دولت آمريکا ۵۰ میلیون دلار برای استفاده فوری در تحقيقات و پژوهشهای پيشرفته و پيچيده پيرامون بيماری آلزايمر فراهم می کند و به بودجه اين تحقيقات در سال مالی ۲۰۱۳ ميلادی که از ماه اکتبر پيش رو آغاز می شود، ۸۰ ميليون دلار می افزايد.

بنا بر اين اعلاميه روز سه شنبه در واشنگتن، ۲۶ میلیون دلار دیگر به حمايت از مراقبين و برنامه های آموزشی در مورد اين بيماری اختصاص داده شده است. در حال حاضر بيش از ۵ ميليون نفر در آمريکا به اين بيماری مبتلا هستند و انتظار می رود اين تعداد تا سال ۲۰۵۰ ميلادی با افزايش تعداد سالمندان، دو برابر شود.

وزير بهداشت، درمان و خدمات انسانی آمريکا، کتلین سبلیوس، می گوید دولت اوباما، مبارزه با بيماری آلزایمر را يکی از اولویت های فوری ملی می داند.

وزارت کشور افغانستان روز دوشنبه اعام کرد که مادر شوهر و خواهر شوهر سحر گل دستگیر شده اند و پلیس به دنبال شوهر و پدر شوهر وی می باشد.

حامد کرزی، رئیس جمهوری افغانستان دستور داد که وزارت کشور به اين پرونده رسيدگی کند و افزود: کسانی که عليه سحر گل از خشونت استفاده کرده اند، مجازات خواهند شد.

در تلاش برای وادار ساختن سحر گل به فحشا، او مورد ضرب و شتم و گرسنگی قرار گرفته، ناخنهايش کشيده شده بود. او هفت ماه است که ازدواج کرده است.

او از زیرزمین خانه شوهرش در شمال شرقی ولايت بغلان پس از گزارش يکی از اقوام نزديکش به پليس محلی، نجات داده شد.

با وجود پیشرفت از زمان سقوط طالبان در ۱۰ سال پیش، حقوق زنان در افغانستان يک مشکل در اين کشور دارای فرهنگ مردسالاری است.

بدنه کشتی اسپارتا به دليل برخورد با يخچالهای طبيعی آسيب ديد، و آب دريا به درون آن نفوذ کرد؛ نيروی دريايی زلاند نو با رساندن تلمبه و ديگر تجهيزات به کشتی توانست کشتی را روی آب نگهدارد.

يخ شکن کره جنوبی، اسپارتا را تا رسيدن به دريای آزاد همراهی خواهد کرد. کشتی برای تعمير به زلاند نو خواهد رفت.

محمد خزائی، سفیر ایران در سازمان ملل روز دوشنبه برای جلوگیری از رای گيری درمورد اين قطعنامه غیر الزامی کوشيد، اما تلاشهای وی با شکست روبرو شد.

این قطعنامه، با حمایت کانادا، به شکنجه و رفتار بیرحمانه و غیر انسانی یا تحقیرآمیز و یا تنبیه به عنوان «نمونه هایی از نقض جدی، مداوم و مکرر حقوق بشر» در ایران استناد می کند.

اين قطعنامه همچنين به هدف قرار دادن مدافعان حقوق بشر، نابرابری و خشونت عليه زنان، و تبعیض علیه اقلیت های مذهبی و قومی اشاره می کند.

مجمع عمومی متشکل از ۱۹۳ عضو این قطعنامه را با ۸۹ رای موافق، ۳۰ رای مخالف و ۶۴ رای ممتنع به تصويب رسانيد.

خبرگزاری رویترز بنقل از ان هریسون، مقام ارشد عفو بین الملل برای خاورمیانه و شمال آفریقا می گوید «مقامات ایران در کوشش برای مهار مشکل عظیم مواد مخدر، به اعدام در ابعادی گیج کننده متوسل شده اند، در حالی که شاهدی وجود ندارد که نشان دهد اعدام ها موثر تر ار هر مجازات دیگری از قاچاق مواد مخدر جلوگیری می کند.»

در گزارش عفو بین الملل که روز پنجشنبه منتشر شد گفته می شود ایران از نظر سرانه بالاترین رقم اعدام ها را در جهان دارد. فقط در ارتباط با تخلفات مواد مخدر، ۴۸۸ تن را در سال ۲۰۱۱ اعدام کرد. این رقم در سال های ٢٠١٠ و ٢٠٠٩ به ترتیب ١٧٢ و ۱۶۶ نفر بود.

گزارش حاکی است ایران از نظر مرگ های مرتبط با مواد مخدر مقام چهام را در جهان دارد، همچنین مسیر ترانزیتی عمده ای برا قاچاق مواد مخدر است.

مجله آمریکایی تایم با نامیدن «معترض» بعنوان شخص سال، دگرگونی بی سابقه در خاورمیانه و در نقاط دیگر در سراسر جهان را تایید کرده است.

تایم روز چهارشنبه در مقاله ای می گوید بدنه جنبش اعتراضی را بزرگسالان جوان ناراضی که از نبود قدرت سیاسی و اقتصاد متزلزل به ستوه آمده اند تشکیل می دهند.

در خاورمیانه، اعتراضاتی که در تونس آغاز شد و مصر، یمن، و لیبی را فراگرفت، تغییر دولت ها را موجب شد. در امریکا و اروپای غربی، معترضین علیه وضعیت ناهنجار افتصادی و نابرابری ثروت بین دارا و ندار تظاهرات کردند.

مجله تایم یادآور می شود که اکثر اعتراضات در سال جاری مستقل از هر حزب سیاسی آغاز شد، و صحنه سیاسی حهان را دگرگون می کنند.

سازمان عفو بین الملل بر اساس گزارش منابع رسمی و غیررسمی در ایران، از وجود بیش از ۶۰۰ اعدام در سال ۲۰۱۱ خبر می دهد که ۸۱ درصد آن ها به جرائم مواد مخدر مربوط می شود.

آن هاریسون معاون این سازمان در امور خاورمیانه و شمال افریقا می گوید:«مقام های جمهوری اسلامی برای مبارزه با مواد مخدر به جنون کشتار در ابعادی  گیج کننده روی آورده اند در حالی که هیچ نشانه ای وجود ندارد که ثابت کند اعدام بیش از مجازات زندان در جلوگیری از قاچاق مواد مخدر موثر است.»

او با تاکید بر آن که  با وجود رشد صعودی اعدام ها در هجده ماه اخیر قاچاق مواد مخدر در ایران همچنان  افزایش داشته است  خواستار لغو مجازات اعدام به طور کلی برای همه جرائم و بویژه توقف اعدام مجرمان مواد مخدر شده و آن را نقض حقوق بین المللی شمرده است.

دروری دایک پژوهشگر امور خاورمیانه و ایران درعفو بین الملل در مصاحبه با وب سایت صدای آمریکا درباره علت برگزیدن این عنوان برای  گزارش عفو بین الملل می گوید: «روی سخن عنوان این گزارش متوجه مقام های جمهوری اسلامی است.»  به گفته او: «همان طور که اعتیاد به مواد مخدر رفته رفته میزان یا دوز مصرفی معتاد را بالا می برد، مقام های جمهوری اسلامی نیز گویی به مجازات مرگ و کشتن آدم ها معتاد شده اند و افزایش سالانه تعداد مجازات مرگ  در ایران به افزایش دوز مصرف مواد برای معتادان تشبیه شده. اما همان طور که معتاد می تواند اعتیاد خود را ترک کند، مقام های ایران نیز می توانند راهی برای ترک این اعتیاد پیدا کنند.»

آقای دایک اجرای مجازات اعدام را برای مبارزه با مواد مخدر «کارساز» نمی داند. او دراین اعدام ها پنج نکته مهم را بر می شمارد:

۱- کارساز نبودن اعدام ها - دروری دایک با اشاره به این  که در سال ۲۰۱۱ تعداد اعدام ها نسبت به گذشته افزایش یافته این را دلیلی بر بی فایده و بی تاثیر بودن حکم اعدام برای مبارزه با قاچاق و استفاده از مواد مخدر ذکر می کند.

در گزارش عفو بین الملل با اشاره به افزایش چشمگیر اعدام مجرمان مواد مخدر در ایران آمده است: در سال میلادی ۲۰۱۱ که هنوز به پایان نرسیده تا کنون دست کم ۴۸۸ نفر به خاطر جرائمی که گفته می شود به مواد مخدر مربوط بوده اعدام شده اند. این رقم سه برابر تعداد اعدام های سال ۲۰۰۹ است. در این سال بنا به اطلاعاتی که به سازمان عفوبین الملل رسیده بود تعداد اعدام ها حدود ۱۶۶ مورد گزارش شده بود.

براساس گزارش های رسمی جمهوری اسلامی در سال ۲۰۱۰ ، ۲۵۳ فقره اعدام صورت گرفته که از آن میان ۱۷۲ مورد یعنی ۶۸ درصد آن به مواد مخدر مربوط  بود. هرچند که بر اساس گزارش های موثقی که به سازمان عفو بین الملل رسیده بود تعداد اعدام ها در آن سال دست کم ۳۰۰ مورد بوده است.  اکثر اعدام ها در آن سال به مواد مخدر مربوط بوده است.

۲- غیرقانونی بودن اعدام ها- خصوصیت دیگری که دروری دایک در این اعدام ها تشخیص می دهد  غیرقانونی بودن آنهاست. او می گوید: «این اعدام ها بیشتر به صورت گروهی ، بدون محاکمه و وکیل و حتی بی خبر از خانواده زندانیان صورت می گیرد و گاه خود زندانی از اعدام خود بی خبر است.» دروری دایک می گوید: «همه این موارد مصداق های واضح نقض حقوق بشر است و در عین حال برخلاف قوانین بین المللی است که در آنها برای جرائم مربوط به مواد مخدر حکم اعدام در نظر گرفته نمی شود.»

در گزارش سازمان عفو بین الملل آمده است که این سازمان از اواسط سال ۲۰۱۰ گزارش های موثقی درباره موج جدید اعدام مجرمان مواد مخدر دریافت کرده است که بعضی از آن ها به صورت کشتار  های گروهی و مخفی انجام گرفته اند. مانند اعدام گروهی بیش از ۸۹ نفر در زندان وکیل آباد مشهد در یک روز. ( ۴ اوت سال ۲۰۱۰).

در اغلب موارد اعدام ها در پی محاکمه های ناعادلانه و بدون خبر خانواده ها یا وکیلان محکومان صورت گرفته است. بیشتر اعدام شدگان در میان گروه های به حاشیه رانده جامعه  قرار دارند: بخش های فقرزده جامعه، اقلیت های قومی و مذهبی تحت تبعیض، و اتباع خارجی بویژه افغان ها -.بیش از همه در معرض خطر اعدام در رابطه با مواد مخدر قرار دارند.

یکی از نمونه هایی که سازمان عفو بین الملل در این گزار ش آورده مورد محمد جنگلی ، راننده ۳۸ ساله کامیون است  که به شاخه کوره سنی از اقلیت سنی  آذربایجان تعلق دارد. او روز دهم اکتبر ۲۰۱۱ اعدام شد. در سال ۲۰۰۸ در نزدیکی ارومیه در کامیونی که او راننده آن بود مواد مخدر کشف شده بود. گفته می شود که او تحت شکنجه وادار به امضای «اعتراف نامه ای» شده که ماموران اطلاعاتی تنظیم کرده بودند. 

خانواده محمد جنگلی در تمام این مدت هیچ خبری از او نداشتند و مقام های  زندان تنها هشت ساعت پیش از اجرای حکم اعدام به خانواده او  خبر دادند تا برای آخرین ملاقات به زندان بروند. محمد تا دم مرگ از وجود مواد مخدر در کامیونش ابراز بی خبری کرده بود.

بنا به این گزارش حدود بیش از ۴ هزار تبعه افغانستان در صف مرگ به خاطر جرائم مواد مخدر قرار دارند. و دستگاه قضایی بویژه با آنان بسیار خشن رفتار می کند.

در همین حال بر اساس گزارش هایی که عفو بین الملل دریافت کرده برای برخی از افغانی های اعدام شده حتی  دادگاه برگزار نشده و آنان تنها توسط زندان بانان  از اعدام نزدیک خود باخبر شده اند.
سازمان عفوبین الملل دربخش دیگری از این گزارش به اعدام نوجوانانی که به خاطر جرائم مواد مخدر دستگیر شده اند اشاره کرده  و می نویسد ایران از نظر میزان اعدام در ارتباط با مواد مخدر چهارمین کشور دنیاست. از هر یک میلیون نفر جمعیت بین۱۵-۶۴ ساله در ایران ۹۱ نفر به این جرم اعدام می شوند.

۳- فقرزدگی و محرومیت - دروری دایک می گوید: «اگر به اعدام شدگان توجه کنیم می بینیم که بیشتر آنان به محروم ترین لایه های جامعه ایران و افغانستان تعلق دارند. مانند محله فقیرنشین مرزی اوروس ولی یا کوره سنی در آذربایجان یا بلوچ ها و بالاخره ساکنان مناطق محروم شهری و روستایی.» او می افزاید: «این افراد فقیر و بی کارند و غالبا برای گذران زندگی و از روی ناچاری به پیشنهاد باند های قاچاق برای جابجا کردن  مواد مخدر تن می دهند.»  او تامین شرایط اولیه زندگی برای این افراد را یکی از راه های مهم برای مبارزه با مواد مخدر می داند.

اقای دایک می افزاید: «عجیب این است که در میان اعدام شدگان هیچ یک از سران باندهای قاچاق مواد مخدر وجود ندارد. و احتمال می رود که برخی از سران و مقام های نظامی ارتش و سپاه با این باندها همدست باشند.»

او می افزاید: «توجه کنید که در اینجا باید به شمار سربازانی که در جریان درگیری های مسلحانه با قاچاقچیان کشته می شود هم اشاره شود. که خود آنها هم از طبقات محروم و بی نام و نشان جامعه اند.»

۴- همکاری و تبادل نظر با دیگر کشورها -  دروری دایک می گوید: «در مبارزه با مواد مخدر، ایران باید با  کشورهایی که خودشان  با این مشکل درگیرند همکاری و تبادل نظر و اطلاعات کند. کشورهایی مثل برزیل، پرتغال ...»

به گزارش عفو بین الملل ایران از گذرگاه های اصلی  قاچاق مواد مخدر است و برای جلوگیری از ورود این مواد به درون مرزها از کمک های کشورهای اروپایی و سازمان ملل برخوردار می شود.
عفو بین الملل در گزارش خود می نویسد در سه سال  اخیر اتحادیه اروپا  ۹ و نیم میلیون یورو به ایران برای اجرای طرح تقویت همکاری های منطقه ای در مبارزه با مواد مخدر  کمک کرده است. برگزاری جلسات آموزشی در منطقه  توسط پلیس فدرال آلمان بخشی از این طرح بوده است.
دفتر مبارزه با مواد مخدر سازمان ملل  نیز  از سال ۲۰۰۵،  ۲۵ میلیون دلار برای تربیت نیروهای مبارزه با مواد مخدر در اختیار ایران گذاشته  است.

بلژیک، فرانسه، ایرلند و ژاپن نیز با دادن سگهای مخدریاب به ایران در این راه کمک کرده اند و سازمان ملل نیز بسته های دارای ابزارهای خاص  کشف مواد مخدر به ایران داده است. نروژ، دانمارک، و آلمان نیز تعهد کرده اند که بین سال های ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۴ بودجه برنامه های و همکاری های فنی دفتر سازمان ملل را برای مبارزه با مواد مخدر در ایران بپردازند.

به نوشته عفو بین الملل قرار بود که کمک های سازمان ملل شامل توسعه و ارتقای نظام قضایی ایران نیز باشد تا آن را با معیارهای بین المللی  هم گام کند اما مدیر اجرایی دفتر مبارزه با مواد مخدر سازمان ملل در بازدیدی که در ژوئن سال ۲۰۱۱ از ایران به عمل آورد اقدام های ایران را در مبارزه  با مواد مخدر ستود بی آن که از افزایش اعدام ها در ایران در ارتباط با جرائم مواد مخدر حرفی به میان آورد.

۵- نقش رفتار مدیریتی کشور در مبارزه با مواد مخدر- اقای دایک می گوید: «پس از انقلاب و بعد از آن هم که جنگ ایران و عراق شروع شد، مسئله اعتیاد زیاد مورد نظر نبود. اما بعد از پایان جنگ این مسئله به جلوی صحنه آمد و اعدام ها به خاطر جرم های مربوط به مواد مخدر رواج پیدا کرد و تعداد آن بالا می رفت. در زمان محمد خاتمی متوجه شدند که این برخورد شدید تاثیر گذار نیست و راه دیگری باید پیدا کرد. شماره اعدام ها کم شدو برنامه های جالبی هم اجرا می شد مثل برنامه برادران علایی که برای ترک اعتیاد بسیار قابل توجه بود. رعایت معیارهای بین المللی حقوق بشر هم بهتر می شد. به همین دلیل بود که نهاد های اتحادیه اروپا و بین المللی تصمیم گرفتند [ برای مبارزه با قاچاق مواد مخدر] به ایران کمک کنند. و حتی دیگر اعزام گزارشگر ویژه حقوق بشر به ایران را هم دنبال نکردند. ولی در دولت بعدی سیاست های مربوط به مواد مخدر را پیشاپیش لغو کردند و همان طور که دیدید برادران علایی را هم دستگیر و زندانی کردند.»

دروری دایک با اشاره به سخنان محمد جواد لاریجانی در گفت و گو با کریستین امان پور که گفته است مجازات اعدام را قبول ندارد می گوید: «امیدوارم که حالا متوجه شده باشند که تنها راه حل اعدام نیست و باید برنامه های فرهنگی ، تبلیغاتی ، آموزشی، درمانی به معتادان داد و در برنامه کلی مبارزه با مواد مخدر باید جای مهمی را به این امور اختصاص داد.»

آن هاریسون، معاون امور خاورمیانه و افریقای شمالی در سازمان عفو بین الملل می گوید:«همه نهادها و کشورهایی که برای دستگیری افراد بیشتر در مبارزه با مواد مخدر به ایران کمک و همکاری می کنند باید به تاثیر بالقوه این کمک و راه های متوقف کردن اعدام ها نیز بیندیشند.» به گفته او «این نهاد ها نباید از کنار این واقعیت بی اعتنا بگذرند  که هر سال صدها نفر از مردم فقرزده این کشور بدون برخورداری از محاکمه ای عادلانه کشته می شوند – و بسیاری از آنان تنها چند ساعت به اجرای حکم از مرگ خود آگاه می شوند.»

روز اول ماه دسامبر، سالروز مخالفت « رزا پارکز» یک زن آمریکائی آفریقائی تبار است که به تنهائی علیه تمام سنت های آن روز در آمریکا بپا خاست و جنبشی را پایه گزارد که به جنبش مدنی شهرت یافت. جنبشی که به سیاهان حق راًی اعطاء کرد، اجازه داد در اتحادیه های کارگری عضویت یابند، از برنامه های کمک های فدرال بدون توجه به جنس – رنگ پوست و مذهب استفاده کنند و در چهارچوب آموزشی در کشور از امکانات برابر بهره برند.

روز اول ماه دسامبر سال ۱۹۵۵ میلادی بود که رزا پارکز پس از یک روز طولانی در مونتگمری در ایالت آلاباما سوار بر اتوبوس شد، بهای بلیط خود را پرداخت و بر روی یکی از صندلی های خالی اتوبوس نشست. اما پس از آن که بنابر خواست راننده اتوبوس حاضر نشد صندلی خود را در اختیار یک مرد سفید پوست قرار دهد؛ توسط پلیس باز داشت شد. اما بلافاصله سوار شدن به اتوبوس های آن شرکت تحریم شد. تحریمی که کمی بیش از یک سال بطول انجامید.

این تحریم در آن ایالت از سوی یک واعظ محلی بنام مارتین لوتر کینگ انجام گرفت. اما در حقیقت اقدام آرام و شجاعانه رزا پارکز بود که ملهم دگرگونی مارتین لوتر کینگ و رسیدن وی به مقام  رهبری جنبش ملی حقوق مدنی در آمریکا شد.

در آن روز، روزی که تاریخی شد، رزا پارکز در حقیقت باز هم خسته بود، اما نه از یک روز طولانی پر کار بلکه از برخوردی که هر روز وی و تک تک آمریکائی های آفریقائی تبار با آن روبرو میشدند. از تفاوت ها، از نابرابری ها.

رزا پارکز سالها بعد در کتاب خود که در سال ۱۹۹۴ میلادی نوشت میگوید «رفتار بدی که با ما میشد، درست نبود».

سرانجام پس از آن که ۳۸۱ روز سوارشدن بر اتوبوس ها در مونتگمری بایکوت شده بود؛ دیوان عالی آمریکا بر این راًی داد که تفاوت بر سر نشستن بر روی صندلی بین سفید و سیاه برخلاف قانون اساسی آمریکاست.

رزا پارکز بارها مورد تحقیر قرار گرفته بود. پول اتوبوس را می پرداخت اما پیش از آن که سوار بر اتوبوس شود، راننده آن را بحرکت در میآورد و وی را بر جای باقی میگزارد.

۴۰ سال بعد، با تمام آنچه آفریقائی های آمریکائی تبار بدست آورده بودند، هنوز بنظر میرسید که راهی طولانی در پیش است.

رزا پارکز در این باره میگفت ما هنوز برای آن که بتوانیم در روابط قومی خود در این کشور پیشرفت کنیم، راهی دراز در پیش روی داریم.

اکنون سال هاست که در آمریکا، همه ساله ماه فوریه را بنام ماه تاریخ سیاهان گرامی میدارند.

رزا پارکز به سراسر جهان سفر کرد، با رهبران مختلف ملاقات کرد، به دریافت جوائز متعددی نایل آمد و مادر جنبش مدنی نام گرفت اما پاسخ وی همیشه متواضعانه بود.

زنی که با مقاومت یکتای خود جنبش مدنی را در آمریکا پایه گزارد، زنی که برای آزادی بر خاست سالهای آخر عمر خود را به آرامی در « دیترویت» گذراند و ۶ سال پیش در سن ۹۲ سالگی در همان شهر در گذشت.

قانون مدنی آمریکا سرانجام در روز دوم ماه ژوئیه سال ۱۹۶۴ میلادی  توسط پرزیدنت لیندون جانسون رئیس جمهوری وقت آمریکا به امضاء رسید.

این سازمان روز پنجشنبه همچنين اعلام کرد که عمليات خود را برای تغذيه مردم نيازمند در اين کشور تازه استقلال يافته گسترش می دهد.

باران نامنظم در منطقه باعث کشت ناموفق محصولات و افزايش قیمتهای مواد غذایی شده است. به گزارش برنامه جهانی غذا درگيری ها در امتداد مرز سودان و سودان جنوبی حل مشکلات را دشوارتر ساخته است.

بسته شدن مرزها در برخی از مناطق، اختلال در تجارت بوجود آورده ذخاير مواد غذايی را کاهش داده است. همچنين صدها هزار نفر متشکل از آوارگان و کسانی که از شمال به اين منطقه بازگشته اند، وارد اردوگاه های سودان جنوبی شده اند و تقاضا برای مواد غذايی را افزايش داده اند.

کريس نی کوی، مدير برنامه جهانی غذا در سودان جنوبی، روز پنجشنبه گفت: اين کشور با «طوفان گرسنگی» مواجه است که صدها هزار کودک را در معرض خطر سوء تغذيه قرار ميدهد.

برنامه جهانی غذا تقاضای ۹۲ ميليون دلار کمک مالی کرده است تا بتواند مواد غذايی لازم در اين منطقه را فراهم سازد.

اختصاص روزی برای رفع اعمال خشونت علیه زنان در جهان در چارچوب اعلامیه جهانی حقوق بشر، پیمان بین المللی حقوق سیاسی و اقتصادی، پیمان رفع هر گونه تبعیضی علیه زنان و همچنین پیمان نامه ای که با هر گونه شکنجه ای مخالف است؛ شکل گرفت.

اما مسئله اعمال خشونت علیه زنان که احترام به حقوق انسانی آنان در راًس سایر مسائل قرار می گیرد؛ نه تنها در کشورهائی با حکومت های غیر دموکراتیک بلکه در کشورهای پیشرفته ای که دارای یک حکومت دموکراتیک هستند؛ نیز دیده می شود.

تنها تفاوت عمده این ۲ آنست که در یک کشور دموکراتیک در چارچوب اجرای قانون، دولت از حقوق زنان دفاع می کند اما در یک کشور غیر دموکراتیک خود دولت حقوق زنان را زیر پا می گزارد.

بنا بر این انواع این خشونت ها در جوامع پیشرفته و دموکرات با جوامعی که دارای حکومت هائی غیر دموکراتیک هستند؛ کاملاً متفاوت است.

این در حالی است که پیش از اعلام روز ویژه رفع هر گونه خشونت علیه زنان، مجمع عمومی سازمان ملل متحد در سال ۱۹۷۹" پیمان رفع هر گونه تبعیض علیه زنان" را به تصویب رسانده بود.

در روز ۱۴ مرداد ماه سال جاری، سرویس تحقیقاتی کنگره آمریکا در یک گزارش مفصل به پاسخ ایالات متحده آمریکا به این مسئله و سیاست های آن پرداخت.

این گزارش نشان می دهد که در سال های اخیر جامعه جهانی مسئله اعمال خشونت علیه زنان را در جهان به عنوان یک مسئله مهم حقوق بشر و همچنین بهداشت جهانی به رسمیت شناخته است.

این خشونتها می توانند هم به عنوان اعمال خشونت آمیز گاه بگاه و هم سوء اسنفاده از زنان بطور دائم مورد شناسائی قرار گیرد.

... و یکی از مهمترین موارد قابل توجه در این گزارش آنست که زنان در کشورهای در حال توسعه بیشتر از زنانی که در کشورهای پیشرفته زندگی می کنند؛ مورد اعمال خشونت قرار می گیرند.

در نتیجه بسیاری از آمریکائیان سراسر سال را در انتظار رسیدن به روز شکرگزاری بسر می کنند تا در کنار نزدیکان و عزیزان خود بوقلمون درشتی را که با انواع و اقسام خوراکی ها تزئین شده است، صرف کنند.

در روز شکر گزاری رئیس جمهوری آمریکا بنا بر سنت متداول روز شکرگزاری در کاخ سفید، مراسم بخشیدن جان ۲ بوقلمون را بنام های "لیبرتی" و بدل آن " پیس" انجام داد.

کاخ سفید در اعلامیه ای در باره ویژه گی های این دو بوقلمون می گوید که حدود ۵ ماه از زندگی آنان می گذرد.

بوقلمون ها پس از آن که توسط باراک اوباما بخشیده شدند، راهی خانه و باغ جورج واشنگتن نخستین رئیس جمهوری آمریکا شدند که در " مانت ورنون" در حوالی واشنگتن قرار دارد.

این ۲ بوقلمون برای بازدید مردم تا کریسمس در همان باغ باقی میمانند.

روز شکرگزاری در آمریکا و همچنین در کانادا برگزار می شود، روزی که آمیخته از سنت های اروپائی و سنت های بومی آمریکاست و نزدیکان را بدور هم و بدور خوراک بوقلمون روز شکرگزاری گرد می آورد.

این رسم ابتدا در آمریکای شمالی جا افتاد، هنگامی که اروپائی ها پایشان به خاک آمریکا کشیده شد، بومی های آمریکا نیز رسمی مشابه آن داشتند، رسمی که ویژه فصل دروی خرمن ها بود. فصلی که برای سپاسگزاری از داده ها و زحمت هائی بود که برای بدست آوردن محصول متحمل شده بودند.

 اما در بسیاری از مراکز حتی پیش از شروع درو کردن خرمن ها نیز مراسم روز سپاسگزاری انجام می شد چرا که پایان رنج سفر امن یا صلح را به همراه داشت.

علاوه بر آمریکا، همین مراسم نیز در کانادا جا افتاد اما زمان برگزاری آن متفاوت بود.

در آمریکا نخستین روز سپاسگزاری در سال ۱۶۲۱ یا حدود ۴۰۰ سال پیش برگزار شد.

در آن روزها، ایالت ماساچوست فعلی که «پلیموت» نامیده میشد، میزبان برگزاری این جشن شد. با این همه، رگه هائی در تاریخ دیده شده است که قبل از آن نیز اسپانیائی ها در تکزاس چنین مراسمی را برگزار کرده بودند.

ویرجینیا نیز یکی از همان مراکزی بود که در همان روزها این روز را برگزار کرد.

... اما سال ها بعد، رسم برگزاری روز سپاسگزاری بدون توجه به برداشت پر بار محصول نیز جای خود را در آن روزگار باز کرده بود و شواهدی در دست است که در همان سال ۱۶۲۱ تا سال ۱۶۱۹ رهبران مدنی در مراکز مهاجر نشین نیز در این مراسم شرکت داشتند.

مستعمره پلیموت در آن روزگار حتی به اندازه کافی مواد غذائی برای سیر کردن نصف تعداد ۱۰۲ مهاجری که در آنجا زندگی می کردند، نداشت.

در اینجا بود که بومی ها به کمک مهاجران آمدند و بذر های مختلف را در اختیار آنان قرار داده و چگونگی پرورش آن را نیز به آنان آموختند.

با این همه برگزاری روز شکرگزاری تا سال ۱۶۶۰ در ایالت های معروف به «نیوانگلند» در بخش شمال شرقی آمریکا جا نیفتاده بود. با این همه، بحث و گفتگو بر سر این که نخستین برگزار کننده این روز سپاس چه ایالتی در ایالات متحده آمریکا بوده است، بحثی است که بیش و کم هنوز هم در جمع تاریخ شناسان شنیده می شود.

... و سرانجام در همان چندین قرن پیش بود که قرعه برگزاری مراسم چنین روزی به نام ایالت ویرجینیا اصابت کرد.

شاید هنوز آوای کسانی که در پی یافتن سرزمینی جدید به ینگه دنیا کشانده شدند، در شادی و سرور برگزاری روز شکر گزاری شنیده شود.

در همین حال ینگلاک شیناواترا، نخست وزیر تایلند، می گوید، دولت آن کشور طرح جدیدی را برای تخلیه سیلاب به اجرا خواهد گذاشت.

نخست وزیر تایلند روز يکشنبه نسبت به پایان یافتن خطر ناشی از سیل مخرب اخیر در بانکوک، ابراز خوش بینی کرد.

ینگلاک شیناواترا از مردم تایلند خواست به توانایی دولت در مقابله با فاجعه سیلی که در نیم قرن گذشته در تایلند بیسابقه گزارش شده است، ایمان داشته باشند.

این درحالیست که روز شنبه نواحی شمال بانکوک و یک سوم روستاهای تایلند در زیر آب رفت. در مرکز شهر بانکوک ساختمان ها با کیسه های شن احاطه شده است. هزاران تن از ساکنان بانکوک یا شهر را ترک کرده اند و یا به مناطق مرتفع جنوبی گریخته اند.

نخست وزیر تایلند در پیام هفتگی خود از آغاز کاهش سطح آب در بانکوک خبر داد. سیلی که از ماه ژوئیه در تایلند جاری شده تا بحال بیش از ۳۸۰ کشته به جا گذاشته است.

ساکنان منطقه سَم سِن در بانکوک با دشواری های بسیاری مواجه هستند. فشار آب ناشی از سیلاب به آب بند ها و دیواره های کانال های تخلیه آب فشار زیادی وارد می کند.

روز شنبه دیوار یکی از آب بندهای این منطقه زیر فشار سیلاب شکست. بسیاری از ساکنان این منطقه با کمک سربازان ارتش، برای مهار سیلاب تلاش کردند. یکی از مهندسان دانشگاه بانکوک که سال ها در ارتباط با آب بندها و کانال های این شهر مطالعه کرده است، و در کنار مردم است، می گويد: مقدار زیادی آب هنوز در خارج از بانکوک وجود دارد که به سمت داخل شهر در حرکت است. برای همین باید منتظر باشیم و ببینیم سیستم تخلیه آب تا چه اندازه می تواند در مقابل فشار آب تحمل آورد.

سیلاب ناشی از سر ریز شدن رودخانه چائو پرایا قسمت های زیادی از خیابان های اطراف گراند پالاس را فرا گرفته است. ساکنان محلی می گویند، سطح آب هر روز حدود ۵ سانتیمتر بالا می رود.

سیلاب ۷ ناحیه از ۵۰ ناحیه بانکوک، عمدتاً در بخش شمالی را، فرا گرفته است. اکثر ساکنان این مناطق با قایق و کامیون های ارتشی خود را نجات داده اند.

مقام های شهر بانکوک روز شنبه مجبور شدند عملیات امدادرسانی در برخی از مناطق را به علت قطع برق، متوقف کنند. ساختمان موجود در محل فرودگاه بین المللی قبلی بانکوک به عنوان مرکز عملیات امدادرسانی استفاده می شود. قطع برق و بالا رفتن سطح سیلاب امدادگران را مجبور به تخلیه این محل کرد.

در همین حال، نخست وزیر تایلند می گوید، سطح سیلاب در بانکوک تا هفته اول ماه نوامبر کاهش خواهد یافت.

همزمان با روز جهانی اعدام ، یک نهاد مدافع حقوق بشر می گوید بنا بر آمار رسمی ، تنها در هفت ماه اخیر،  ۱۳۵ نفر توسط جمهوری اسلامی در ایران اعدام شده اند. این در حالی است که در سال ۲۰۱۰ میلادی در ایران ۲۵۲ نفر اعدام شده بودند.

به پیشنهاد سازمان بین المللی عفو بین الملل ، دهم اکتبر یا هجدهم مهرماه به عنوان روز جهانی مبارزه با مجازات اعدام شناخته می شود. «کمیته ضد اعدام و مجازات مرگ» در سایت خبری «خانه حقوق بشر»، گزارشی منتشر کرده که نشان می دهد در ایران ، از ابتلای امسال ، ۱۳۵ نفر اعدام شده اند.  دست اندرکاران این کمیته می گویند آمار ۱۳۵ نفر مربوط به اعدام افرادی است که منابع رسمی اعلام کرده اند.

منابع رسمی در جمهوری اسلامی محدود به روابط عمومی دادگستری شهرستان ها ، روزنامه ها و خبرگزاری های دولتی و نیمه دولتی هستند که گاهی خبرهای مربوط به اجرای مجازات اعدام را منتشر می کنند. مسوولان «کمیته ضد اعدام و مجازات مرگ» می گویند آنها برای اعلام تعداد افراد اعدام شده از ابتدای سال ۱۳۹۰ تا کنون ، از این آمار رسمی استفاده کرده اند و اگر می خواستند به آمار غیر رسمی هم اشاره کنند ، رقم اعدام شدگان امسال تا ۱۷۳ نفر افزایش می یافت.

مقام های قضایی وامنیتی جمهوری اسلامی ایران ، گاهی اوقات ، خبر برخی اعدام و مجازات ها را علنی نمی کنند.

بنا بر گزارش «کمیته ضد اعدام و مجازات مرگ» در سایت خبری «خانه حقوق بشر» ، در میان استان های ایران ، کرمان با ۲۰ ، فارس ۱۷ ، خوزستان ۱۴ اعدام ، دارای بیشترین اجرای مجازات بوده اند. همچنین در هفت ماه گذشته بیشترین اعدام ها در خرداد (۳۳مورد)، شهریور (۲۹ مورد) و اردیبهشت(۲۶ مورد)  بوده است.

اعدام : مکانیزم بی تاثیر

مجتبی سمیع نژاد ، دبیر وبسایت «خانه حقوق بشر ایران» که از دست اندرکاران تهیه گزارش «کمیته ضد اعدام و مجازات مرگ» است ، در گفتگو با صدای آمریکا به دلایل افزایش آمار اعدام در ایران اشاره دارد و  می گوید :« در سالهای اخیر آمار اعدام افزایش یافته چون میزان جرم و جنایت افزایش یافته است. »

این فعال مدافع حقوق بشر می گوید:«مقام های جمهوری اسلامی به جای اینکه به دلایل افزایش جرم و جنایت توجه کنند ، بیشتر به مجازات شدید تر پرداخته اند و راهکار اعدام هم برای همین طرز فکر اتخاذ شده است.»

به گفته آقای سمیع نژاد ، بیشترین مجازات اعدام اجرا شده در ماه های اخیر برای مجرمان مواد مخدر بوده است.

این فعال مدنی می افزاید:«مسوولان قضایی فکر می کنند با اعدام می توانند مانع این جرایم بشوند و فکر می کنند که اعدام می تواند یک ابزار بازدارنده باشد اما می بینیم که این اعدام ها نتوانسته به کاهش جرم بیانجامد بلکه در بعضی حوزه ها به افزایش منجر شده و در واقع ، این مکانیزم تاثیری نداشته است. »

ایران همچنان ، رتبه دوم

سازمان عفو بین الملل ابتدای سال میلادی در گزارشی اعلام کرد جمهوری اسلامی ایران بعد از چین ، با ۲۵۲ اعدام رتبه دوم در بین کشورهای جهان که هنوز مجازات اعدام در آنها اجرا می شود را ، داراست.

با اینکه اکثریت کشورهای اروپایی و بسیاری دیگر از کشورهای دنیا مجازات اعدام را لغو کرده اند یا اجرا نمی کنند ، هنوز حدود شصت کشور مجازات اعدام را اجرا می کنند.

در گزارش سازمان عفو بین الملل ، آمده است که چین ، ایران ، کره شمالی ، یمن ، ایالت متحده آمریکا و عربستان سعودی ، به ترتیب بیشترین اعدام را در سال ۲۰۱۰ میلیادی داشته اند.

با اینکه در ایالات متحده آمریکا ، ۱۳سیزده ایالت ، مجازات اعدام را لغو کرده اند اما عفو بین الملل می گوید در سال گذشته میلادی ،  در ۳۷ ایالت آمریکا ، ۴۶ مجازات اعدام اجرا شده است.

جمهوری اسلامی ایران با ۲۵۲ اعدام در سال گذشته میلادی ، رتبه دوم جهانی را بعد از چین دارد. برخی معتقدند میانگین اعدام در ایران حتی بیشتر است چون در چین، حدود دو هزار نفر از جمعیت میلیاردی این کشور اعدام شده اند در حالیکه در ایران به نسبت جمعیت ، میانگین اعدام شدگان ، بیشتر از چین است.

<!--IMAGE-RIGHT-->

 مجتبی سمیع نژاد می گوید جمهوری اسلامی به اعدام ، به عنوان یک راهکار برای ترساندن مردم می نگرد. او می گوید:« انگیزه جمهوری اسلامی برای این تعداد اعدام ، ایجاد ترس در جامعه است. »

به عقیده این فعال حقوق بشر ، مقامات جمهوری اسلامی ایران «به کاهش اعدام علاقه ندارد». آقای سمیع نژاد می افزاید:«در ماه های اخیر شاهدیم که مقام های قضایی بر عناوین جرمی که مجازات اعدام دارند،  افزوده اند.»

وی همچنین می گوید:«مقام های ایران می گویند از اعدام برای کنترل جامعه و کاهش جرم و جنایت در ایران استفاده می کنند در حالیکه دلیل واقعی اجرای این مجازات ایجاد ترس ، وحشت و سرکوب صدای های معترض موجود در جامعه است».

این فعال مدنی در پایان می افزاید:«بعد از انتخابات شاهد بودیم برخی به اعدام محکوم شدند یا حکم اعدام آنها اجرا شد ، که دلیل آن ایجاد ترس و وحشت در جامعه بود. جمهوری اسلامی فکر می کند افزایش این اعدام ها موجب ترس می شود تا معترضان کمتر توان مقابله با حکومت را داشته باشند.»

براساس قوانین جمهوری اسلامی ایران ، تعداد جرایمی که به اعدام منتهی می شود ، زیاد است. کسانی که به جرایمی چون قاچاق مواد مخدر ، سرقت مسلحانه ، قتل ، تجاوز و غارت دست بزنند ، معمولا اعدام می شوند. همچنین ، جمهوری اسلامی ایران ، از جمله معدود نظام هایی است که برخی فعالان سیاسی مخالف را هم به اعدام محکوم می کند.

به گزارش کمیته ضد اعدام و مجازات مرگ در خانه حقوق بشر ایران ، در هفت ماه اخیر ، ۷۳ نفر برای جرایم مواد مخدر ، ۳۳ نفر بخاطر تجاوز ، ۱۶ نفر محاربه و ۱۱ نفر به دلیل قتل ، اعدام شده اند.

مقام های قضایی جمهوری اسلامی ، تاکنون از این اعدام ها دفاع کرده اند و اجرای آن را بخشی از احکام دینی می دانند.

با اینکه اغلب کشورهایی که در آن اعدام صورت می گیرد ، سعی کرده اند با اصلاح قوانین به سمت کاهش این مجازات گام بردارند اما در ایران بتازگی اجرای مجازات اعدام در ملا عام افزایش یافته بطوریکه «کمیته ضد اعدام» می گوید در هفت ماه اخیر،۳۵ مورد از اعدام ها در مقابل دیدگان شهروندان بوده است.

در یک ماه گذشته حداقل سه مورد اعدام در مقابل دیدگان مردم انجام شده و حتی در مورد اجرای مجازات قاتل روح الله داداشی از چهره های ورزشی در کرج ، چند هزار نفر شاهد اعدام بودند.

پیش از این اتحادیه اروپا در گزارش سالیانه خود ، از مقامات جمهوری اسلامی خواسته بود مجازات اعدام را لغو و از اجرای آن جلوگیری کند.  

از آنجمله نامه همسر مهدی باکری، یکی از فرماندهان سپاه در جنگ هشت ساله ایران و عراق است.

فاطمه چهل امیرانی، همسر مهدی باکری، فرمانده خوشنام و سرشناس جنگ ایران و عراق، در نامه ای به سمیه توحید لو نوشت حاضر است همانند او شلاق بخورد.

خانم امیرانی در بخشی از نامه خود نوشته است، «نمی دانم چگونه از شما عذر خواهی کنم. آرمانهای ما این بود که جامعه ای داشته باشیم بر پایه عدل و قسط که در تمام دنیا نمونه باشد، بر هیچ کس ظلمی نرود، زمینه رشد همه انسانها فراهم شود، دیگر کسانی که «من» هستند بر ما حکومت نکنند، بلکه «ما» شویم.»

خانواده مهدی باکری در انتخابات بحث انگیز ریاست جمهوری 88، از میرحسین موسوی رسماً حمایت کرده و به همین دلیل، بار ها مورد حمله محافظه کاران و هواداران آنها قرار گرفته اند.

سمیه توحید لو متولد ۱۳۵۷، دانشجوی دکترای جامعه شناسی دانشگاه تهران، و نویسنده وبلاگ برساحل سلامت، ۲۴ خردادماه 88، يعنی دو روز پس از دهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری، به اتهام فعاليت انتخاباتی به نفع میر حسین موسوی بازداشت شد.

وی مدتی بعد با قید وثیقه از زندان آزاد اما دادگاه انقلاب وی را به یک سال زندان و پنجاه ضربه شلاق محکوم کرد. حکم یک سال زندان این فعال مدنی مورد بخشش قرار گرفت، اما حکم شلاق او هفته گذشته در زندان اوین انجام شد.

رسانه های وابسته به حکومت ایران، پس از انتشار خبر اجرای حکم شلاق، با استناد به برخی یاداشتهای شخصی خانو توحید لو در فضای مجازی، مدعی شدند که خبر اجرای حکم شلاق بر پیکر خانم توحید لوکذب است. اما مدتی بعد توضیحی از سوی این وبلاگ نویس منتشرشد که ادعای منابع خبری حکومتی را تکذیب میکند.

خانم توحید لو در بخشی از توضیح خود گفت، «تنها نكته ای كه در پرونده من بود فعالیت انتخاباتی است كه مطابق هیچ قانونی جرم نبود. مطابق روال -- اول بازداشت و بعد اتهام تراشی-- با من برخورد شد. اما مجازات توهین به ریاست جمهوری در آن حكم، معادل صدهزار تومان بوده است كه پای زندان های رفته حسابش كردند كه مبلغی هم طلبكار شدم!»

خانم توحید لو پس از اجرای حکم شلاق در وبلاگ شخصی اش نوشت، «امروز تحقیر شدم. حتی غرورم شکست. اما بزرگی و کوچکی دست خداست و اوست که هست. اگر نبود که دق می کردیم در این روزها!‌ مختوم شد. اما شد؟»

گروهی از جوانان شرکت‌کننده در یک قرار فیس‌بوکی بنام جُنگ «آب‌پاشان» در شهر‌های مشهد٬ شیراز و چند شهر استان مازندران بازداشت شدند.

خبرگزاری فارس در این خصوص نوشت این دستگیری ها با همکاری نیرو‌های سپاه٬ اطلاعات و پلیس انجام شده است.

خبرگزاری فارس قرار فیس‌ بوکی جُنگ «آب‌پاشان» را حرکتی «ایران‌ ستیز» و هدف آن را از میان بردن قبح گناه و مشرق نیوز، دیگر وبسایت محافظه کار، آن را اقدامی ضدانقلابی و محلی برای دهن کجی به ارزش‌های اسلامی می داند. اما ترتیب دهندگان این قرارهای فیس ‌بوکی هدف از این اقدام خود را صرفا خلق یک روز شاد و مفرح برای جوانان عنوان می کنند.

پیش از این قرارهای مشابه فیس بوکی همچون حباب بازی، اجتماع مو فرفری ها، خز بازی و حتی آب بازی با شیوه های مشابه برگزار شده بود، اما حساسیت مقام های حکومتی و رسانه های دولتی نسبت به آنها تا این اندازه زیاد نبود.

با این وجود، چه عاملی باعث می شود که امروز، از این گونه قرارها با عنوان ایران ستیزی، حرکات ضد انقلابی، برهم زدن قبح و دهن کجی به نظام یاد شده و برای مانع شدن از تکرار آن، دستگاه امنیتی و سپاه وارد عمل شود ؟

احمد رضا رادان جانشین فرمانده نیروی انتظامی این دعوت‌های فیس بوکی را دعوت به شر خواند و اعلام کرد آب‌ بازی و هنجارشکنی ممنوع است و هرکجا که خارج از این قاعده عمل شود پلیس آن را تحمل نخواهد کرد.

اما پرسش اینجا است که موضوع با اهمیت از دید حکومت ایران دعوت های اینترنتی است و یا عمل آب بازی؟

امید معماریان روزنامه نگار و فعال حوزه اینترنت در این خصوص می گوید، حکومت ایران بیش از هر چیز نگران قدرت سازماندهی شبکه های اجتماعی است. حکومت می داند که فیس بوک می تواند در مواقع خاص برای هماهنگی جوانان و یک پارچه سازی آنها مورد استفاده قرار گیرد.

حکومت ایران همواره از شبکه های اجتماعی و خصوصا فیس بوک با عنوان بزرگ ترین شبکه جاسوسی جهان یاد کرده است که توسط سازمان امنیتی آمریکا (سيا) تاسیس شده و با دریاف اطلاعات خصوصی کاربران درباره  آنها جاسوسی می کند.

طرح افزایش تعداد نمایندگان در مجلس نهم، دوم مردادماه از سوی دولت محمود احمدی نژاد و بر اساس اصل ۶۴ قانون اساسی به مجلس ارائه شد.

 طبق این طرح قرار است تعداد نمایندگان از ۲۹۰ در حال حاضر، به ۳۱۰ نماینده افزایش یابد.

بر اساس اصل ۶۴ قانون اساسی تعداد نمایندگان مجلس شورای اسلامی ۲۷۰ نفر است، اما از تاریخ همه پرسی سال ۱۳۶۸ هجری شمسی با توجه به افزايش جمعيت و تغيير شرایط انسانی، سیاسی، و جغرافیایی این امکان وجود دارد که هر ده سال حداکثر بیست نفر به تعداد نمایندگان مجلس اضافه شود.

هر چند بخشی از این لایحه در حال حاضر به تصویب رسیده است، اما یکی از ایراد های وارد شده به لایحه دولت، افزوده شدن ۲۱ نماینده بجای ۲۰ نماینده است.

ناظران سیاسی معتقدند قید «حداکثر ۲۰ نماینده» در قانون اساسی افزایش بیش از ۲۰ نماینده را غیر ممکن میکند. اما به هر ترتیب پذیرش این موضوع در نهایت بر عهده مجلس خواهد بود.

تغییرات در استان های آذربايجان غربي، اصفهان، بوشهر، البرز، چهارمحال و بختياري، خراسان رضوي، خراسان شمالي، زنجان، سيستان و بلوچستان، قزوين، كرمانشاه، مازندران، هرمزگان و همدان انجام خواهد شد.

همچنین در استان تهران، شهر ري از شهر تهران جدا شده و در دور آينده ۲ نماينده مستقل خواهد داشت؛ يك نماينده نيز از شهر تهران كم شده و به رباط كريم اضافه خواهد شد.

دکتر ضیایی لیسانس خود را در رشته ریاضیات و فیزیک از دانشگاه ییل در سال ۱۹۶۷ دریافت کرد و سپس به مطالعه فلسفه در دانشگاه هاروارد پرداخت و درجه دکترای فلسفه اسلامی خود را در سال ۱۹۷۶ از این دانشگاه دریافت کرد.

دکتر ضیایی درباره ارتباط ریاضیات و فلسفه در گفتگو با خبرگزاری مهر در سال ۱۳۸۵ گفت: «ریاضیات همواره در اندیشیدن و ساختمان پذیری گزاره های فلسفی راه دارد.... اگر به تاریخ نظر کنیم خواهیم دید اغلب ریاضیدانان صاحب مکتب برای بیان کلیات نظام های خود به بیان فلسفی روی آورده اند.... در قرن بیستم بسیاری از فیلسوفان ریاضیدان نیز بوده اند مانند برتراند راسل و بسیاری از ریاضیدانان نیز مانند ای، آی، جی بروئر فیلسوف بوده اند. در واقع خلاقیت فکری در ریاضیات و فلسفه در نهایت یکی است.»

دکتر ضیایی پس از فراغت از تحصیل به ایران بازگشت و در دانشگاه های تهران، شریف (آریامهر سابق) تدریس کرد و سپس در بازگشت دوباره به آمریکا به کار تحقیق و تدریس در دانشگاه های هاروارد، براون و کالج اوبرلین پرداخت و سپس به سمت استادی به دانشگاه کالیفرنیا رفت.

دکتر ضیایی از سال ۲۰۰۰ میلادی عضو هیات ویراستاران مجله معتبر ترانسندنت فیلوسوفی نیز بود.

از دکتر ضیایی چندین کتاب در زمینه های ریاضی و فلسفه و ده ها مقاله علمی باقی مانده است. بخشی از آثار او از این قرارند:

-       فلسفه ریاضیات (به فارسی)

-       رساله انواریه

-       علم و اشراق

-       پرتونامه سهروردی

-       شرح کلمة الاشراق سهروردی

-       شهرزوری و حکمة الاشراق

-       - فلسفه اشراق

-       طبیعت اشراقیه (رساله ابن کمونه )

شاید بتوان گفت دکتر ضیایی نخستین کسی است که به طور گسترده به معرفی و شرح فلسفه اشراق به انگلیسی زبانان پرداخته است.

تعدادی از آثار دکتر ضیایی به زبان فارسی ترجمه شده است. از جمله کتاب «اشراق و معرفت در اندیشه سهروردی» که توسط خانم سیما نوربخش که خود استاد و پژوهشگر فلسفه اسلامی است به فارسی ترجمه و منتشر شده است. این کتاب از جمله چهار رساله شیخ اشراق (تلویحات، مقاومات، مشارح و حکمةالاشراق) را مورد بررسی قرار داده و علاوه بر روش شناسی سهروردی، به این موضوع نیز رسیدگی کرده که هر کدام از این رساله ها در چه مقطع زمانی از زندگی شیخ شهید نوشته شده است.

دکتر ضیایی علاوه بر طرح موضوع فلسفه اسلامی و به ویژه اشراق در مجامع علمی غرب، بخش هایی از آثار شاعران بزرگ ایران مانند جلال الدین رومی، سعدی، حافظ، نظامی و دیگران را به انگلیسی برگردانده و جنبه های گوناگون این آثار را به دانشجویان معرفی کرده است.

دکتر ضیایی اگرچه از سیاست برکنار بود، اما دو سال پیش و در پی حوادث پس از انتخابات ریاست جمهوری ایران، طی نامه سرگشاده ای خطاب به فرهیختگان ایرانی، از خشونت دولتی و عاملان آن در ایران به شدت انتقاد کرد.

دکتر حسین ضیایی در گفتگویی با فرید ادیب هاشمی از سایت اینترنتی جنبش راه سبز (جرس) در پاسخ به این پرسش که «چه عواملی شما را به عنوان استاد دانشگاه و کسی که بر مطالعه و تدریس فلسفه اسلامی متمرکز است، به نوشتن این نامه سرگشاده واداشت؟» گفت: «از تابستان امسال تا کنون در ایران چند اتفاق رخ داده که مرا به نوشتن این نامه وا داشت. اولین نکته قابل اشاره در این موضوع، خشونتی است که دولت و عاملان آن، مانند بسیج ، نیروی انتظامی، زندانبانان و غیره، نسبت به عده قابل توجهی از هموطنان ما روا داشتند. فراموش نکنیم که مردم برای بیان خواسته قانونی شان به خیابان ها آمدند و این امری است که قانون اساسی ما صریحا از آن جانب داری کرده است. اما عوامل دولت در برابر این احقاق حق، آنها را زدند و کشتند و چه بسا مورد تجاوز قرار دادند که هر انسانی را عمیقا آزرده می کند. من بر این باورم که همگان در برابر این وقایع باید احساس مسئولیت کنند. اما در این میان مسئولیت کسانی که با اندیشه و تاریخ فلسفه و سیر آرای فلسفی در ایران و اسلام سر و کار دارند، چند برابر است و نباید در برابر چنین رخدادهایی ساکت بنشینند. 

خطاب من نیز در این نامه به فرهیختگان و کسانی است که با آنان سنخیت فکری دارم، یعنی امید دارم و بر این باورم که موجودیت اهل دانش و اندیشه که در رابطه با صدق و عدالت و نیکویی استوار است، تحقق می پذیرد. عده ای از آنها در ایران و در دولت صاحب منصب هستند، مثلا در دانشگاه رییس دانشکده هستند یا در مجلس ریاست می کنند، بر نهادهای علمی و فرهنگی نظارت دارند و غیره. مسئولیت این دسته افراد فرهیخته و صاحبان دانش و اندیشه در برابر تجاوزی که به جان و مال و ناموس هموطنان ما صورت گرفته، چند برابر است و نباید در این زمان ساکت بنشینند. این نکته را نیز باید اضافه کنم که از سکوت برخی از این فرهیختگان بسیار افسرده شدم. درد و موضوع اصلی ما به عنوان کسانی که با تاریخ اندیشه و اندیشیدن در این مملکت سر و کار داریم ، مساله «راستی» است. بنده وقتی می بینم که راستی تبدیل به دروغ شده، نمی توانم ساکت بنشینم، نسبت به هموطن و تاریخ و موجودیت خودم به عنوان یک انسان، یک انسان ایرانی، مسئولم و مجبور هستم تا آنجا که در حیطه قدرت من است در مقابل چنین ظلمی بایستم. حالا ایستادگی من مانند دیگران نیست که بیایم در خیابان و شعار بدهم ولی نامه که می توانم بنویسم، و باید. از این رو تصمیم گرفتم که نامه ای بنوسیم و اگر لازم باشد به این مسئله نامه نویسی و تحلیل مطالبی که در مملکت می گذرد، ادامه خواهم داد. تکرار کنم، من به عنوان یک ایرانی که زندگانیم با تدریس، پژوهش و نگارش تعریف می شود و معنا می گیرد، مسئولم و در مقابل ستم و دروغ و ظلم و ظلمانیت ساکت نخواهم نشست.»

روانش شاد باد!

سایت شخصی

http://www.nelc.ucla.edu/Faculty/Ziai.htm

این فیلم که نمایش آن از امروز (جمعه ٢۶ ماه اوت) در سینماهای لس آنجلس و نیویورک آغاز شده و تا هفته آینده در شهرهای دیگر آمریکا از جمله شیکاگو، بوستن، واشنگتن دی سی و فیلادلفیا به نمایش درخواهد آمد، فیلمی است دراماتیک  وبه شدت  برانگیزنده با موضوع «تابو» و حرام شمرده شده همجنسگرایی.

«شرایط» ماجرای آشنایی و دوستی دو دخترنوجوان هم مدرسه ای در ایران است که وقایع آن همزمان با روزهای پیش از انتخابات ٢٠٠٩ ریاست جمهوری اتفاق می افتد. این دو زن جوان با مسائلی درگیرمی شوند که در شرایط فعلی داخل ایران می تواند برای آن ها گرفتاری های غیرقابل جبرانی به همراه داشته باشد.

مریم کشاورز، نویسنده و کارگردان ایرانی آمریکایی ساکن نیویورک که جایزه منتخب تماشاگران جشنواره سینمایی «ساندنس» ٢٠١١ را نیز برای فیلم خود به دست آورده در آن زمان به خبرنگار رویترز گفته بود که امیدوار است با این کار، زمنیه طرح مسایل تازه ای را در سینمای ایران به وجود آورده باشد: «این فیلم به مسایلی می پردازد که سینمای ایران تا کنون به آن کوچکترین توجهی نداشته است. چیزهایی مثل تمایلات جنسی، مذهب، تعصب و عقده های روحی».

شیرین (با بازی سارا کاظمی) و عاطفه (با بازی نیکول بوشهری) دو دختر زیبایی هستند که گرایشی عاطفی و جسمانی به یکدیگرپیدا می کنند و دست به اعمالی می زنند که در جامعه سرکوب شده و پدرسالار آن ها ، گناه محسوب می شود. شیرین و عاطفه، سرپوش های خود را به گوشه ای می اندازند، لباس های تن نما می پوشند و شب های خود را در پارتی های زیرزمینی تهران به رقص و پایکوبی می گذرانند.

چندی بعد می بینیم که شیرین و عاطفه به یکی از دوستان مذکر و همجنسگرای خود کمک می کنند تا فیلم برنده جایزه اسکار «گاس ون سنت» به نام «میلک» Milk در باره یک فعال حقوق همجنسگرایان در سن فرانسیسکو را به فارسی دوبله کند. کاری که مسلما درصورت افشا شدن عواقب خطرناکی برای آن ها به همراه خواهد داشت.

در اینجا مهران (با بازی رضاسیسو صفوی) برادر عاطفه، جوان معتادی که به تازگی بهبود یافته اما روح تاریکش را با حرارت تازه یافته تمایلات مذهبی جلا داده و برای نیروهای انتظامی جاسوسی می کند وارد معرکه می شود.

مهران برای افشای منافقین و خوش خدمتی به هرکاری دست می زند تا جایی که حتی در خانه پدری و محل زندگی خانواده اش نیز دوربین های مخفی کارمی گذارد. همین مسئله و یافته های او وقایع غیرقابل پیش بینی و پرتنشی را برای قهرمانان فیلم بوجود می آورد.

مریم کشاورز درباره فیلم خود می گوید: «شرایط صدای نسلی است که از همه لذات، تفریحات و هیجانات جوانی ممنوع شده و همین باعث شده است تا به صورت خود به خود، راهی برای نفس های تازه و فریادی رسا، راهی برای رسیدن به عشق و لذت بیابد.»

کشاورز به خاطر آشنایی با دو فرهنگ شرق و غرب، سفر به ایران و لمس موقعیت جوان ها در این کشور، آشنایی با دنیای زیرزمینی آن ها، کلاب های پنهانی و بسیاری عوامل دیگر توانسته است فیلمی گویا از طغیان نسل جوان و مدرن داخل ایران را به نمایش بگذارد.

مریم کشاورز می گوید: «ابتدا برای نوشتن سناریو و ساختن این فیلم دچار ترس و دلهره زیادی بودم اما  هرچه بیشتر به عمق شخصیت های قصه فرو رفتم که درواقع همه شان در جامعه امروز ایران جاری هستند، بیشتر به ساختن این فیلم مشتاق شدم. برای من این واقعیتی بود که حالا به شکل فیلم در می آمد.»

کشاورز می گوید فیلم «شرایط» یک فیلم سیاسی نیست: «این فیلم به نسلی از مردم ایران می پردازد که قدرت خود را ثابت کرده  است. نسلی که به دنبال آزادی است، به دنبال یک زندگی مدرن و دلخواه خودش.»

کشاورز که با ساختن فیلم «شرایط» راه بازگشت خود به ایران را بسته است می گوید این برایش ریسک بزرگی بوده است: «نهایتا این ریسکی بود که به بازده و نتیجه آن می ارزید.»

او درباره انتخاب بیروت برای محل فیلمبرداری می گوید: «این شهر از نظر فرهنگی، فضا، ساختمان ها و حتی چهره مردم به ایران خیلی نزدیک بود. کوه ها، معماری ها، ساختمان ها و رفت و آمد مردم آنچنان طبیعی بود که بسیاری باورنکردند ما این فیلم را درخارج از ایران ساخته ایم. البته در بیروت هم با مشکلات فراوانی روبرو شدیم. خصوصا وقتی که به غلط شایع شد که ما درحال ساختن یک فیلم «پورنو» هستیم.»

کارگردان فیلم «شرایط» درمورد انتخاب بازیگرانش می گوید: «برای انتخاب بازیگران نقش عاطفه و شیرین تلاش زیادی کردم. در پاریس بین هزار زن و دختر وقتی با سارا کاظمی برای نقش شیرین روبرو شدم جا خوردم. او به خود من شباهت داشت و مثل من در میان دو فرهنگ جاری بود اما چهره اش کاملا ایرانی بود.»

کشاورز بازیگر نقش «عاطفه» را در تورنتو پیدا کرد: «نیکول بوشهری دقیقا همان کسی بود که من برای این نقش درنظر داشتم.»

«شرایط» نخستین فیلم داستانی «مریم کشاورز» است که فوق لیسانس خود را از دانشکده هنر نیویورک دریافت کرده و در طول ده سال گذشته به کار فیلمسازی اشتغال داشته است.

اولین فیلم مستند او به نام «رنگ عشق» تصویری است صمیمانه و دل انگیز از دگرگونی های صحنه عشق و سیاست در ایران. فیلم کوتاه او به نام «روزی که من مردم» در جشنواره فیلم نیویورک و جشنواره بین المللی فیلم برلین مورد توجه قرار گرفت و برنده دو جایزه خرس طلائی و جایزه هیات داوران شد. فیلم شرایط نیز علاوه بر عنوان فیلم برگزیده تماشاگران در فستیوال ساندنس توانست جایزه کارگردانان جشنواره سینمایی «ترایبکا» را نیز به دست آورد.

اهالی جزیره کوچک «ویز» در طول  ۲۵ سال گذشته ، به رفت و آمد صدها جوان مستعد و علاقمند به رقص باله از سراسر جهان به این ناحیه خو گرفته اند. تاسیس مدرسه  بین المللی باله در ویز ، ابتکار «یوزو بورسیچ» یکی از قدیمی ترین و مشهورترین رقصنده های باله در کرواسی بوده است.

«بورسیچ» حرفه رقص را در «ویز» آغاز کرد و سپس در «زاگرب» آموزش دید و سپس با هنرمندان  بزرگی که درترکیب بندی و  طراحی هنر باله شهرتی جهانی دارند،  افراد سرشناسی چون جورج بلنشین ، موریس بژار و رودلف نوریف همکاری کرد.  یوزو بورسیچ حتی در کنار بالرین های بزرگی چون « مارگرت فونتین» نیز رقصیده است.

«بورسیچ» درباره تجربه تاسیس مدرسه باله خود  می گوید: « در نخستین سال گشایش  ما ۱۸۰  هنرجو داشتیم. همه آن ها در خاتمه دوره تابستانی راضی و خوشحال بودند.  بنابراین ما  تصمیم گرفتیم کار خودمان  را ادامه دهیم. این تجربه موفق ،  کافی بود که حتی در سال های ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۵ ، یعنی در طول  جنگ کرواسی برای استقلال نیز همچنان به برگزاری دوره های تابستانی این کلاس های آموزش رقص ادامه بدهیم.  کم کم با استقبالی که مسئولین گردشگری و  ساکنان  ویز از  فعالیت های ما کردند، مدرسه ما هم به یک اعتبار و شهرتی جهانی دست پیدا کرد».

در مدرسه آموزش باله ویز ، هرچند بر روی آمادگی  جسمانی و انضباط رقصندگان تاکید می شود ، اما مسئله ای که بیش از هرچیز دیگر برای «بورسیچ» اهمیت دارد، توانایی این رقصندگان  در  شناخت و تشخیص مهارت ها و محدودیت های شخصی آن هاست.  او در این مورد می گوید:«این مساله خیلی اهمیت دارد چون هنرجویان یاد می گیرند سبک  متفاوتی  را در رقصیدن تجربه کنند.  به ترکیب های جدید دست بیابند. در این جا هیچکس  هنرجو  را محک نمی زند. من از آن ها می خواهم خود را آزاد احساس کنند و در عین حال بیشتر سعی کنند  تا جنبه های هنری باله را  به نمایش بگذارند».

مدرسه باله ویز از زمان تاسیس در سال ۱۹۸۶ تا امروز  به یکی از معتبرترین آموزشگاه های باله در جهان  تبدیل شده است.در دوره تابستانی امسال ، هنرجویان و باله دوستانی از کشورهای اسلونی ، کرواسی ، مقدونیه ، ایتالیا، بریتانیا، فرانسه و حتی ژاپن نیز در این  کلاس ها حضور داشته اند.

یکی از دلایل این مسئله بنا بر نوشته «دیک چینی» این بود که «بوش» هنوز دردهای ناشی از زخم زبان ها در رابطه با «دریافت خبرهای ناموثق درباره سلاح های اتمی کشتار دستجمعی پنهان در عراق» را فراموش نکرده بود و نمی خواست  بیش از این مورد سرزنش وانتقادهای شدید  قرار بگیرد.

«چینی» درکتاب خاطرات خود می نویسد:«من یک بار دیگر این پرونده مهم  (مسئله رآکتورهای اتمی سوریه)  را در یکی ازجلسات وزرات دفاع مطرح کردم. اما تک صدایی بیش نبودم. وقتی توضیحاتم به پایان رسید، پرزیدنت بوش از حاضران پرسید:«آیا کسی در اینجا با آقای معاون موافق است؟» اما حتی یک دست هم بالا نرفت و درتمام تالار بزرگ کسی از خود کوچکترین عکس العملی نشان نداد.»

در کتاب «در زمان من: خاطرات خصوصی و سیاسی» که توسط انتشارات «سایمون و شوستر» منتشر شده و هفته آینده رسما به بازار می آید،  دیک چینی  می نویسد:«آقای بوش در آن زمان می خواست راه های دیپلماتیک را آزمایش کند اما در سپتامبر همان سال  اسرائیل به تاسیسات هسته ای سوریه حمله کرد.»

خاطراتی ستیزه جویانه

نشریه نیویورک تایمز، کتاب خاطرات «دیک چینی» را «روایتی با تمی اغلب ستیزه جویانه» خوانده است که در آن «چینی» «هیچگونه ابراز تاسف و یا پشیمانی درمورد بعضی از جنجال برانگیز ترین تصمیمات خود در دوران ریاست جمهوری بوش نمی کند». چهره ای که در کتاب خاطرات «دیک چینی» از او به نمایش درآمده، معاون اسبق رئیس جمهور را فردی به غایت وفادار به جورج بوش، اما خارج از دایره مشاوران عالی او نشان می دهد. در این کتاب، «چینی» سیاستمداری است که برخلاف میل خود، به صورتی روزافزون و با سرعت در راه های  گمراه کننده ای که این «مشاوران عالی» در رابطه با امنیت ملی کشور به او نشان می داده اند قدم برمی داشته. اوشخصی است  که مهم ترین مشغله اش در دوران معاونت ریاست جمهوری ظاهرا نگهداری اسرار وقایع و درگیری های داخلی کابینه «بوش» در طول دوران زمامداری هشت ساله این رئیس جمهور بوده است.

دیک چینی از پیش درباره کتاب خود به خبرنگاران گفته است: «این خاطرات برای بسیاری از اشخاص در واشنگتن منفجر کننده خواهد بود!» او می نویسد: «جورج تنت» رئیس «سیا» در سال ٢٠٠٤ ، زمانی که مشکلات غیرقابل حل فراوانی بر سر راهش قرار گرفته بود از شغل خود استعفا داد. او این تصمیم «تنت» را «حرکتی نامناسب و اهانت آمیزنسبت به پرزیدنت بوش» خوانده است. «چینی» می نویسد به باور او «کالین پاول» وزیر امور خارجه وقت ، هنگامی که به صورتی شخصی تردید و ناخشنودی های خود از جنگ عراق را به نمایش گذاشت، در واقع  از دستورات رئیس جمهور سرپیچی کرد. «چینی» در ضمن درکتاب خود بر روی این مسئله تاکید کرده است که این کوشش های او بوده است که «پاول» را در انتخابات سال ٢٠٠٤ از کابینه جورج بوش خارج کرد:«پاول خیال می کرد که این راه درستی است که انتقادها و نارضایتی های خود را با اشخاصی خارج از مقامات دولتی درمیان بگذارد. به نظر من استعفای او به نفع همه بود.»

«چینی» معتقد است عدم به دست آوردن عهدنامه ای با کره شمالی در رابطه با سلاح های اتمی این کشورگناهی است که تقصیر آن را باید برگردن «کاندولیزا رایس» و سادگی و خام دستی بیش از حد او گذاشت. او هم چنین نوشته است که بارها با مشاوران کاخ سفید درباره «نرم» سازی سخنرانی های جورج بوش در رابطه با جنگ عراق بحث و درگیری داشته اما بر این مسئله تکیه می کند که «بوش» و کابینه او پیش از آغاز جنگ، چالش های موجود در عراق را نادیده گرفته اند هرچند به عقیده چینی «مشکل واقعی و دلیل اصلی خشونت های مرگبار در این کشور وجود تروریست ها بوده است».

«دیک چینی» در کتاب خود از تصمیم کابینه «بوش» در رابطه با استفاده از «تکنیک های خشونت آمیز بازجویی» برای به دست آوردن اطلاعات از افرادی که به اتهام عملیات تروریستی دستگیر شده اند دفاع می کند و آن را تنها راه  رسیدن به این  اطلاعات حیاتی می خواند که «درواقع جان بسیاری را نجات داده است». چینی در این بخش از کتاب می نویسد با استفاده از کلمه  «شکنجه» در رابطه با این تکنیک های خشونت آمیز بازجویی مخالف است.

«دیک چینی» درباره شانزده کلمه معروفی که در رابطه با تلاش های «عراق» تحت حکومت صدام حسین برای یافتن «اورانیوم» در «نیجریه» در سخنرانی ٢٠٠٣ پرزیدنت بوش خطاب به ملت آمریکا گنجانده شده بود تا حمله به عراق را توجیه کند می گوید «برخلاف همکاران دیگری که احساس کردند باید در مورد این اطلاعات نادرست عذرخواهی کنند من چنین نیازی ندارم».

کتاب خاطرات چینی با یادآوری صحنه هایی از وقایع یازدهم سپتامبر ٢٠٠١ آغاز می شود و هنگامی که آقای چینی در غیبت پرزیدنت بوش که در آن زمان در فلوریدا به سر می برد و ارتباط ها موقتا با او قطع شده بود، از پناهگاه زیرزمینی  کاخ سفید  رهبری مملکت را  به دست می گیرد. چینی می نویسد:«من در آن لحظات حساس نمی خواستم هیچگونه پیام رسمی برای مردم آمریکا بفرستم!» او می نویسد:«تجربه های قبلی مرا برای رویارویی با وقایع یازدهم سپتامبر آماده کرده بود اما می دانستم که اگر بیرون بیایم و با خبرنگاران صحبت کنم در واقع به مقام ریاست جمهوری توهین کرده ام و این به نظر من هم برای «بوش» و هم برای ملت آمریکا بد بود. جنگی شروع شده بود و این رئیس جمهور بود که بایستی برای حفاظت از مردم کارها را عملا به دست خودش بگیرد و نه معاون او.»

«چینی» می گوید بیشتر انتقادات «لیبرال» ها همواره متوجه او بوده است و همین موضوع باعث شد تا او بارها ازشغل خود استعفا بدهد اما پرزیدنت بوش این مسئله را قبول نمی کرد و درنهایت هم از او خواست تا یک بار دیگر در انتخابات ٢٠٠٤ با او همراه شود. اما «دیک چینی» در دور دوم ریاست جمهوری «بوش» اختیارات و نفوذ گذشته را نداشت و هنگامی که دو سال بعد بوش تصمیم گرفت تا «دونالد رامسفلد» را از وزارت دفاع آمریکا برکنار کند، کوچک ترین فرصتی برای اظهار نظر به «چینی» نداد.

«چینی» در بخش دیگری از کتاب خود از «باراک اوباما» (سناتور ایالت ایلینوی آن زمان) برای تصویب لایحه ای که طبق آن برای مقابله با رکود اقتصادی به بانک ها کمک مالی می شود تجلیل کرده است. درعوض بیرون کشیدن بیش از٣٠ هزار سرباز در سال ٢٠٠٩ و کل  قوای نظامی آمریکا  تا سپتامبر ٢٠١٢ از افغانستان را به شدت مورد انتقاد قرار می دهد و از اینکه پرزیدنت اوباما هنوز نتوانسته «زندان گوانتانامو» در کوبا را تعطیل کند ابراز خوشحالی می کند.

یکی از سالن های مخصوص بازی و «گیم» یا کلوپ بازی های کامپيوتری به نام «گيمزکام» در شهر «کلن» در آلمان، که يکی از بزرگ ترين کلوپ های این نوع سرگرمی ها درجهان به شمار می رود، همواره مملو از کسانی است که به دنبال جديدترين بازی های ويديوئی هستند. اين بازی ها برای برخی از افراد صرفاً جنبه سرگرمی دارد، اما بسیاری دیگر از این افراد چنان علاقه ای به «گیم» نشان می دهند که  می توانند روز و شب خود را در این کلوپ ها بگذرانند بدون آن که از این بازی ها خسته شده و یا از آن دل بکنند.

صنعت توليد بازی های کامپيوتری با وجود آن که  یکی از صنایع به سرعت روبه رشد در کشورهای آمریکایی، اروپایی و به ویژه در کشور بریتانیا به شمار می رود، اما در حال حاضر اين بيم وجود دارد که اين پديده نيز به تدريج به يکی ديگر از اعتيادهای خطرناک وکشنده جامعه بشری تبديل شود.

ديويد استَنی فورد، يک بريتانيايی است که فرزند۲۰ ساله اش را به خاطر  بازی های کامپيوتری از دست داده و اکنون با راه اندازی يک سايت اينترنتی سعی می کند ديگران را از خطرات ناشی از نشستن مدام پای کامپيوتر آگاه کند. کريس، پسر آقای استنی فورد، در ماه مه گذشته بعد از ۱۲ ساعت بازی مستمر و بی وقفه و نشستن زياد، بر اثر عارضه لخته شدن خون جان سپرد.

ديويد استَنی فورد می گويد:«من تحقيق کردم ببينم چه چيزی باعث شده تا يک جوان سالم، بدون اينکه  کوچک ترین بیماری و یا ناراحتی  داشته باشه چنين بلايی به سرش بياد. چون  واقعا نمی تونستم اتفاقی رو که افتاده بود درک کنم.»

کريس فورد عادت داشت هر شب سر ساعت ۱۰ پای کامپيوتر بنشيند و با دوستان کانادايی و آمريکايی اش که در اينترنت با آنها آشنا شده بود، تا ساعت ۷ صبح روز بعد، بی وقفه بازی کند.

افراد دیگری چون «جان پاتريک» نوجوان هم قبول دارند که معتاد به بازی های کامپيوتری هستند. اما اين پديده برای «برايان دادلی»، سرپرست کلينيک «برادوی لاج»،  اولين مرکز توانبخشی معتادان بازی های کامپيوتری در بريتانيا جديد نيست. برايان دادلی در مورد اين نوع اعتياد می گويد:«اين اعتياد هم دقيقاً مثل انواع ديگر اعتياد با کناره گيری از اجتماع شروع می شه،  خانواده ها از هم می پاشن. اين افراد ديگه اهميت نمی دن چی می خورن، به خودشون نمی رسن، به بهداشت فردی شون اهميت نمی دن و خودشونو از جمع کنار می کشن و نهایتا منزوی می شن.»

به این صورت گرچه از نظر بعضی  از افراد بازی های کامپيوتری صرفاً یک تفریح است و جنبه سرگرمی دارد، اما برای برخی ديگر همین تفریح و سرگرمی می تواند به يک مسئله جدی و يک اعتياد تمام عیار زیان بار تبديل  شود.

علی الغبان، معاون موزه ها و امور باستانی عربستان سعودی، می گويد: تمدن المقر تمدن پيشرفته ای بود که ٩۰۰۰ سال پيش در عصر نوسنگی وجود داشت. حفاری ها نشان داده در آن زمان در اين سرزمين از اسب استفاده می شد. مطالعات نيز حاکی از آن است که برای اولين بار در جهان در شبه جزيره عربستان اسب ها اهلی شده اند.

اين اکتشاف اخير مطالعات پيشين را که اهلی کردن حيوانات برای اولين بار ۵۵۰۰ سال پيش در آسيای مرکزی روی داد، به چالش می کشد.

علی الغبان توضيح ميدهد: ما هنوز در ابتدای اکتشافات هستيم و کشف و مطالعات بيشتری در راه است. مهمتر از همه اين است که ما ابزاری را که مربوط به دوران نوسنگی است يافته ايم. در اين حفاری ها باقيمانده اجساد موميايی شده و ابزار شکار و پارچه بافی و ساير وسائل روزمره ای کشف شده است که نشان از تمدنی دارد که در ساخت ابزار مهارت داشته است.

آقای الغبان اکتشافات اخير در مورد اسب های اهلی شده در شبه جزيره عربستان را تاکيدی بر شهرت اسب عربی در جهان می داند.

عربستان سعودی که بزرگترين صادر کننده نفت جهان است تلاش می کند علاوه بر درآمد نفت بر درآمد ساير صنايع خود از جمله جهانگردی بيافزايد.

فیلم «کمک» مجموعه ای است از نمونه های بارزی از تبعیضات نژادی به شیوه ایالت های جنوبی آمریکا در آن زمان که به تماشاگر امروزی نشان می دهد که این گونه دردها از کجا ریشه می گیرد و چاره آن ها چیست .  لحظات طنزآلود و خنده آوری که چاشنی آن شده نیز درواقع یکی از مواد ترکیبی است که به موفقیت فیلم کمک می کند و ماجرایی غم انگیز و حتی گریه آور از آن دوران دشوار را به یک واقعه جذاب و دلگرم کننده تبدیل می کند.

فیلم از یک گروه از بازیگران بی پروا از جمله «ویولا دیویس» و «اما استون» نیز بهره گرفته است که درحقیقت قلب و روح فیلم را تشکیل می دهند که  بعدها شیرین کاری های «اوکتاویا اسپنسر» و  «جسیکا چستین» هم به آن اضافه می شود.

از آنجایی که مردم آمریکا اغلب از یادآوری وقایع تلخ  تاریخی کشور خود حذر می کنند، ساختن چنین فیلمی از همان آغاز «ریسکی» و عکس العمل ها به آن هم غیرقابل پیش بینی بوده است. حتی اگر این واقعه که در شهر «جکسون» در ایالت «میسی سی پی» در دورانی که سیاهان آمریکا هنوز به عنوان طبقه خدمتکار شناخته می شدند اتفاق افتاده،  کاملا ساخته و پرداخته ذهن نویسنده  آن باشد.

در آن دوران داشتن یک خدمتکار زن سیاهپوست در خانه سفیدپوستان هم به اندازه بازی «بریج» و رفتن به کلیسا رواج داشت. آن ها هرچند این خدمتکاران سیاهپوست را دوست داشتند ولی اغلب از آن ها بهره برداری و حتی سوء استفاده می کردند.

مارتین لوترکینگ و «مدگر اورس» در آن زمان درایالت های جنوبی دست به فعالیت هایی برای مبارزه با تبعضات نژادی زده بودند. دورانی که به «فصل ترس» معروف شده بود، اما درآشپزخانه های شهر جکسون که غالبا توسط خدمتکاران سیاهپوست اداره می شد ، همه چیز زیر لفافه نگاه داشته شده بود.

دریک چنین زمینه ای است که فیلم «کمک» تماشاگر را به داخل یک شورش غیرمنتظره می کشاند. داستان اصلی از زمانی آغاز می شود که «میس اسکیتر» کوچک که حالا دختر کالج رفته و تحصیل کرده ای شده به شهر «جکسون» باز می گردد و زنان سیاهپوستی  که در خانه اشخاص مرفه این شهر به کار آشپزی، نظافت گری و بچه داری مشغولند را تشویق می کند تا داستان ها و اسرار ناگفتنی خود را بازگو کنند. «میس اسکیتر» درنظر دارد تا این مجموعه را به کمک ناشری در نیویورک به شکل یک کتاب منتشر کند. کتابی به نام «کمک». اما این خدمتکاران از بازگویی حقیقت وحشت دارند. همین مسئله باعث می شود تا شهامت وشجاعت هرکدام از این زنان و دخترجوانی که می خواهد داستان آن ها را در کتابی منعکس کند در بوته آزمایش قرارداده شود.

فیلم از روی کتابی به قلم «کاترین استاکت» ساخته شده که «تیت تیلور» کار فیلمنامه نویسی و کارگردانی آن را برعهده داشته است. هردوی آن ها  در«جکسون» متولد شده و همانجا رشد و نمو کرده اند و  دوستی و ارتباط آن ها از طریق توجهی که به جزئیات فیلم داشته اند کاملا مشخص است. فیلم از جنبه های احساسی گوناگونی برخوردار است و به خوبی تضادهایی که میان سیاهان و سفید پوستان آن دوران وجود داشته است را با شفافیت و بی تعارف به نمایش می گذارد.

تیت تیلور که ریشه های عمیقی در «جنوب» دارد مصمم بود که فیلمبرداری فیلم «کمک» درهمان نواحی انجام گیرد و شهر«گرین وود» میسی سی پی را برای این کار انتخاب کرد. «استفن گلدبلات»هم که پیش از این ها در دهه نود میلادی برای فیلم«پرنس امواج» به جایزه اسکار دست یافته ، کار فیلمبرداری آن را انجام داده است.

بخش های خنده آور فیلم که اغلب با قوانین غیرقابل باور تبعیض نژادی  که سفیدپوستان برای سیاهان آن دوران وضع کرده اند سرو کار دارد، لحظات بیادماندنی  فیلم  را تشکیل می دهد. لحظاتی که کم تردیگر می شود شبیه آن را درفیلم های امروزی هالیوود پیدا کرد. لحظاتی که ضمن خنده دار بودن انسان را  به عمق مساائلی که فیلم بازگو کننده آن بوده است می برد.

«اسکیتر» نویسنده جوانی است که به جهانی بازگشته است که دیگر با آن ارتباطی ندارد. گرفتن کار در دفتر روزنامه شهر، دریافت نامه ای از ناشری که کتاب قبلی او را غیرقابل چاپ خوانده است و غیبت خدمتکار سیاهپوست خانه شان که او را بزرگ کرده همه و همه به نظرش غریب می آیند. دوستان دوران کودکی اش حالا هریک ازدواج کرده و ادای مادرهایشان را در می آورند و زندگیشان در برق انداختن نقره های خانه ، داشتن بچه های مودب و گذاشتن شام روی میز در راس ساعت ٦ بعد ازظهر خلاصه می شود.

آیبلین، خدمتکار سیاهپوست خانه ی دوست «اسکیتر» که نقش او را «ویولا دیویس» بازی می کند هم به همه چیز  از همین دیدگاه اما کمی تیزهوشانه تر و به مراتب درد کشیده تر نگاه می کند. وقتی این دو با هم روبرو می شوند معجونی از آرزومندی و درون نگری این دو را وامی دارد تا نوشتن کتابی را درباره زندگی واقعی این خدمتکاران سیاهپوست آغاز کنند. درباره وقایع غیرقابل باور، اسرارمگو، احساسات رقیقی که این خدمتکاران نسبت به کودکان خانواده های اربابان خود پیدا می کردند و گاه حتی دلایلی که باعث می شد آن ها یک عمر بدون دریافت دستمزد در این خانه ها ماندگار شوند و کار کنند. در این ساختار دهه شصت میلادی در شهر جکسون هنوز کسی بویی از آزادی بیان نبرده است. حرف زدن با «اسکیتر» و بازگوکردن اسرار خانواده هایی که به این خدمتکاران به چشم یک برده نگاه می کنند خطری که است که به ازدست دادن شغل ختم نمی شود.

«اما استون» نقش «اسکیتر» را به زیبایی ارائه داده است اما «ویولا دیویس» وزنه تاریخ را برشانه های خود دارد که آن را با هنربازیگری  کم نظیر و چشم هایی غمگین  به نمایش می گذارد. چشم هایی که حتی هنگام خنده و شادی هم غم انگیز جلوه می کنند.

درهرصورت درفیلم «کمک» اجبارا همه شخصیت های فیلم به ویژه خدمتکاران سیاهپوست به مرحله ای می رسند که بایست تصمیم بگیرند که یا درهمین شرایط بمانند و به اصطلاح بسازندو بسوزند و یا اینکه هرکدام با داستان های منحصر به فرد خود به نوشتن کتاب «اسکیتر»کمک کنند.

درنهایت با انتشار کتاب و تماشای انعکاس آن در بین اهالی  شهر «جکسون» تماشاگر به اوج داستان «کمک» می رسد. اوجی که مخلوطی از گریه و خنده را  نیز به همراه می آورد.

«کمک» دومین فیلم سینمایی «تیت تیلور» است که پیش از این ها فیلم مستقلی به نام «مردم زشت» را ساخته است. فیلمی که در آن نشان می دهد مردم امروزی چگونه شیفته لاغری و گرفتار یافتن راه هایی برای لاغرشدن هستند.  تخصص «تیلور» در فیلم های تمام کمدی و خنده آور است و درفیلم «کمک» او بیش از همه  به بازیگرانش متکی است تا جنبه های قوی تر و دراماتیک تری را به فیلم اضافه کنند. هم چنین کوشش برای استفاده جزء به جزء از محتویات کتاب، پیچیدگی هایی را برای «تیلور» بوجود آورده است. از جمله چند «پایان خوش» در بخش های مختلف فیلم که به قدری سریع از آن گذشته است که  تماشاگر نمی تواند با همان سرعت خود را برای رویارویی با مشکلات بعدی آماده کند.  

«ایمان» سوپر مدل زاده «سومالی» ساکن بریتانیا، درهفته های اخیر نقش نماینده و صدای  مردم دردکشیده آفریقا در این مناطق قحطی زده را برعهده داشته است.

او با استفاده از معروفیت خود در سطح جهان به حمایت از مردم  سومالی برخاسته و می کوشد تا با ایجاد فشار برجامعه بین المللی راه حلی برای رساندن غذا و به نوعی بهبود شرایط و وضعیت این مناطق که به علت خشکسالی دچار قحطی شده اند پیدا کند.

ایمان ٥٦ ساله  این هفته در یکی از برنامه های خبری «اندرسون کوپر» در شبکه تلویزیونی «سی ان ان» وضعیت این مناطق قحطی زده سومالی را مورد بحث و بررسی قرار داد. او درباره دوران کودکی خود در این کشور صحبت کرد و این واقعیت که او در آنجا گرسنگی نکشید:«در دوران بچگی و نوجوانی من، ماهرگزمجبور نبودم بدون شام به رختخواب برویم.»

«ایمان» امراض و فجایع ناشی از قحطی و گرسنگی را «به شدت تاثر آور» خواند و به تماشاگران گفت که بزرگ ترین ترس او، نابودی نسل چند میلیونی کودکانی است که درحال حاضر در معرض خطر گرسنگی و مرگ قرار دارند.

«ایمان» که در سال ١٩٩٢ از یک دوران قحطی و گرسنگی دیگر در سومالی فیلم مستندی  ساخته است درباره این تجربه  و نیز کم کاری های جامعه بین المللی که او از نزدیک شاهد آن بوده است با «اندرسون کوپر» صحبت کرد:«متاسفانه جامعه بین المللی عکس العمل های ضروری را نسبت به این وقایع فاجعه بار انجام نداده است.»

«ایمان» در ادامه این سخنان گفت که در آن زمان (سال ١٩٩٢) درشرایطی که وضعیت قحطی و گرسنگی خیلی کم تر از امروز بود، جامعه بین المللی و سازمان های غیردولتی گوناگون  تصمیم گرفتند تا با ایجاد سیستم های هشداردهنده برای تشخیص علائم قحطی از فجایع ناشی از آن جلوگیری کنند اما علیرغم ایجاد این زنگ خطرها کسی توجهی به این مسئله نداشته است :«می بینیم که از این سیستم های هشدار دهنده به درستی استفده نشده است و امروز سومالی یک باردیگر طعمه خشکسالی و قحطی شده است.»

ایمان به مجری سی ان ان گفت:«زمانی مسئله قحطی در سومالی رسما اعلام شد که دیگر کار از کار گذشته  و مسئله به مراحل حساس و فاجعه بار کنونی رسیده بود. من  مایلم  سازمان ملل، جامعه بین المللی و جهان عرب قدم جلو بگذارند و واقعا فکر کنند که چکار باید کرد و چگونه بایستی به این مردم غذا رساند.»

ایمان در ادامه این سخنان گفت:«از همه چیز مهم تر باید به این مسئله   ورای مسائل و درگیری های سیاسی که امروز در سومالی جریان دارد نگاه کرد. آنچه که واقعیت دارد این است که یک فاجعه بشری در این کشور درحال وقوع است اما همه چشم های خود را بسته اند و کسی به آن اعتنایی نمی کند. تنها خاطره ای که از این قحطی در آینده حافظه بشری  باقی خواهد ماند این است که میلیون ها کودک درحالی که جامعه جهانی با چشم باز آن ها را تماشا می کرد جان باختند و نابود شدند.»

«ایمان»  مصاحبه خود با «اندرسون کوپر» را با این بیانیه تکان دهنده به پایان برد:«چیزی که من امروز خواهان آن هستم این است که مردم جهان بدانند که ادامه این فاجعه هنوز هم قابل پیشگیری است اما پس از وقوع دیگر قابل جبران نیست.»

جف بریجز، بازیگر برنده جایزه اسکار در فیلم «لوباوسکی بزرگ» که یکی از پرطرفدارترین ساخته های برادران «کوئن» به شمار می رود به  نام «د دود»  The Dude شناخته می شود.  بریجز درفیلم نقش «جف لوباوسکی» یک آدم بی کار و بی عار اهل لس آنجلس با یک زندگی بیهوده و یکنواخت را بازی می کند  که در یک بعداز ظهر و هنگامی که دو نفر قلدر به خانه او حمله می کنند و او را کتک می زنند مسیرزندگی اش برای همیشه عوض می شود. دلیل حمله هم این است که میلونری به نام «جکی تری هورن» (با بازی بن گازارا) مقداری پول به همسر مردی به نام« جف لوباوسکی» قرض داده اما قلدرها اشتباهی به سراغ یک «جف لوباوسکی» دیگر (جف بریجز) می روند.

  جف بریجز در جشن توزیع دیسک بلوری این فیلم محبوب و پرتماشاگر، با لباس های شخصیت اصلی یا «دود» در جمع حاضر شده بود. بازیگران دیگر این فیلم از جمله جان گودمن و استیو بوشمی هم کمی بعد بر روی فرش قرمز به او و جولین مور پیوستند.

فیلم «لوباوسکی بزرگ» با این که سیزده سال پیش ساخته شده اما برخی از منتقدین سینمایی هنوز هم  از آن به عنوان  یکی از محبوب ترین فیلم های «کالت» یا فیلم هایی که شخصیت های آن به چنان محبوبیتی  دست می یابند که  پیروانی پرو پا قرص  پیدا می کنند نام می برند.

بیش از یک هزار نفر از این طرفداران مشتاق روز سه شنبه گذشته در سالن «همر استاین» منهتن گردهم آمدند تا یک بار دیگر فیلم «لوباوسکی بزرگ» را تماشا کنند و سخنان بازیگران آن را بشنوند.

فیلم «لوباوسکی» بزرگ هم ابتدا مثل فیلم های «کالت» دیگر فروش گیشه  خوبی نداشت و جزو فیلم هایی بود که با گذشت زمان و رفته رفته ارزش بیشتری پیدا کرد. جف بریجز در این مورد می گوید:«من فقط همینو میدونم که ما موقع ساختن این فیلم کلی خندیدیم. همه مون احساس خوبی نسبت بهش داشتیم. برادران کوئن به نظر من  بهترینن. به خاطر همین حس می کردیم که داریم فیلم خنده دار و خوبی می سازیم. اما اول کار وقتی فیلم تازه بیرون آمد فروش خوبی نداشت و همین باعث تعجب مون شده بود.»

فیلم «لوباوسکی بزرگ» پس از نمایش اولیه در خارج از آمریکا طرفداران زیادی پیدا کرد که موج آن تدریجا به آمریکا رسید تا جایی که امروزه  مردم در صحبت هایشان از بخش هایی از فیلم نقل قول می کنند.

جف بریجزشخصیت «دود» را یکی از نقش های مورد علاقه خود می خواند:«این شخصیت یکی از بهترین هاست و برای من تجربه خیلی لذت بخشی بود.»

بیشتر فیلم «لوباوسکی بزرگ» که در مورد یک هویت اشتباه گرفته شده، یک موکت خاکی و یک آدم ربایی ازکنترل خارج شده است در یک سالن بولینگ رخ می دهد. جایی که شخصیت به یاد ماندنی فیلم «هسوس» مرد لاتین تبار و آتشین مزاجی که «جان تورترو» نقش او را بازی کرده در آن معرفی می شود. تورترو که مشغول تمرین برای نمایشنامه تازه در برادوی است نتوانست در مراسم فرش قرمز «بلوری» لوباوسکی بزرگ شرکت کند.

جولین مور که در فیلم نقش دختر یک مرد ثروتمند و یکی از معشوقه های لوباوسکی را بازی می کند می گوید با وجود این که فیلم واقعا خنده دار است اما او هرگز تصورش را هم نمی کرد که این فیلم تا این حد طرفدار پیدا کند: «نه این که شوخیه..به نظر من حقشه. من هم  فیلم رو و هم همه بازیگرانشو دوست دارم و به نظرم خیلی خنده دار و خارق العاده است و هیچوقت کهنه نمی شد. خوشحالم که لوباوسکی بزرگ تبدیل به یکی از محبوب ترین فیلم های «کالت» شده.»

«استیو بوشمی» بازیگر دیگر فیلم که اخیرا در سریال تلویزیونی محبوبی به نام «بورد واک امپایر» نیز شرکت داشته در مورد کارگردان های فیلم، برادران کوئن می گوید:«خود این دوتا برادر از بهترین تماشاگران ما هستند. چون خودشون موقع تماشای فیلم با صدی بلند می خندند.»

نسخه بلو ری فیلم «لوباوسکی بزرگ» هم اکنون در بازار موجود است.

مجسمه آزادی در ماه اکتبرجاری ١٢٥ ساله خواهد شد. همزمان با این سالگرد و پس از برگزاری یک جشن تولد باشکوه همراه با آتش بازی و برنامه های سرگرم کننده مختلف به همین مناسبت، ورود عموم به داخل مجسمه برای  مدت یک سال ممنوع خواهد شد تا اعضای تیم «خدمات پارک های ملی آمریکا» با انجام تعمیرات لازم بتوانند یک بار دیگر وضعیت و شرایط داخلی مجسمه  را  با استانداردهای روز تطبیق بدهند.

کسانی که در آینده نزدیک خیال سفر به نیویورک و دیدار از مجسمه آزادی را دارند، هرچند اجازه ورود به داخل بدنه مجسمه را نخواهند داشت اما می توانند از محوطه بیرونی و پارک آن که در جزیره کوچک آزادی در مجاورت «منهتن» قرار دارد دیدن کنند.

درواقع تنها ٣٠ درصد از همه جهانگردانی که به تماشای «بانوی آزادی» در نیویورک می آیند وارد محوطه داخل آن شده و یا می کوشند  با بالارفتن از پله های متعدد آن وارد محوطه سر و تاج آن شوند. مجوز ورود به داخل مجسمه آزادی باید از پیش گرفته شود و به همین جهت بسیاری از جهانگردان تنها به تماشای «جزیره آزادی» اکتفا می کنند.

بازسازی و تعمییرات روی مجسمه آزادی بیش از ٢٧ میلیون دلار هزینه خواهد داشت. یکی از مقامات خدمات پارک های ملی آمریکا می گوید:«با انجام این تعمییرات، محوطه داخلی مجسمه دارای پلکانی تازه و نیز آسانسورهایی خواهد شد. استاندارهای مکانیکی داخل بدنه مجسمه هم تغییرخواهد یافت  و از آنجایی که این تعمییرات بیشتر داخلی است به منظره خارجی و دورنمای «مجسمه آزادی» لطمه ای نخواهد زد.»

تندیس آزادی یا مجسمه آزادی که نام رسمی آن «آزادی روشنگر جهان» است در سال١٨٨٦ میلادی توسط کشور فرانسه به ایالات متحده آمریکا هدیه شده است. اما به زودی این مجسمه که در بندر نیویورک قرار دارد، به صورت نمادی برای خوش آمد گویی به مهاجران و مسافرانی که از راه دریا به نیویورک می آمدند درآمد. مجسمه  آزادی  با رویه ای از مس پوشیده شده و به مناسبت یکصدمین سال استقلال آمریکا از بریتانیا و به عنوان نمادی از دوستی فرانسه و آمریکا به این کشور اهدا شده است.

طرح مجسمه را «فردریک بارتولدی »مجسمه‌ساز فرانسوی، و سازه درونی آن را گوستاو ایفل، مهندس فرانسوی برج ایفل، طراحی کرده‌اند. 

مجسمه به شکل شخصیت زنی است ایستاده در حال گام برداشتن، که دور سرش را هفت اشعه نورانی فراگرفته‌است. او با دست چپ خود یک لوح سنگی را نگه داشته و با دست راست خود مشعلی فروزان را بالای سر خود برافراشته است.  روی لوح سنگی تاریخ چهارم جولای ١٧٧٦ میلادی با شماره های رومی نوشته شده است.

امروزه مجسمه آزادی یکی از نمادهای معروف آمریکا است. قبل از همگانی شدن سفرهای هوایی، مجسمه آزادی اولین نشانی از آمریکا بود که مسافران کشتی‌ها هنگام نزدیک شدن به سواحل آمریکا مشاهده می‌کردند.

از نظر شمایل ظاهری، طراحی این مجسمه به مجسمه باستانی غول رودس و مجسمه «کارلو بوروموئه» کشیش ایتالیایی شباهت هایی دارد. جزیره و مجسمه آزادی یکی از اماکنی است که  یونسکو آن را به عنوان میراث جهانی شناسایی کرده است.

محوطه داخلی این بنای تاریخی که بین شهرهای نیویورک و نیوجرسی قرار گرفته، از زمستان سال ٢٠١٢ یک بار دیگر برروی جهانگردان باز خواهد شد.

ماجرای  ریسک های تجاری «الکساندر دونسکوی» و «اودیسه» سیاسی او ازجمله تصمیم به بازکردن یک «موزه سکس» در وسط شهر «مسکو» شاید به نظر بسیاری، داستانی نامونوس و عجیب و غریب به شیوه برخی از فیلم های سینمایی غیرمتعارف بیاید. اما در روسیه و درمکانی که امروز سیاستمداران مردم معمولی را تشویق به انجام هرگونه اعمال کاپیتالیستی می کنند چیز تازه ای نیست.

دونسکوی ٤١ ساله که درحال حاضر به نمادی از رفتار بد و غیراخلاقی تبدیل شده می گوید که برای تاسیس این موزه سکس ، از یک طراح معروف آمریکایی کمک گرفته است. هنرمندی که توانسته است با دقت و ظرافت لازم عروسک سنتی مردم روسیه را برای فروش درمغازه های این موزه  طراحی کند:«شاید براتون جالب باشه بدونید که مردم روسیه هنوز به اندازه کافی آزاد نیستند که یک چنین عروسکی را با دست های خودشون بسازند.»

دونسکوی پس از آن که عروسک «ماتریوشکا» را روی طبقه بندی مخصوص قرار می دهد، تور موزه را آغاز می کند و خبرنگاران را از یک اطاق به اطاق دیگری هدایت می کند. یکی از این اطاق ها  یک میکده تاریک با دیوارها و پرده های قرمز و عکس هایی از زنان عریان  است.

الکساندر دونسکوی، نامزد ریاست جمهوری پیشین معتقد است که باز کردن یک موزه سکس در نزدیکی کاخ کرملین یک حرکت سیاسی نبوده است:«من  فقط می خواهم به مردم روسیه کمک کنم تا سطح احساسات هیجان آمیز خود را بالاترببرند.»

دونسکوی، شهردار پیشین شهرکی به نام «آرخانگلسک» با جمعیتی در حدود ٦٢٥ نفر در شمال مسکو بوده است و ماجراهای جالب توجهی از تجربیات خود در صحنه سیاست های روسیه دارد. او که ثروت خود را از مغازه های فروش لوازم جنسی به دست آورده است، یک روز ناگهان تصمیم می گیرد تا از حقوق خود در رابطه با قانون اساسی استفاده کرده ودر انتخابات شرکت کند. او درسال ٢٠٠٥ در انتخابات شهرداری شهر کوچک خود با به دست آوردن دوبرابر رای بیشتر از رقیب انتخاباتی خودبرنده می شود آن هم رقیبی ازاعضای حزب حاکم مملکت.

دونسکوی می گوید:«آن ها خیلی تعجب کرده بودند و وقتی که آرا را شمردند دیدند حتی با تقلب هم نمیتونند خودشونو برنده اعلام کنند». به این صورت «دونسکوی » ناگهان در سیستم سیاسی که به مدت یک دهه در اختصار «ولادیمیر پوتین» بوده است تبدیل به یک شخصیت سیاسی مستقل و یک پدیده بی سابقه شد.

کمی بعد و هنگامی که محبوبیت دونسکوی چندین برابر شد و او اعلام کرد که در رقابت های رسیدن به مقام ریاست جمهوری روسیه در سال ٢٠٠٨ شرکت خواهد کرد ناگهان محدودیت هایی که این سیاستمدار مستقل بودن برای او به همراه داشت برایش آشکار شد.

ابتدا در سال ٢٠٠٧ «دونوسکوی» به  اتهام «سوء استفاده از قدرت» دستگیر و زندانی شد و هشت ماه بعد به شرط عدم شرکت در هرگونه انتخاباتی برای مدت دوسال آزاد شد.

بعدها «سرگئی کازاکف» سخنگوی  منطقه ای دولت در «آرخانگلسک » به خبرنگاران گفت که «دونسکوی» به خاطر استفاده نامشروع از بودجه شهری دستگیر و زندانی شده است:«او تاجر خوبی بود اما درنقش شهردار ثابت کرد که رفتاری بچه گانه و غیرقابل قبول دارد.» اما «دونسکوی» این اتهامات را رد کرد و براین مسئله تاکید گذاشت که اتهامات ناروا به او ساختگی ومنظور از آن تخریب شخصیت و دورکردن او از صحنه سیاست بوده است:«پوتین دوست نداشت مقامات زیر دست و به ویژه سرمایه داران از خط قرمزهای او پا بیرون بگذارند.»

بوریس نمتسوف، سیاستمدار دیگری  است که روزی در نقش معاون ریاست جمهور به خدمت اشتغال داشته است. او نیز مانند «دونسکوی» درسال های اخیر مجبور به حاشیه نشینی و کناره گرفتن تدریجی از سیاست شده است:«دونسکوی یک آدم خیلی کنجکاو و مرد بسیار جالبیه اما کرملین  با بی  رحمی هرچه تمام تر او را ازصحنه سیاست بیرون انداخت.»

دونسکوی هم می گوید دیگرحاضر نیست در این بازی ها با کرملین شرکت کند اما یکی از تصاویری که در یکی از اطاق های موزه سکس او  قرار گرفته، نقشی از «پوتین» و «پرزیدنت اوباما» است که در یک جنگل خیالی داستان های بچه ها در حال قدم زدن هستند:« سرنوشت روسیه این است که پوتین را در مقام رهبری داشته باشد و پوتین هم  هرگز از مسند قدرت قدم پائین نخواهد گذاشت مگر به میل و خواسته خودش. هرسیاستمداری هم که بخواهد برعلیه او فعالیت کند ناگهان تبدیل به یک دلقک می شود. برای همین هم من از سیاست کناره گیری کرده ام.»

درحالی که دونسکوی این سخنان را می گوید، چند دیدارکننده جوان موزه سکس، روی نیمکت های مخصوص اطاقی با یک پرده سینما می نشینند تا فیلمی درباره «تاریخچه سکس در اتحاد جماهیر شوروی» را تماشا کنند.

یکی از شخصیت های فیلم ، یک زن روسی است که می گوید:«ما در روسیه سکس نداریم و اغلب ما اصولا با سکس مخالفیم!» این قطعه فیلم از یک برنامه تلویزیونی زنده که در آن تماشاگران استودیویی در «بوستون» با تماشاگران استودیویی در «لنینگراد» به بحث و گفتگو نشسته اند از دهه هشتاد میلادی کمی پیش از اجرای طرح فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی توسط «گرباچف» برداشته شده است.

دونسکوی می گوید:« امروز ما با افتخار میتوانیم بگوییم که مردم در روسیه سکس دارند. اما بسیاری از آن ها خواستار و نیازمند تعلیمات در اطراف این روابط جنسی هستند. اما چیزی که ما هنوز هم نداریم همون آزادیه و من امیدوارم موزه سکس من بتواند به جوانان این مملکت کمک کند که احساس آزادی بیشتری کنند چرا که مفهوم زندگی در کل همان آزادی است. آزادی بیان و حق انتخاب.»

پس از تماشای فیلم، دیدارکنندگان جوان به اطاق دیگری برای تماشای مجسمه های سکسی قرن هیجدهم افغانستان ، یکی از قدیمی ترین اجناس موزه سکس می روند. در آنجا  هم چنین مجسمه چوبی مرد آفریقایی که آلت جنسی او از دندان یک سوسمار درست شده قرار گرفته و یک سری نقاشی های آبرنگ ژاپنی که افرادی را در حال انجام اعمال جنسی نشان می دهد.

موزه سکس مسکو جمعا ٤٠٠٠ قطعه هنری جنسی را به نمایش گذاشته است و موزه  هر روز ٤٠٠ دیدارکننده را به خود جلب می کند. بهای بلیت های این موزه در حدود شانزده دلار است و فقط اشخاص بالای هیجده سال اجازه ورود به آن را دارند.

موزه سکس، مغازه فروش اجناس و میکده مجاور آن تنها دو ماه است که درهای خود را بر روی دیدارکنندگان گشوده اند. اما از هم اکنون توجه مقامات شهری و دولتی به آن جلب شده است. مردی از بخش امنیتی دولت چندی پیش به موزه آمد و از دونسکوی خواست تا تصویر پوتین و اوباما را از روی دیوارهای موزه بردارد اما دونسکوی از انجام این کار خودداری کرد.

لئونید کالاشنیکوف یکی از قانون گزاران محافظه کار درمورد موزه دونسکوی می گوید: «الکساندر دونسکوی آدم افراط گرایی است باید اعمالش تحت نظر باشد. این موزه با فرهنگ، اخلاق و روحیات ملت روسیه هیچگونه همخوانی ندارد.»

اما دونسکوی می گوید: «کرملین ممکن است بتواند پارلمان، روزنامه ها ، رادیو و تلویزیون را کنترل کند اما نمی تواند احساسات و عواطف بشری را تحت کنترل خود قرار بدهد.

جین فوندا، هنرپیشه، نویسنده، فعال سیاسی و حقوق بشری، مربی ورزش و مدل سابق در سن ٧٣ سالگی معتقد است برخلاف تصور عمومی، در مرحله سوم زندگی یعنی از ۶٠ سالگی به بعد دلخوشی انسان بیشتر می شود: «اوائل فکر می کردم شاید من استثنا هستم اما بعد از خودم پرسیدم اگر این احساس منحصر به من است پس دلیل آن چیست و چرا کسی در این باره هیچگونه صحبتی نمی کند؟»

در کتاب جدید «پرایم تایم»، جین فوندا به بحث و بررسی زندگی در مرحله پیری می پردازد و یک پژوهش گسترده با شرکت٣۵٠ هزار فرد آمریکایی از سنین بسیار جوان تا سنین بسیار بالا نشان می دهد که افراد در سنین ۶٠ سال به بالا خوشحال تر هستند. دلیل آن هم تمایل کمتر به اضطراب، فشار، تلاش، تقلا و خشم در سنین بالا است. فوندا می گوید مهم نیست که این افراد مرد باشند یا زن، مجرد باشند و یا متاهل، ثروتمند باشند و یا فقیر: «من فکر می کنم آنها خودشان هم دلیلش را نمی دانند اما گمان من بر این است که این آدم ها طعم زندگی را چشیده اند، دل شکسته شده اند، مسائل مالی داشته اند و خیلی چیزهای دیگر ولی با این حال ازهمه این مشکلات جان بدر برده ا ند. آن ها یاد گرفته اند که از کاه کوهی نسازند و برای همین هم کم تر نگران هستند و می دانند که  چگونه زندگی را سخت نگیرند. انسان ها در سنین بالا سبکبال تر و بی خیال تر می شوند. من با اشخاص متعددی در این ردیف سنی  گفتگو کرده ام و یافته هایم درمورد آن ها  با پژوهش هایم هم آهنگی کامل دارد.»

«جین فوندا» در کتاب «پرایم تایم» یازده عامل مختلف را برای زندگی بهتر ضروری می داند و به خواننده کتاب و مخاطب خود در این موارد توصیه های می کند اما بیش از هرچیز او به مسئله مهم روابط جنسی در سنین بالا نیز پرداخته است.