاشفات ۲۰۱۲ است*( نگاه کنید به پانویس) - نامی که از آخرین کتاب عهد جدید کتاب مقدس برگرفته- در رسالت خود موفق بوده. زیرا از قالب های رسوب کرده و پنهان روح جامعه امروز ایران کشف حجاب و کشف محجوب می کند.

تولدی دیگر یا عصیانی علیه اسارت

آیا این اقدام گلشیفته در جسارت و پرده دری با شعرهای فروغ فرخزاد در زمان خودش قابل قیاس است؟ و آیا می تواند نظیر آن تاثیر را بر جامعه ایران و بر فرهنگ جنسیتی مردم ایران بگذارد؟ فراموش نکنیم که فروغ تا پیش از تولدی دیگر و به خاطر برخی از شعرهایش درکتاب های اسیر و دیوار و عصیان نه فقط از روشنفکران جامعه که از پدر و شوهرش نیز بی مهری ها و آزارها و تهمت و دشنام بسیار دید و شنید، اما به حرکت خود جسورانه ادامه داد تا به راه های تازه تر و به تولدی دیگر دست یافت. چرا که راه باز است. آیا این حرکت گلشیفته از مقوله همان جسارت است برای شکستن تصویر و بت خویشتن تا به تولدی دیگر برسد؟

احتمالا گلشیفته پس از این اقدام دیگر آن گلشیفته پیشین ، با آن تصویری که ایرانیان از این دختر «خوب و نجیب» در چشم و ذهن خود قالب گرفته بودند، نخواهد بود. تصویر دختری معصوم و عزیز پدر و مادر و قربانی زور و ظلم حکومت جمهوری اسلامی ، حکومتی که فرزندی دلبند و «طفلی معصوم» را از آغوش گرم خانواده و مردمش دور کرده و به زمهریر بی رحم غربت پرتاب کرده است. شاید خواست و انتخاب گلشیفته هم همین بوده است. خواست رهایی از نقش ها و تصویرهایی که جامعه و خانواده بر او قالب گرفته و از او انتظار دارد. شاید گلشیفته دیگر نمی خواهد دختر خوب و نجیب محدود و محصور در قالب خانواده و کشور و مذهب و سنت باشد. می خواهد خودش باشد و اهل جهان باشد. می خواهد پیام فیلم را که می گوید: «راه باز است» بازی نه، که زندگی کند.

حرکتی خصوصی یا اقدامی عمومی

حرکت گلشیفته، چه خوب و چه بد، چه ساختارشکن و رادیکال، یا گذرا و جنجالی، در نفس خود زیانی برای کسی ندارد. در اساس از مقوله و مصداق بیت حافظ است که: به یکی جرعه که آزار کسش در پی نیست، زحمتی می کشم از مردم نادان که مپرس. اما آیا براستی چنین است؟ شک نیست که هرکس مالک تن و جان و روح خویش است و هرچه با آن کند، امری شخصی و خصوصی است و تا زمانی که مایه آزار کس نباشد، نباید به کشیدن زحمت و مزاحمت از مردم نادان بینجامد. اما حد عرصه خصوصی و عمومی کجاست؟ هنوز خودکشی نزد همه، از بی دین و دین دار، مذموم و ناپسند است. در آزادترین کشورهای غربی هنوز کسی نمی تواند برهنه به عرصه های عمومی برود و گرنه سروکارش یا با پلیس است یا با آسایشگاه روانی. برای کسانی که می خواهند عریان به عرصه عمومی بروند مکان های خاصی منظور شده که لخت ها نباید پا از مرز های آن فراتر بگذارند. در دنیای امروز، عرصه مجازی نیز به عرصه عمومی افزوده شده که سرعت و دامنه و وسعت انتشار خبر در آن از همه رسانه های سمعی و بصری پیشی گرفته است. در چنین جهانی اگرچه عکس گرفتن از بدن خویش امری خصوصی است، اما آیا بردن آن به قلمرو مجازی هم امری خصوصی شمرده می شود یا اقدامی عمومی است؟ و اگر عمومی است چه مسئولیت هایی درپی دارد؟

جنسیتی شدن آزادی

مهم ترین ویژگی مردسالاری و فرهنگ و تاریخ مذکر ، تملک مرد بر موجودیت زن است. در این ذهنیت و سنت ریشه دار فرهنگی، مرد، از رئیس قبیله و شیخ طائفه تا پدر و شوهر و حتی برادر و پسر، مالک تن و جان و هستی زن ( مادر و همسر و خواهر و دختر و حتی خاله و عمه و دختران آنها) شمرده می شود. همه این زنان، در زبان فارسی امروز، با یک کلمه کلی «ناموس» معرفی می شوند. ناموس که معمولا بر زنان اطلاق می شود، در برابر «غیرت» یا همان تملک مردانه است که معنی خود را به دست می آورد. و همین است که در فرهنگ های سنتی و سنت های دینی و قبیله ای، زنان به مثابه مایملک مردان باید از مردان غریبه و نامحرم رو بپوشند تا ناموس مردان خود را از دست درازی نامحرمان مصون بدارند. درست است که گلشیفته جزو محارم و «ناموس» مردان و زنانی که بر او تاخته اند نیست، اما ایرانی که هست. مسلمان هم که هست. و همین یعنی معترضان هنوز فرهنگ قبیله ای و حرمسرایی را در وجدان خود حمل می کنند. و همین است که از نظر آنان این همه زنان غربی و غیرمسلمان که برهنه در رسانه های مجازی و واقعی ظاهر می شوند، هیچ مشکلی پیش نمی آورند، اما وای به وقتی که دختری مسلمان یا ایرانی چنین کند. جالب آن که همین امر ریشه سوالی است که عده زیادی از منتقدان گلشیفته در دنیای مجازی طرح کرده اند: چرا تمامی زنان بازیگر فیلم، که غربی و غیرمسلمان اند، نه، و فقط گلشیفته ایرانی و مسلمان؟

شاید از همین روست که زنان انقلابی در تاریخ ما وقتی خواسته اند با این وضعیت شیء و مملوک وار مبارزه کنند و از جامعه بخواهند به شخصیت و خصایل انسانی آنان «نگاه کنند» نه به جنسیت شان ، از راهِ شکستن قیدهای پوششی و تکان دادن ساختارهای غیرتی و جنسیتی وارد شده اند. از طاهره قره العین تا قمر و فروغ، که اکنون گلشیفته نیز شاید در کنار آنان قرار گیرد. اگرچه «راه» برای این زنان سنت و ساختار شکن یکی ست اما «رفتار» های آنان به اقتضای زمان ومکان و شخصیت شان متفاوت و متنوع است. و با این حال در یک نکته اصلی مشترک اند. همه این زنان به رغم فشار و سرکوب جامعه مذکر توانسته اند خود را در کار و هنرشان به بالاترین حد و سطح ممکن برسانند و سرآمد مردان شوند. قره العین، بانویی ست که درفضل و علم و ادب و سخنوری و خطابه سرآمد رجال دوران خود است. قمر در آواز و موسیقی ایرانی بی همتاست. فروغ همچنان خورشید شعر امروز ایران است. و گلشیفته در عالم بازیگری چهره ای ست بین المللی و شناخته و برنده جوایز جهانی سینمایی و ایستاده بر پله ای بسی بالاتر از مردان بازیگرسینمای ایران. قره العین در جمع مردان با سربرهنه ظاهر می شود، قمر در کنسرت گراندهتل برای اولین بار با مو و رو و لباس باز و آرایش فرنگی در میان مردان و زنان تماشاگر بر صحنه می رود، فروغ در عالم مطبوعات و کتاب درشعرهایش از تجربه های تنش می گوید و رگ غیرت جامعه مردسالار روشنفکری ایران را، به رغم همه ادعاهایش، می جنباند، و گلشیفته ی بازیگر، با برهنه کردن گوشه ای از بالاتنه اش در خوابگه مورچگان آب می ریزد و عالمی را به هم می انگیزد. مصداق شعری می شود که بیتی از آن را بازی کرده است:
نگاهم کنید، نگاهم کنید
در این دم، برهنه، رها از جسم و روح
بی هیچ فشاری جز وزن وجود خودم، خود را از جسم و جانم رها می کنم
هنوز باکره ام، و خود را تسلیم می کنم.
به ورطه پریشانی درمی آیم، در برابر همه دیوانگان، متعهد می شوم
هنرم بازیگری خواهد بود
غافل از خویشتن....دی ان اِ ام را برای همیشه منتشر می کنم
به رقص پا می گذارم
چشمانتان را به سوی من بگردانید
پوستم را به شما می دهم
تجسم رویاهایتان می شوم
پابرهنه بر آتش، راه های ناشناس را می پیمایم
با حنجره بریده، واژه های لطیف را ...چون میوه بر زبانم ....به رعشه می آورم
خون آلود، ستوده، معشوق ، اوج گرفته، سرشار، نواخته،
با اشک ها و خنده هایم نفستان را بند می آورم.
به اشراق و نور می رسم...پرده نمایشتان را می درم
می خواهم مست کنم... با فریاد، با نور، با جمعیت
ناپذیرفتنی هایتان، ناممکن هایتان، سراسر سیمایم را می پوشاند
بگذار سرما، ترس، تردید، ساعات تزلزل سربرسد
بر فریاد «تهی» فروشان کر خواهم شد
ایمان می آورم.
برهنه تا استخوان،
غوطه ور می شوم
در این دم، رها از جسم و روح، بی هیچ فشاری جز وزن خودم... خود را از جسم و روحم رها می کنم
نگاهم کنید، نگاهم کنید...
راه باز است...

هرکسی از ظن خود ...

در این میان باید نظر گلشیفته را هم دانست. این که چرا تنها او برهنگی را در فیلم، برخلاف دیگر بازیگران زن، از حد سر و گردن گذرانده، و این که آیا این عکس ها فتوشاپ است یا واقعی، و اگر واقعی است آیا انتظار چنان واکنشی از پدر و مادر خود داشته و آیا در این اقدام به افکار عمومی مردم هم وطنش وبه موقعیت سینما در ایران هم می اندیشیده یا نه؟ این ها همه پرسش هایی هستند در جست و جوی پاسخ. پاسخگوی آن ها نیز کسی جز خود گلشیفته نیست. تا اینجا تنها این را می دانیم که گلشیفته در مصاحبه با روزنامه دیلی تلگراف از فتو شاپ بودن عکس ها چیزی نگفته. برعکس گفته است که پس از انتشار عکس ها در فیس بوک و سایت مادام لو فیگارو، یک مقام وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی با او تماس گرفته و به او گفته که دیگر جایش در ایران نیست. گلشیفته همچنین می گوید این مقام گفته است ایران به هنرمند و بازیگر نیاز ندارد. و گلشیفته خدمات هنری خود را به جاهای دیگر عرضه کند.

تصاویر گلشیفته اندکی بعد از انتشار از صفحه ای که به نام او در فیسبوک موجود است و از سایت مادام لو فیگارو حذف شد. علت این حذف را هم باید از خود او پرسید.
_____________________________________________________________
*مکاشفات ۲۰۱۲ طرحی ست که می خواهد نسل جدید بازیگران زن و مرد و استعدادهای جوان را که شاید برندگان آینده جوایز سزار بهترین امیدهای بازیگری فرانسه باشند، معرفی کند.
در این طرح ۳۱ بازیگر زن و مرد جوان زیر نظر هنرمندی مشهور و خلاق هنر خود را عرضه می کنند
ژان- باتیست موندینو، عکاس و کارگردان وهنرمند چند وجهی فرانسوی سبک ویژه و بدیع خود را در اختیار این پروژه گذاشته و آن را در کلیپ ویدیویی ۹۰ ثانیه ای بر اساس شعری از لوران لو باتی یا، شاعر فرانسوی، کارگردانی کرده است. این ویدیو در ۴۰۰ سالن سینما به نمایش در می آید. علاوه بر آن مجموعه عکسهایی نیز از این بازیگران در ۴۰۰ نسخه تهیه شده است. در بزرگداشت امیدهای ۲۰۱۲ ، ضیافت شامی به افتخار این هنرمندان با حضور بازیگران برجسته نسل های پیش تر در هتل لو موریس برگزار خواهد شد.

انتخاب بهترین فیلم خارجی برای شرکت در مرحله نهایی اسکار از دو مرحله می گذرد. در مرحله اول کمیته ای شامل چند صد نفر در لس آنجلس ۶۳ فیلم معرفی شده را در فاصله نیمه اکتبر تا ۱۳ ژانویه دیده اند و ۶ فیلم را برگزیده اند. ۳ فیلم هم از سوی کمیته اجرایی فیلمهای خارجی اسکار برگزیده شده اند.

در مرحله بعد، از میان این ۹ فیلم، ۵ فیلم توسط کمیته ویژه ای از نیویورک و لس آنجلس برای معرفی در شب اسکار انتخاب می شوند. این کمیته در فاصله ۲۰ ژانویه تا ۲۲ ژانویه، هر روز ۳ فیلم را تماشا خواهند کرد و رای خواهند داد.

همه نامزدهای اسکار روز سه شنبه ۲۴ ژانویه اعلام می شوند و مراسم اهدای جوايز هشتاد و چهارمین دوره اسکار روز یکشنبه ۲۶ فوریه در سالن تئاتر کداک در هالیوود برگزار خواهد شد. این مراسم به طور زنده از شبکه ای. بی. سی. پخش خواهد شد.

گلدن گلوب معتبرترین جایزه بهترین ساخته های سینمایی تلویزیونی آمریکا است که از سوی اتحادیه منتقدان سینمایی مطبوعات خارجی هالیوود برگزار می شود.  

براساس تجربه سالیان گذشته، برندگان جوایز گلدن گلوب از بخت بالایی برای دریافت جایزه اسکار برخوردارند.

فیلم آمریکایی «فرزندان» جایزه بهترین فیلم سال و جرج کلونی جایزه بهترین بازیگری مرد را به خاطر بازی در این فیلم دریافت کرد.

فیلم سیاه و سفید «هنرمند» نیز سه جایزه از جمله بهترین فیلم کمدی سال را در این مراسم دریافت کرد.

مارتین اسکورسیزی برای ساخت فیلم «هوگو» بهترین کارگردان و وودی آلن سازنده فیلم «نیمه شب در پاریس» شایسته دریافت بهترین فیلمنامه نویس جوایز گلدن گلوب امسال شد.

مریل استریپ بازیگر برجسته آمريکايی برای بازی در فیلم «بانوی آهنین» جایزه بهترین بازیگر زن را دریافت کرد.

اصغر فرهادی سازنده فیلم جدایی نادر از سیمین به هنگام دریافت جایزه بهترین فیلم خارجی گفت: باید از مردم صلحجوی ایران تشکر کنم.

با دریافت جایزه گلدن گلوب راه دسیتابی به جایزه بهترین فیلم خارجی اسکار امسال برای نماینده ایران هموار شده است.

بسیاری از رهبران مسلمان کتاب آیه های شیطانی رشدی را کفرآمیز تلقی کردند.

این نویسنده هندی تبار پس از آن که آیت الله روح الله خمینی، رهبر انقلاب اسلامی ایران با صدور یک فتوا خواهان مرگ او شد، سالها مخفی بود. این کتاب هنوز در هند ممنوع است.

روز سه شنبه، یک مقام حوزه علمیه دارالعلوم دوبند از مقامات هند خواست برای رشدی روادید صادر نکنند.

مولانا قاسم نعمانی گفت نوشته های رشدی احساسات مسلمانان را جریحه دار کرده است و نباید به او اجازه داد وارد کشور شود.

رشدی از طریق توئیتر پاسخ داد و گفت او برای سفر به هند به ویزا نیاز ندارد.

قرار است رشدی در فستیوال ادبی در شهر جیپور هند که از ۳۰ دی آغاز می شود، حضور یابد.

حوزه علمیه در ایالت اوتار پرادش در شمال هند به آموزش تفکرات محافظه کارانه که نظریه برخی از  گروه های اسلامگرای افراطی، مانند طالبان را شکل داده است، شهرت دارد.

بگفته مقامات این کشور، کریستوفر گوارین، ۴۱ ساله، شامگاه پنجشنبه در بندر جنرال سانتوس هدف گلوله دو مرد ناشناش موتور سیکلت سوار قرار گرفت.

پلیس اعلام کرد همسر این خبرنگار جراحت مختصری برداشت و به دختر ۹ ساله او آسیبی نرسید.
پلیس گفت گوارین تهدید های مرگ دریافت کرده بود، و پیام های تهدید آمیز را در برنامه اش قرائت کرد.
او نخستین روزنامه نگاری است که در سال جاری در فیلیپین ، کشوری که به قتل اهالی رسانه ها شهرت دارد، کشته می شود.

اتحادیه ملی روزنامه نگاران در فیلیپین می گوید از سال ۱۹۸۶ حدود ۱۵۰ روزنامه نگار در کشور کشته شده اند.

فرهاد توحیدی رییس هیات مدیره خانه سینما به خبرگزاری ایسنا روز دوشنبه گفت این نامه به ما تحویل داده شده و هیات مدیره پس از جمع بندی در این رابطه تصمیم گیری می کند. در نامه وزارت ارشاد آمده است با توجه به عدم طی تشریفات قانونی و اقدام های غیر قانونی بعدی ادامه فعالیت این تشکل غیر قانونی است و مراتب جهت انحلال خانه سینما ابلاغ می شود.

جمعی از سینما گران پیش از این تهدید کرده بودند که در صورت انحلال خانه سینما، جشنواره سینمایی فیلم فجر را تحریم خواهند کرد.

۱- در اولین جایگاه از فهرست برترین آلبوم های موسیقی سال، آلبوم ۲۱ از ستاره موسیقی پاپ انگلیسی «ادل» قرار دارد. نام این آلبوم یادآور سن ادل در هنگام ضبط ترانه ها است و سرشار از ترانه هایی پراحساس است که ادل با دلی شکسته در پی جدایی از دوست پسرش آنها را سروده و خوانده است.

۲- آلبوم Ceremonials  متعلق به فلورنس ولش، دیگر خواننده انگلیسی در رتبه دوم قرار دارد. ترانه های این آلبوم عمدتا فضایی تیره و تاریک دارند اما بارقه ای از امید هم در آن ها دیده می شود.

۳- آلبوم the Throne  Watch از کنیه وست و جی- زی در رتبه سوم بهترین آلبوم های سال است. بیشتر پانزده ترانه رپی که با همکاری کنیه وست و جی- زی در این آلبوم گنجانده شده به نوعی یا با مال و مقام دنیوی و یا با مذهب سروکار دارد.

۴- چهارمین جایگاه هم به یک خواننده زن سبک راک و بریتانیایی رسید. آلبوم Let England Shake بر وحشت ناشی از جنگ جهانی اول تمرکز می کند. پی- جی هاروی، در ترانه هایش سربازان کشته شده را «تکه هایی گوشت» توصیف می کند که «در گرما جان می دهند». او این داستان ها را در قالب ملودی هایی زیبا بسته بندی می کند و در نهایت تحویل مخاطب می دهد.

۵- در آلبوم Nostalgia,Ultra، که فرانک اوشن آن را به رایگان در اینترنت قرار داده، خواننده ترانه هایی را ارائه می دهد که عمدتا رمیکس یا وام دار ترانه های معروف قدیمی است.

۶- Whokill، که یک پروژه تک نفره است و توسط مریل گاربس، ساخته شده و ژانرهای مختلف موسیقی را طوری با سلیقه با هم مخلوط کرده که یک متخصص مد، لباس ها را با هم مخلوط می کند.

۷- Own Side Now متعلق به سیتلین رز ۲۴ ساله که با یک گیتار به موسیقی کانتری آمریکایی ادای دین می کند. او در این آلبوم تکنیک های سنتی موسیقی کانتری را به کار میگیرد تا آواهایی بین موسیقی فولک و کلاسیک دهه پنجاهی نشویل خلق کند.

در پایان جدول ده آلبوم برتر سال گذشته، Hot Sauce Committee از بیستی بویز در رتبه هشتم،  Barton Hollow کار مشترک جوی ویلیامز و جان پال وایت در رتبه نهم و El Camino اثر بلک کیز، در رتبه آخر و دهم جدول به چشم می خورند.

به گفته مسئولان برگزارکننده در این نمایشگاه ۵۰ هنرمند ایرانی و خارجی شرکت دارند.  بزرگداشت محمد غفاری معروف به کمال الملک نقاش دوران قاجار که درپی سالها تبعید در نیشابور وفات یافت، آغازگر نمایشگاه دوسالانه نقاشی ایران در روز شنبه خواهد بود.

نقاشان ایرانی در اعتراض به دولتی شدن هرچه بیشتر این دوره از نمایشگاه می گویند دخالت های مدیران دولتی اعتبار اینگونه رویدادها را خدشه دار کرده و مانع از شکوفایی اقتصادی در بازار هنری ایران می شود.

آنان می گویند بررسی صلاحیت هنرمندان برای حضور در نمایشگاه ها از سوی مقامات امنیتی یکی از دیگر از مشکلات اینگونه نمایشگاه هاست.

انجمن هنرمندان نقاش ایران در واکنش به برگزاری این نمایشگاه می گوید این انجمن هیچگونه همکاری برای برپایی این دوسالانه نداشته است.

جمشید حقیقت شناس رئیس انجمن هنرمندان نقاش ایران گفت: «دو سالانه نقاشی باید با مدیریت مناسب اداره شود».

وی تاکید کرد: «انجمن یک فرد نیست بلکه بیش از ۸۰۰ نفر که یک گروه هستند محسوب می شود.»

جمشید حقیقت شناس رئیس انجمن هنرمندان نقاش ایران «سوابق بدقولی مرکز تجسمی وزارت ارشاد اسلامی» را عامل این عدم مشارکت بیش از ۸۰۰ هنرمند عضو انجمن دانسته است.

یکی از عوامل دیگر ناخشنودی هنرمندان ایرانی به تعویق افتادن خرید آثار هنری براساس ردیف مصوب بودجه را دانسته اند.

آنان می گویند در برنامه پنج ساله چهارم بودجه ای که برای خرید آثار هنری توسط ارگان های دولتی در نظرگرفته شده بود یک درصد بودجه بود که ۴ سال به تعویق افتاد و سپس به نیم درصد کاهش یافته است.

در واکنش به این اعتراضات حمید شاه آبادی معاون هنری وزارت ارشاد روز چهارشنبه اعلام کرد آیین نامه  خرید آثار هنری امضا و ابلاغ شده است.

این خبر نیز نتوانست موافقت انجمن هنرمندان نقاش ایران را برای شرکت در نمایشگاه دوسالانه نقاشی جلب کند. آنان می گویند این بودجه نیز صرف خرید آثار سفارشی هنرمندان دولت پرورده می شود.

شورای بازبینی نمایش مسئول صدور مجوز تئاتر گفته بود ۲۱ مورد اصلاحی باید در این نمایش صورت گیرد تا ادامه اجرا یابد.

چند روز بعد بنا به اعلام محمد دشتگلی، سرپرست اداره کل هنرهای نمایشی پس از بازبینی نمایش عملی شدن اصلاحات یا در واقع حذف بخش هایی از گفتگوها، تغییر شیوه بازی ها را تایید کرد و ابراز امیدواری کرد که اجرای نمایش ادامه یابد. اما با این همه نمایش متوقف مانده و ظاهرا نهادی خارج از قدرت اداره کل هنرهای نمایشی هنوز مجوز ادامه کار را صادر نکرده است.

هیات مدیره کانون کارگردانان خانه تئاتر در بیانیه اعتراضی خود توقیف پیاپی نمایش ها را توقیف های سریالی نامیده و در این باره گفته است: « خانهی تئاتر وظیفه‌ صنفی خود می‌داند ضمن اظهار نگرانی از وقوع اتفاقات این چنینی در تئاتر نكاتی را در این خصوص با مسوولین ذی‌ربط در میان گذارد.»

این نهاد صنفی افزوده: با توجه به اینكه نمایش «خشكسالی و دروغ» دو سال پیش از این در سالن «چهارسو» مجموعه‌ی تئاتر شهر به اجرای عمومی رسیده و حتی نمایشنامه‌ آن در سال گذشته چاپ شده و برای اجرای مجدد نیز مجوز رسمی از مراكز ذی ربط دریافت نموده و تا كنون سیزده اجرا را پشت سر گذاشته، چرا می‌یابد براساس تصمیمات شخصی و سلیقه‌ای امنیت شغلی و روحی گروه نمایش و تمامی خانواده‌ی تئاتر متلاطم شده و به خطر افتد؟»

محمد یعقوبی کارگردان این نمایش ادامه توقف اجرای خشکسالی و دروغ را وقت کشی مسئولان وزارت ارشاد نامیده می افزاید: «آقایان محمد دشت‌گلی، مجید سرسنگی و رحمت امینی که نمایش را بازبینی کردند باید قدرت این را داشته باشند که مجوز ادامه اجراها را صادر کنند.»

یعقوبی افزود: این سه نفر بازبین از مدیران مهم تئاتری هستند که باید نظرشان مورد قبول قرار گیرد. نمی‌دانم مشکل وزارت فرهنگ و ارشاد چیست که هنوز مجوز ادامه اجرای خشکسالی و دروغ صادر نشده است.

کارورزان نمایش می گویند مشکل وزارت ارشاد اسلامی در این است که تابع یک گروه بازبینی تازه تاسیس شده متشکل از وزارت اطلاعات و نهاد رهبری ست که نظارت عالی بر سینما و تئاتر را برعهده گرفته است. هیئتی که پس از جنجال نمایش هداگابلر تشکیل شده و پرونده ای سنگین از توقف اجراهای پیا پی نمایش ها را در کارنامه کوتاه زمان خود دارد.

قصه خوانی یکی از پایه های اصلی این جشن زمستانی بوده است، چرا که داستان نماد روشنایی بخشیدن به شب های تاریک و سرد زمستان بوده است. از این رو داستانسرایان یا گوسان ها از جایگاه ویژه ای در میان مردم و حکومت ها برخوردار بوده اند.

تاریخ نویسان یونانی درباره مادها می گویند گوسان ها و داستانسرایان از محبوبترین رده های اجتماعی در میان مردم ایران باستان بوده اند. داستان عشق رزیادرس برادر پادشاه ماد به اوادتیس دختر پادشاه روم که به صورت داستان عشق گشتاسب به کتایون دختر پادشاه  روم در شاهنامه تجلی یافته یکی از داستان های محبوب و مردمی دوران مادها بوده است.

اشکانیان به گوسان ها حقوق و مزایا پرداخت می کرده اند تا آنان همزمان با آغاز زمستان به روستاها و شهرها رفته و برای مردم به قصه گویی بپردازند. خداینامه خوانی یکی از سنت های رایج در دوران ساسانیان بوده که بعدها به شاهنامه خوانی تغییر نام داد. بهرام گور پادشاه ساسانی به دلیل کمبود گوسان ها ده هزار نوازنده و خواننده از هند به ایران آورد تا همگی مردم از نعمت داستان خوانی و نوازندگی بهره مند شوند.

نقالی که شکلی از هنر نمایش ایرانی بوده با نمایش های روحوضی، تعزیه و سیاه بازی در بهار و تابستان تا دوران صفویه نیز ادامه یافته است و به شاخه های گوناگون تقسیم شد و حتا روضه خوانی نوشاخه این درخت کهنسال بود.

صفویان آخرین خاندان پادشاهی در ایران بوده اند که صنف نقیبان یا داستانسرایان بخشی از ساختار حکومتی و حقوق بگیران آن بوده اند. ورود تبلیغات حکومتی به سنت نقالی و وصف صفات شاه عباس و تحریف داستان های کهن و نسبت دادن قهرمانی های پادشاهان باستانی به حاکم وقت، عملا زوال صنف نقیبان و نقالان و فروپاشی سنت قصه خوانی را رقم زد.

امروزه روز، قصه خوانی شب یلدا در روستاها و شهرهای کوچک و سنتی ایران دوام یافته و هنوز این سنت باستانی که رسالت نور و گرما بخشیدن به شبهای درازدامن زمستان را برعهده دارد را در این مناطق شاهد بود. پدیده که رهاورد زایش مهر بوده است.

با طرح این شکایت، جدال دو ساله معاونت سینمایی وزارت ارشاد اسلامی با مدیران خانه سینما اوج تازه ای گرفته و هیات مدیره خانه سینما می گوید این اقدام ادامه تلاش ها برای انحلال خانه سینما و ایجاد نهادی دولت ساخته به جای آن است. 

کارشناسان سینما و شماری از مقام های جمهوری اسلامی از جمله نمایندگان مجلس جدال وزارت ارشاد علیه خانه سینما را اقدامی نه صنفی بلکه سیاسی ارزیابی کرده اند.

رمضان شجاعی کیاسری نماینده مجلس و عضو کمیسیون فرهنگی در واکنش به این رویداد بر لزوم تعامل وزارت ارشاد اسلامی با تشکل های صنفی تاکید کرده می گوید: دعوای وزارت ارشاد با خانه سینما سیاسی است نه حرفه ای. این نماینده مجلس افزوده: وزارت ارشاد اجازه سلیقه ای برخورد کردن با تشکل های صنفی را ندارد.

با این همه، کارشناسان سینمای ایران با رهگیری اقدام های معاونت سینمایی وزارت ارشاد علیه صنعت سینما به ویژه نهاد صنفی آن، می گویند: با روی کارآمدن جواد شمقدری معاونت سینمایی و علی سجادپور مدیر اداره کل ارزشیابی و بازبینی فیلم وزارت ارشاد اسلامی، برنامه همسو کردن یا انحلال نهاد صنف های سینمایی ایران در دستور کار قرار گرفت.

در نخستین گام وزارت ارشاد بودجه اختصاصی خانه سینما از ردیف قانونی بودجه عمومی را حذف کرد. در مرحله دوم تشکیل نهادهای موازی صنفی دولت ساخته در دستور کار قرار گرفت. برای نمونه با وجود سه تشکل صنفی تهیه کنندگان سینمای ایران، وزارت ارشاد با دعوت از تهیه کنندگان حامی دولت و با وعده ارائه امکانات مالی به آنان دست به تشکیل اتحادیه تهیه کنندگان زد که البته با عدم استقبال تهیه کنندگان قرار گرفته و عملا منحل شد.

گام بعدی تشکیل شورای عالی سینما به ریاست محمود احمدی نژاد بود تا نقش نهاد صنفی خانواده سینما را برعهده گیرد. این نیز از پی چندین جلسه، بی فرجام خاموش شد.

معاونت سینمایی وزارت ارشاد چند ماه پیش بود که حتا از امنیتی کردن فضا دریغ نکرده، از وزارت اطلاعات خواست مانع از برگزاری مجمع عمومی بزرگ خانه سینما برای بررسی مشکلات سینمای ایران شود. در نتیجه خانه سینما روز برگزاری مجمع عمومی با صدور اطلاعیه کوتاهی مبنی براینکه می خواستیم مشکلات سینمای ایران را بررسی کنیم، نگذاشتند، اعلام کرد مجمع عمومی برگزار نمی شود.

یک تهیه کننده سینمای ایران و عضو کانون تهیه کنندگان با اشاره به فرجام تیره و تار اقدام های وزارت ارشاد می گوید برخی مسئولان سینمایی سینمای ایران را به سمت دولتی شدن و حذف بخش خصوصی سوق می دهند. و اعضای خانه سینما می گویند معاونت سینمایی وزارت ارشاد پشتگرم به محافل امنیتی است که بی نگرانی از پاسخگویی در تازه ترین اقدام های فراقانونی خواهان انحلال خانه سینما شده است.