زنان مصری، جدا از هر طبقه و قشر و با هر پيشينه و جايگاه اجتماعی، بi ويژه در سال های اخير، از انواع مختلف پوشش های اسلامی استفاده می کنند؛ همان چيزی که زنان يک قرن پيش عليه آن به شدت جنگيدند.

سعد ابراهيم، جامعه شناس مصری، می گويد: پوشش اسلامی برای زنان به صورت يک عادت در آمده است. وی در اين زمينه می گويد: اين مشاهدات کاملا درست است، اکنون بيش از هر زمان ديگر در تاريخ مدرن مصر، زنان با حجاب هستند.

پروفسور ابراهيم تحليلی دارد در زمينه علت رواج دوباره پوشش اسلامی در ميان زنان تحصيل کرده و دانشجو. وی می گويد: «حجاب، در واقع وسيله ای بود تا زنان، بدون نگرانی از ملاحظات قومی و اخلاقی و بدون واهمه از اينکه اجتماع به آنان به چشم آدم های بی بند و بار نگاه کند، بتوانند فعاليت اجتماعی داشته باشند. زن ها فکر می کردند اگر اين مشکل تنها با حجاب حل می شود، چرا که نه، خيلی از زنان و دختران جوان استفاده از حجاب را پذیرفتند.»

اين مسأله مثل روز روشن در خيابان های قاهره به چشم می خورد. مثلاً نوحا سمير، وکيلی که چند سال پيش با حجاب شده می گويد: «من با حجاب راحت ترم. من به اسلام اعتقاد دارم، اما اين مسأله لزوماً باعث نمی شود که دنبال مد هم نباشم.»

تعداد ديگری از زنان، سال ها طول کشيده است که بتوانند به حجاب عادت کنند.

کارشناسان جامعه شناسی معتقدند، بسياری از محافظه کاری های مذهبی و اجتماعی موجود در جامعه مصر متأثر از فرهنگ عربستان سعودی است. ميليون ها نفر از مردان مصری که برای کار به عربستان می رفتند، با فرهنگ و ديدگاه های متفاوتی نسبت به زنان به کشورشان برمی گشتند.

مسأله حجاب به هيچ وجه با اصولی که در غرب در زمينه آزادی های زنان مطرح می شود، همخوانی ندارد. بسياری از مصری ها نيز معتقدند، در همين نخستين مراحل دموکراتيزه شدن مصر، مسأله حجاب بايد روشن شود.

وی این وضعیت را نگران کننده و زنگ خطری برای آغاز موج سوم بیماری ایدز دانست.  به گفته آقای صداقت، برنامه سوم کشوری ایدز روی الگوهای جدید انتقال این بیماری تمرکز خواهد کرد.

سال گذشته وزیر بهداشت نیز درباره افزایش افراد مبتلا به ویروس ایدز از طریق رابطه جنسی غیر ایمن هشدار داده و گفته بود که جامعه ایران ممکن است با آنچه او آتشفشانی از بیماری ایدز خواند رو به رو شود. وی ضمن تاکید بر اهمیت آموزش جوانان گفته بود، یک روسپی می تواند در سال پنج تا ۱۰ نفر را به ویروس ایدز مبتلا کند. اما حمیدرضا شاعری، رییس انجمن ایدز ایران می گوید نام این بیماری در اینترنت ایران فیلتر است پس چگونه می توانیم باور کنیم در زمینه آموزش به جوانان عزم راسخی وجود دارد.

وزارت بهداشت ایران تعداد مبتلایان به ایدز را ۲۲ هزار و ۷۰۰ نفر اعلام کرده است. اما به نظر کارشناسان و بنا به برآورد سازمان جهانی بهداشت بیش از ۸۰ هزار نفر در ایران آلوده به ویروس ایدز هستند که هنوز شناسایی نشده اند. اعتیاد تزریقی همچنان عامل اول انتقال ایدز در ایران شمرده می شود، اما به گفته متخصصان، رابطه جنسی به سرعت گسترده ترین شیوه انتقال ایدز در ایران خواهد شد.

ایدز یک بیماری عفونی است که از طریق ویروس اچ. آی. وی منتقل می شود. ویروس اچ. آی. وی به سیستم ایمنی بدن حمله کرده و با تخریب سلول های آن، فرد را به عفونت های فرصت طلب و خطرناک  مبتلا می کند. رابطه جنسی با فرد مبتلا، تزریق مواد مخدر با سرنگ مشترک و آلوده، دریافت فرآورده های خونی آلوده و انتقال بیماری از مادر به جنین راه های اصلی انتقال بیماری ایدز هستند.

«حنا ربانی کار» روز سه شنبه آیین تحلیف به جا آورد. وی که ۳۴ سال دارد و پیش از معاون وزارت امور خارجه بود، جوانترین وزیر امور خارجه در تاریخ پاکستان است. او در پی برکناری شاه محمود قریشی به این مقام منصوب شده است.  انتطار می رود حنا ربانی کار در این هفته با هیلاری کلینتون وزیر امور خارجه آمریکا در اجلاس منطقه ای آسه آن در اندونزی ملاقات کند. وی همچنین با یانگ جیه چی وزیر امور خارجه چین دیدار خواهد کرد و در اواخر ژوئیه نیز با همتای هندی خود به گفتگو خواهد نشست.

نخستين خانه امن غزه برای زنانی که پناهگاهی ندارند دو ماه پيش گشايش يافت. اين خانه امن را پليس غزه راه اندازی کرده و تاکنون هشت زن به آن پناه برده اند. پليس قربانيانی را که به اين خانه امن پناه می آورند محافظت می کند. قتلهای ناموسی درميان فلسطينيان غزه اگرچه نادراست اما بی سابقه نيست. خشونت خانگی نيز در اين شهر کرانه غربی رود اردن رواج دارد.

سوهاد کانيتا، روانشناسی که دراين خانه امن کار می کند، می گويد برخی قربانيانی که به اين جا پناه آورده اند کم سن و سال هستند. او ميگويد تلاش می کند قربانيان را از نظر عاطفی حمايت کند تا از اضطرابهای درونی شان تخليه شوند.

اين خانه امن در مجتمعی بزرگ در وزارت بهزيستی غزه قرار دارد و مأموران امنيتی از آن محافظت می کنند. اين خانه می تواند به پنجاه زن در اتاقهای بزرگ و تميز پناه دهد.

هنگاميکه خبرنگار رويترز از اين خانه امن ديدن می کرد چهار زن در آن اقامت داشتند که گفته اند در خانواده هايشان مورد آزار جنسی قرار گرفته و مجبور به فحشا شده بودند. يکی از زنانی که در اين پناهگاه مأوی گرفته گفت سرانجام توانسته است از خانواده اش بگريزد و از فحشايی که خانواده اش بر او تحميل می کرده اند نجات يابد و امنيتی را که می خواسته در اين خانه امن به دست آورد.

برخی از زنانی که در پی کمک گرفتن از اين خانه امن هستند به لکه دار کردن شرافت خانواده متهم شده اند.

حقوقدانان درغزه می گويند در قوانين فلسطينی ماده ای برای تنبيه کسانی که «آزار ناموسی» می دهند وجود ندارد؛ از سوی ديگر مجازات اسلامی زنا هم سنگسار است.

هدی نعين که يکی از قانون گذاران حماس است می گويد موردی از قتل ناموسی در سال ۲۰۱۰ در غزه به ثبت نرسيده است.

صبحيه جمعه که وکيل کميسيون مستقل حقوق بشر است می گويد شمار بسياری قتل تصادفی يا قتلهايی که توضيحی در مورد آنها ارائه نمی شود روی می دهد و روشن نيست که اين قتلها ناموسی هستند يا نه.

او می گويد: «از نظر اجتماعی زنان حتی نمی توانند شادی خود را با صدای بلند ابراز کنند، چه رسد به درد و بی عدالتی.»

زنان بسياری در غزه و نقاط ديگر خاورميانه در برابر ظلم های بدنی و روانی در خانواده سکوت می کنند، تنها برای آنکه نام خانواده خود را حفظ کنند. برای اغلب زنان فلسطينی آزادانه صحبت کردن از سواستفاده جنسی در خانواده و مسائل «ناموسی» تابو محسوب می شود و کارشناسان اجتماعی می گويند توانمند کردن زنان برای دفاع از حقوق خود و داشتن صدايی از آن خود تلاشی دشوار است.

در بيانيه اخير مسئول روابط خارجی اتحاديه اروپا به ويژه به بازداشت و زندانی شدن مريم مجد، عکاس خبرنگار؛ مهناز محمدی، فيلمساز؛ زهرا يزدانی روزنامه نگار؛ مريم بهرمن و منصوره بهکيش که هر دو از فعالان حقوق زنان می باشند، اشاره شده است. در اين بيانيه خانم آشتون گفته است: «من عميقا نگران بازداشت بسياری از زنان روزنامه نگار، هنرمند و مدافعان حقوق زنان در ايران به ويژه افراد نامبرده هستم.»

علت بازداشت اين ۵ تن نه تنها برای وکلای مدافع بلکه برای خانواده های آنها نيز معلوم نيست. مريم مجد يک روز قبل از سفر به آلمان برای عکسبرداری از مسابقه های فوتبال زنان در منزل مسکونی اش روز ۱۷ ماه ژوئن بازداشت و زندانی می شود. دو هفته پس از اين بازداشت مهنار محمدی نيز گفته می شود توسط ماموران امنيتی بدون ارائه حکم بازداشت در منزلش، بازداشت می شود. زهرا يزدانی نيز در روز ۲۱ ماه ژوئن بدون هيج دليلی در منزلش بازداشت شده است. مريم بهرمن از اعضای کمپين جمع آوری يک ميليون امضا برای تغيير قوانين تبعيض آميز عليه زنان در ايران به همراه منصوره بهکيش از اعضای گروه مادران داغدار نيز بيش از يک ماه است که بدون ارائه دليلی در زندان به سر می برند.

علاوه بر مسئول روابط خارجی اتحاديه اروپا، هفته گذشته وزارت امور خارجه ايالات متحده آمريکا و ويليام هيگ، وزير امور خارجه بريتانيا و نوربرت لامرت، رييس مجلس آلمان،  جداگانه بازادشت فعالان زن توسط مقام های جمهوری اسلامی را محکوم کرده و خواستار آزادی فوری آنان شده اند.

در اين رابطه وزير امور خارجه بريتانيا از ادامه بازداشت های خودسرانه به ويژه زندانی کردن فعالان زنان در هفته های اخير در ايران شديدا انتقاد کرد و اقدام های جمهوری اسلامی را برای خفه کردن صدای منتقدين نگران کننده، توصيف کرد.

این قانون پس از آن تصویب شد که پلیس برای بازجویی از یک زن مسلمان مظنون به مصرف الکل خواست تا برقع خود را بردارد اما با مقاومت وی روبرو شد.

فرماندار ساوت ویلز می گوید قانون جدید باید زمینه انجام وظیفه پلیس را فراهم سازد. گروه های اسلام گرای محلی می گویند تا زمانی که ماموران پلیس با احترام با زنان برخورد کنند، از قانون اطاعت خواهند کرد.

از سوی دیگر برقع در زلاند نو نیز به یک مقوله سیاسی تبدیل شده است. در آنجا زنان سعودی دو بار به دلیل داشتن حجاب ناچار شده اند از اتوبوس پیاده شوند.  

نخست وزیر زلاند نو تاکید کرده که با وجود چنین اقدام هایی این کشور یک جامعه شکیبا و فراگیر است. وی می گوید زنان به دلیل داشتن برقع و روبنده نباید هدف تبعیض قرار گیرند و نیازی نیست زلاند نو از فرانسه تقلید کند.

شهرام اکبرزاده، استاد بررسی امور سیاسی آسیا در دانشگاه ملبورن، به صدای آمریکا می گوید چنین رویدادهایی برآیند هراس از تروریست هاست و متاسفانه مسایل مسلمانان را به گونه ای منفی منعکس می کند.  

دیوید کوبی، وکیل بانو می گوید رسما در روز سه شنبه از استراوس کاون بر اساس واقعه ای که در سال ۲۰۰۳ رخ داده است، در پاریس شکایت می کند.

وکلای استراوس کان روز دوشنبه در واکنش اعلام کردند که از بانون، به اتهام افترا شکایت می کنند.

استراوس کان رویداد شرح داده شده توسط بانو را «خیالی» توصیف کرده است.

رییس سابق صندوق بین المللی پول، هفته گذشته از حصر خانگی در نیویورک آزاد شد. این رویداد پس از آن صورت گرفت که دادستان ها اعلام کردند اعتبار یک خدمتکار هتل که آقای استراوس کان را به تعرض جنسی در ماه مه سال جاری میلادی متهم کرد، زیر سوال رفته است.

اما، اتهام تعرض جنسی استراوس کون در مورد این خدمتکار هنوز در جریان است و مختومه نشده است. تاریخ بعدی دادگاه استراوس کان برای رسیدگی به این پرونده، ۱۸ ژوییه تعیین شده است.

دامنیک استراوس کان، اتهام اقدام خلاف را رد کرده است. او برای پاسخگویی به اتهامات تعرض جنسی در نیویورک از سمت ریاست صندوق بین الملی پول استعفا داد.

بانو نویسنده فرانسوی، اولین بار در سال ۲۰۰۷ درباره مواجهه خود با استراوس کان سخن گفت، اما پس از آنکه مادرش به او گفت اقدام در این باره می تواند به آینده کاری اش آسیب بزند، از پیگیری این مسئله خودداری کرد.

بانو پس از علنی شدن پرونده نیویورک، نظر خود را درباره وارد کردن اتهامات به استراوس کان تغییر داد.

«سردار حسین ساجدی نیا»، «فرمانده نیروی انتظامی تهران بزرگ»، روز دوشنبه در یک کنفرانس خبری اعلام کرد با چایخانه ها و قهوه خانه هایی که پس از این تاریخ به زنان اجازه ورود بدهند، برخورد خواهد شد و آنها به «مراجع قضایی» معرفی می شوند.

به گفته این مقام انتظامی، در مناطق بالای شهر تهران، قهوه خانه ها و چایخانه ها، تحت عنوان «دیزی سرا» فعال هستند و «حدود ۴۰ درصد» آنها که به مشتریان قلیان عرضه می کنند، شامل طرح ممنوعیت ورود زنان می شوند.

حسین ساجدی نیا، محدودیت جدید برای زنان را در راستای اجرای طرح موسوم به «ارتقای امنیت اخلاقی» خوانده و گفته است که این امر، با «هماهنگی مراجع قضایی» اجرا خواهد شد.

در هفته های اخیر، مردم شهرهای بزرگ در ایران شاهد حضور دوباره ماموران نیروی انتظامی هستند که تحت عنوان طرح ارتقای امنیت اخلاقی، با حضور در خیابان ها، میدان ها و مراکز خرید و پرتردد، با زنان و جوانانی که پوشش آنها مورد تایید حکومت نیست، برخورد می کنند.

برخی از گزارش ها و ویدئوهای منتشر شده در اینترنت، از اعتراض رهگذران به نحوه برخورد ماموران نیروی انتظامی با زنان حکایت دارد.

دور جدید برخوردهای نیروی انتظامی با زنان و جوانان در حالی صورت می گیرد که به دنبال اعتراضات خیابانی به نتیجه انتخابات دهمین دوره ریاست جمهوری در خرداد ۱۳۸۸، حضور گشت های ارشاد نیروی انتظامی در سطح شهرها کاهش یافت.

کمرنگ شدن حضور گشت های ارشاد در خیابان ها طی دو سال گذشته، با اعتراض روحانیون و امامان جمعه و روزنامه های نزدیک به حاکمیت همراه بود.

به گزارش وب سايت وزارت امور خارجه بريتانيا، ويليام هيگ گفته است: «در هفته های اخير بسياری از فعالان حقوق زن در ايران برپايه اتهاماتی مبهم بازداشت شده اند، از جمله مريم مجد، عکاس، مهناز محمدی، فيلم ساز، زهرا يزدانی، روزنامه نگار، مريم بهرمن، مدافع حقوق زنان، و منصوره بهکيش، از فعالان گروه مادران عزادار در بازداشت به سر می برند.»

ويليام هيگ بازداشت اين فعالان را در تناقض با ادعای جمهوری اسلامی در حمايت از اصلاحات در ديگر کشورهای خاورميانه دانست.

وی همچنین عنوان کرد تداوم تلاش های مقامات ايران برای خفه کردن صداهای مخالف و بی توجهی به حقوق بنيادی افراد بسيار نگران کننده است.

ویلیام هیگ افزوده است زنانی که می بايست از دستاوردها و موفقيت های آنها تقدير شود، اکنون در پشت ميله های زندان هستند.

کلینتون روز سه شنبه در واشنگتن گفت زنان عربستان شجاع هستند و هدف درستی دارند. وی تاکید کرد که جنبش فعلی در عربستان را زنان برابری خواه داخل کشور هدایت می کنند و نیروهای خارجی در آن دخالتی ندارند.

جمعی از زنان سعودی جمعه پیش با سرپیچی از ممنوعیت رانندگی زنان، رانندگی کردند. بسیاری از زنان در سایت های اینترنتی رسانه های اجتماعی متعهد شده اند که به این حرکت اعتراضی ملحق شوند. با توجه به ممنوعیت هرگونه تظاهرات در عربستان سعودی، زنانی که در کشورهای دیگر گواهینامه رانندگی گرفته اند، تصمیم دارند به صورت فردی در این اعتراض شرکت کنند. در عربستان سعودی هیچ قانون تدوین شده که زنان را از رانندگی منع کند، وجود ندارد و تنها فتواهای دینی این حق را از زنان سلب کرده است. روحانیان مدافع این فتاوی معتقدند اگر زنان رانندگی کنند، می توانند به تنهایی از خانه خارج شوند و بعد ممکن است با مردان غریبه مخلوط شوند. این ممنوعیت خانواده ها را مجبور کرده تا راننده شخصی استخدام کنند.

بسياری از زنان سعودی نيز در شبکه های اجتماعی اينترنتی وعده داده اند به اين حرکت اعتراضی بپيوندند.

گفته می شود اين اقدام از زمان اعتراضات گسترده زنان در نوامبر سال۱۹۹۰، که در جريان آن تعداد زيادی از معترضان دستگير شدند يکی از بزرگترين حرکتهای اعتراضی زنان در عربستان سعودی قلمداد می شود.

با توجه به ممنوعيت برگزاری تظاهرات در عربستان سعودی، بسياری از زنان تصميم گرفته اند با دريافت گواهينامه رانندگی از کشورهای ديگر و رانندگی در خيابانها دست به اعتراضات فردی بزنند.

بامداد روز جمعه تعدادی از زنان سعودی با اتومبيل به خريد روزانه رفته و تعدادی ديگر در خيابانهای رياض به رانندگی پرداختند.

گفته می شود همسران اين زنان با ارسال پيام در شبکه های اجتماعی اينترنتی از اين اقدام حمايت کرده اند.

پليس اخلاقی معمولا زير نظر تشکيلاتی کار می کند که رئيس آن مستقيما توسط آيت الله علی خامنه ای  رهبر ارشد منصوب می شود. محمود احمدی نژاد رئيس جمهوری سال  گذشته  در يک مصاحبه تلويزيونی زنده گفته بود وی چنين سخت گيری  هائی را تائيد نمی کند. 

يکی از سکنه تهران که درخواست کرده است معرفی نشود در تماسی تلفنی گفت "اين فقط سخت گيری در مورد لباس نيست. آنها با اعزام اين همه نيرو به خيابان ها زير عنوان چنين طرحی، ضمن ايجاد ترس و وحشت می خواهند جامعه را در کنترل داشته باشند".

بر اساس نظرخواهی بنیاد تامسون رویترز از بیش از ٢٠٠ کارشناس درباره نقاط خطرناک جهان، افغانستان بدلیل  بالا بودن نرخ مرگ و میر مادران، نبود دسترسی به مراقبت های پزشکی و فقر فوق العاده در بالای فهرست قرار گرفت.

به گزارش سازمان ملل متحد ،  از هر ۱۱ زن در افغانستان یک نفر  هنگام زایمان می میرد.

یونیسف، صندوق کودکان سازمان ملل متحد، همچنین  تخمین می زند که نزدیک به ۹۰ درصد زنان افغانستان بی سوادند و با ازدواج های اجباری روبرو هستند.

یک کارشناس گفت زنان افغانستان اغلب می ترسند نظر خود را بگویند یا نقش های عمومی را که معیار های جنسیتی جاافتاده و سنتی را به چالش می گیرد، عهده دار شوند. کسانی که این اقدامات را انجام می دهند، اغلب مرعوب یا کشته می شوند.

نظر سنجی، جمهوری دمکراتیک کنگو را به دلیل تعداد بالای تجاوز و دیگر خشونت های جنسی، دومین کشور خطرناک در جهان  برای زنان  معرفی می کند.

پاکستان ، بیشتر به علت روش های فرهنگی، قبیله ای و مذهبی که به زنان صدمه می زند، در ردیف سوم فهرست قرار دارد.

«زن پاریسی» نگاه زنانه به جهان درونی ارنست همینگوی در طول دوران زیستن برای نوشتن داستان در پاریس سال هایی است که هنرمندان و نویسندگان جهان این جهانشهر هنری را قبله گاه خود می دانستند. گرترود اشتاین، ارنست همینگوی، جیمز جویس، ساموئل بکت، پابلو پیکاسو، سالوادور دالی، لویی بونوئل و... در شمار نویسندگان و هنرمندان مهاجر ساکن پاریس بودند که خود را نیازمند فضا و جهانی می دیدند که بیشتر کافه ها و پاتوق هایش مکان آفرینش هنری به شمار می آمد.

اما در واقعیت زن پاریسی اشاره ای است به الیزابت هدلی ریچاردسون، همسر ارنست همینگوی است که در سال ۱۹۲۱ باهمدیگر ازدواج کرده سپس به پاریس مهاجرت کردند. حاصل این ازدواج پسرشان «جان» بود که در سال ۱۹۲۳ و به هنگام مسافرت پدرومادرش به کانادا در شهر تورنتو زاده شد. ارنست همینگوی انگیزه و دستاویزی برای شناسایی الیزابت هدلی ست که می توانست یکی از بزرگترین نویسندگان جهان شود چنان که از نامه ها و داستان های هرگز منتشر نشده او بر می آید، شایسته رسیدن به آنچنان جایگاهی نیز بود.

الیزابت هدلی از طریق همسرش ارنست همینگوی که دوران ترقی و شناساندن خود را به عنوان یک نویسنده حرفه ای طی می کرد، با بسیاری از نویسندگان و هنرمندان جهان در پاریس آشنا شد. همینگوی و همسرش هدلی در پاریس در آپارتمان کوچکی در خیابان ۷۴یکی از محلات پاریس در بالاخانه کتابفروشی معروف «شکسپیر و کمپانی» زندگی می کردند.

کتابفروشی شکسپیر و کمپانی توسط سیلویا بیچ آمریکایی اداره می شد که از افتخاراتش نشر کتاب تقریبا ممنوعه «یولیسس» جیمز جویس بود. کتابی که از سوی ناشران انگلیسی زبان و به دلیل تبلیغ آشکار اروتیسم مورد بی مهری و بایکوت قرار گرفته بود.

همینگوی از طریق همین کتابفروشی با ازرا پاوند شاعر برجسته آمریکایی و سپس با گرترود اشتاین نویسنده مشهور آمریکایی آشنا شد. پاریس محفل نویسندگان و هنرمندان تبعیدی و مهاجر از سراسر جهان از جمله آمریکا شده بود.

در سال ۱۹۲۵الیزات هدلی پس از آن که متوجه روابط عاشقانه همینگوی با دیگر زنان پاریسی شد، خواهان جدایی از او شد. در این سال همینگوی سرگرم نوشتن داستان «خورشید هم طلوع می کند» بود. همینگوی از شنیدن درخواست جدایی هدلی چنان شوکه شد که تعادل خود را از دست داد و با همه تلاشش از جمله اهدای این داستان به هدلی بازهم نتوانست مانع از جدایی او شود. الیزابت چند سال بعد با یک روزنامه نگار به نام «پاول ماورر» که در پاریس با او آشنا شده بود، ازدواج کرد.

رمان زن پاریسی از زاویه دید الیزابت جهان درونی ارنست همینگوی را مورد مداقه و بازبینی زنانه قرار داده است.

ارنست همینگوی از جمله نویسندگان نامدار آمریکایی ست که جایزه پولیستر ادبی و نوبل ادبیات را دریافت کرده است.

لئونورا کرینگتون، در اوائل کار به عنوان مدل نقاشی و معشوقه «مکس ارنست» یکی از استادان شیوه سوررئالیستی پا به عرصه هنر گذاشت اما بعدها تبدیل به یکی از برجسته ترین نقاشان عصر خود شد. وی به عنوان یک نقاش صاحب سبک، شیوه سوررئالیسم را با عواملی از ادیان جادوئی و موجودات خیالی درهم آمیخت و با نوعی درون نگری به کشف جنبه های فمینیستی هنرخود پرداخت.

کرینگتون هرچند دیر به عرصه هنر پا گذاشت اما با قدرت تخیلی کم نظیر تبدیل به یکی از بهترین هنرمندان زمان خود شد و در ردیف بزرگانی چون سالوادور دالی، میرو و مارسل دوشامپ قرار گرفت. نقاشی های او در حراج های عمومی همواره بیشترین رقم فروش را به دست آورده است است.

لئونورا کرینگتون در انگلستان و در یک خانواده خشک اشرافی زاده شد که از بروز استعدادهای هنری او جلوگیری می کرد. اما او در ١٩ سالگی دست به شورش زد و تحت تاثیر شیوه های سوررئالیستی و درون نمای تازه ای که در هنرهای تجسمی راه یافته بود خانواده خود را ترک کرد تا بتواند به آموختن هنر نقاشی بپردازد و در سال ١٩٣٧ معشوقه «ارنست»، نقاش نابغه و متاهل آلمانی شد که در آن زمان ۴٨ سال داشت.

این دو، مدتی در یک خانه دهقانی در جنوب فرانسه زندگی کردند و وقت خود را با نقاشی، شراب کشی، اجرای نمایش های پیشرو و پذیرائی از هنرمندان دیگر گذراندند. اما اگر این میهمانان هنرمند گاه بیش از حد جا خوش می کردند، میزبانان، املتی از موی سرخود آن ها که شب قبل هنگام خواب چیده شده بود را به عنوان صبحانه به خوردشان می دادند.

زندگی مشترک لئونورا و مکس در کشتزارهای جنوب فرانسه با آغاز جنگ دوم جهانی و تهاجم قوای آلمان های نازی به منطقه به پایان رسید. ارنست به ایالات متحده پناهنده شد و در آن جا با یکی از حامیان معروف هنر به نام «پگی گوگنهایم» ازدواج کرد.

درغیاب «ارنست»، کرینگتون درحالی که با مشکلات زیادی رو به رو و دچار ضربات روحی شدیدی شده بود به اسپانیا گریخت اما وقتی خانواده اش فردی را برای پیدا کردن او به اسپانیا فرستادند وی نهایتا به مکزیک گریخت. مکزیک در آن زمان بهشتی برای مهاجران اروپایی به شمار می رفت و لئونورا در نهایت همانجا تن به یک ازدواج مصلحتی با یک دیپلمات داد.

در اوائل دهه چهل میلادی، آثار لئونورا کرینگتون در گالری های مهم شهر نیویورک به نمایش گذاشته می شد. منتقدین هنری نشریه تایمز در آن دوران نقاشی های کرینگتون را تصاویری «مملو از خشونت و سکس» و «یک مجموعه هنری هراس آور و دیوانه وار» خواندند: «موجودات عجیب و غریب پشمالوی پردار و شاخدار، مخلوقاتی که به صورت غیرقابل باوری تبدیل به پرندگان، حیوانات و گیاهان شده وروی تارهای عنکبوت نقاشی شده اند. همه این ها در زمینه ای از کشتزارهای مه گرفته و آسمان های تاریک و سیاهی که گاه جزیره ای در آن نمایان می شود شکل گرفته اند.»

سوزان فیشراسترلینگ، گرداننده موزه ملی زنان هنرمند شهر واشنگتن معتقد است که وجهه هنری لئونورا کرینگتون در آغاز تحت تاثیر نکات منفی رابطه احساسی او با «ارنست» قرار داشت: «در آن زمان به او بیشتر به چشم یک معشوقه نگاه می شد تا یک نقاش زن برجسته و به نهایت هنرمند.»

لئونورا کرینگتون سالیان درازی پس از آنکه آثار جنبش های سوررئالیستی در نقاشی تا حدود زیادی ازبین رفت در صحنه هنر باقی ماند و توانست پل روحی و روانی عمیقی بین شیوه های نقاشی سوررئالیستی و نقش زنان در آن به عنوان معشوقه، مادر، الهه های اسطوره ای و ستیزه جویانی که علیه سرکوب های پدرسالاری ایستاده اند بوجود آورد.

نقاشی ها و تندیس های گوناگون «کرینگتون» همه از یک کیفیت رویائی و غیرواقعی برخوردارند. حیواناتی که در کنار خدایان و هم طراز با آن ها قرار گرفته اند و نمادهایی از سنت های دیرین تاریخ مایایی و بودایی و تصاویری از کلام های جادویی یهودی که به «کابالا» معروف است با آن ها ادغام شده است.

«خورخه آلبرتو مانریک» استاد هنرشناسی می نویسد: «جلوه های غریب و گاه طنزآمیزی که در آثار کرینگتون به چشم می خورد بیانگر یک دنیای درونی و عمیق مملو از نمادهای اسطوره ای خود ساخته این هنرمند است که هرچند هراس آور به نظر می رسند اما درعین حال او را از اذیت و آزارهای دنیای وحشت آور برونی محافظت کرده اند.»

در دهه هفتاد و هشتاد میلادی، کرینگتون یک بار دیگر توسط هنرشناسان فمینیست کشف شد و شیوه زندگی و هنر او درمرکز کانون توجه هنردوستان قرار گرفت. اما این زیاده روی ها کرینگتون را خسته می کرد. وی معتقد بود که زندگی هر انسانی می تواند جالب و قابل توجه باشد: «مگر آن که آن ها فقط اهل تجارت و پول درآوردن باشند.»

لئونورا کرینگتون در ششم آوریل ١٩١٧ در لنکشایر انگلستان در یک قصر دوران «ادوارد» به دنیا آمد. پدر او یک تاجر پارچه بود «پدرم معتقد بود تنها افراد فقیر و همجنسگرایان به دنبال هنر می روند!»

لئونورا با دیدن عکسی از یکی از نقاشی های سوررئالیستی «مکس ارنست» روی جلد مجله ای در لندن شیفته آثار او شد و چندی بعد در اولین ملاقات با این هنرمند به او دل باخت و به دنبال او به پاریس و بعد هم به «پروانس» رفت.

آثار کرینگتون که غالبا به طرح ها و تصاویری از اسب ها و نمادهای مادینگی و سمبل های زنانه مزین است در نمایشگاه های مختلف پاریس در اواخر دهه سی میلادی مورد توجه شدید منتقدین قرار گرفت.

با هجوم قوای آلمان و آغاز جنگ دوم جهانی کرینگتون در حالتی جنون آمیز به مادرید فرار کرد:«در آن شرایط سخت و شکنجه آور سیاسی تصور می کردم مادرید معده جهان است و من باید خودم را به آنجا برسانم و دستگاه گوارشی به شدت بیمار آن را بهبود بخشم!»

کرینگتون پس از درگیری کوتاهی با پلیس در سفارت انگلستان، به تیمارستانی در حومه شهر مادرید فرستاده شد. او در کتاب خاطرات خود به نام «در زیرزمین» وقایع مربوط به این بخش از زندگی خود و خوردن اجباری داروهای کابوس آور را توصیف کرده است.

پدر و مادر کرینگتون فردی را برای بازگرداندن او به انگلستان استخدام کردند اما لئونورا مصمم بود که هرگز دوباره به نزد آن ها بازنگردد. وی در لیسبون پرتغال با یک تاکسی به سفارت مکزیک رفت و پس از چندی با یکی از کارمندان سفارت به نام «رناتو لدوس» ازدواج کرد: «این تنها راه فراری بود که برای من در آن زمان وجود داشت.»

بعدها این زوج به مکزیک نقل مکان کردند و چندی بعد لئونورا پس از جدایی از رناتو با عکاس لهستانی تباری به نام «امریکو ویس» ازدواج کردو صاحب دو پسر شد.

در مکزیک، لئونورا با بسیاری از هنرمندان مهاجر از جمله فیلمساز معروف «لویی بونوئل» حشر و نشر و معاشرت داشت.

یکی از دستیاران سابق بونوئل درباره اولین ملاقات این فیلمساز با لئونورا کرینگتون در سال ١٩٩٧ به نشریه «مورنینگ هرالد» چاپ سیدنی گفته بود: «کرینگتون ضمن استقبال از بونوئل به او گفت: شما خیلی شبیه به یکی از نگهبانان من در تیمارستان مادرید هستید و پس از گفتن این کلمات لئونورا به حمام خانه اش رفت و همانطور لباس پوشیده دوش گرفت.»

بونوئل در آن زمان در عکس العمل به این حرف کرینگتون به اطرافیان گفته بود: «من خودم یک آرتیست سوررئالیست هستم اما واقعا این غیرواقعی بودن تا کجا راه می برد و آیا هیچوقت پایانی هم دارد؟»

کنسوئلو سزار، رئیس شورای ملی هنرهای مکزیک درباره لئونورا کرینگتون می گوید: «او یکی از چهره های درخشان هنر قرن بیستم بود و با برگزیدن مکزیک به عنوان محل زندگی خود، بر عظمت کشور ما افزود.»

خانه حراج کریستی در سال ۲۰۰۹ یکی از آثار لئونارو کرینگتون را به مبلغ یک میلیون و چهارصد و هشتاد هزار دلار به فروش رساند.

بسياری از خوانندگان با نام سارا مَک لاکلِن آشنايی دارند. کنسرت اين خواننده کانادايی چندی پيش در واشنگتن برگزار شد و وی طی مدت اقامتش در اين شهر، گفتگويی نيز با صدای آمريکا داشت که گوشه ای از آنرا در زير می خوانيد.

سارا مک لاکلن، خواننده محبوب کانادايی، ازجمله هنرمندانيست که از شهرت و جايگاه خود برای کمک رسانی به نيازمندان و سازمانهای خيريه نيز استفاده ميکند.

سارا می گويد: «خيلی خوشبخت و خوش شانسم که اين زندگی به من داده شده و طبيعيست که شکرگزار و ممنون باشم و يکی از راههای تشکر کردن اينست که از شغلم و صحنه، برای داد و ستدی دوطرفه استفاده کنم. با بالاتر رفتن سنم متوجه شدم که چقدر مهم است که عضوی از يک گروه باشيم و گرد هم بياييم. مخصوصاً حالا که هر کس به تنهايی در دنيای کوچک خود با پيامهای کامپيوتری و توييتر و غيره مشغول است.»

سارا مک لاکلن بانی فستيوال موسيقی خوانندگان زن به نام ليليث فير است که با موفقيت در سالهای ۱۹۹۷ تا ۱۹۹۹، شش ميليون دلار از در آمد خود را به سازمانهای خيريه اختصاص داد. دور دوم اين فستيوال در تابستان ۲۰۱۰ با حضور خوانندگان مطرحی چون کولبی کايلت، شريل کرو و مری جی بلايج در آمريکا بر پا شد. به دليل مشارکت تنها زنان در اين فستيوال بسياری سارا مک لاکلن را فمينيست ناميده اند. اما اين خواننده خود را مدافع انسانيت ميداند و نه فمينيست.

ختنم مک لاکلن می گويد: «بر خلاف اظهارات سياسی که ما را گروه فمينيستی و ضد مرد ميداند، ما فقط ميخواهيم زنان را تجليل کنيم که موجودات فوق العاده ای هستند که به موفقيت های زيادی دست يافته اند. کجای اينکار اشتباه است؟ چرا بايد از مردان متنفر باشيم؟ اين يکی از سوالهايی بود که از من پرسيده شد، که حتما از مردان متنفريد؟! .. چرا؟ چون از زنان تجليل ميکنيم؟ چه حرف احمقانه اي؟» ..!

سارا ادامه می افزايد: «ما زنان آمريکايی از موقعيت های زيادی برخورداريم. گاهی دريک حباب زندگی ميکنيم که همه چيز را حق خود ميدانيم و بيشتر و بيشتر هم انتظار داريم... که بايد هم داشته باشيم اما کافيست به کشورهای رو به توسعه نگاه ميکنيم که هنوز زنان را به جرم زنا سنگسار ميکنند ... وحشتناک است... زنان کشته ميشوند فقط به اين خاطر که خانواده شوهرشان از آنها خوششان نميآيد... يا خيلی چيزهای ديگر مثلا ختنه زنان... خيلی از اينها در فرهنگ ريشه دارند و من اينرا ميدانم... و البته که من به عنوان يک زن از شمال آمريکا از دور به اين مسائل نگاه ميکنم و فکر ميکنم چطور ميشود به آن خاتمه داد. ميدانم که تغيير به آهستگی ميسر است»

بانی فستيوال موسيقی خوانندگان زن می گويد: «من طرفدار هر موجودی هستم که از خود صدايی ندارد، زنان، کودکان،... حيوانات... هر چه مرا تحت تاثير قرار دهد. اگر کسی به من بگويد اين آدمها يا حتی اين حيوانها به کمک نياز دارند و تو ميتوانی کمک کنی، اگر شدنی باشد و در برنامه زمانی ام بگنجد، من هستم.»

سارا ميگويد با ترانه های آلبوم آخرش به نام «قوانين توهم» رابطه ای قلبی احساس ميکند و «هميشه در ترانه هايم ازآنچه احساساتم را بر ميانگيزد ميگويم؛ از تجربيات خودم و اطرافيانم... و يا داستانی که مرا تحت تاثير گذاشته باشد... من نميتوانم ترانه نويسی ام را توصيف کنم... کاری را ميکنم که احساس خوبی به من ميدهد، آنرا بر کاغذ می آورم و رهايش ميکنم. در آلبوم جديدم، خيلی به عمق احساساتم نزديک شده ام. جدايی ام از همسرم باعث شد که مسير زندگی ام به کلی عوض شود. اينکه چگونه تکه های اين شيشه شکسته را بردارم و دوباره به هم پيوند بزنم و اين سوال که اصلا من که هستم و چگونه خود را دوباره بسازم و ادامه دهم... هر تغييری سخت و دردناک است... آهسته و زشت است... آشفته و کثيف است ... اما زيبا هم هست چرا که نتيجه چيزی جز رشد و جلو رفتن نيست.»

انتخاب آرت ویدیوی این هنرمند ایرانی آلمانی گزینشی میان پانصدوپنجاه اثر هنری ارسالی به این نمایشگاه بوده است.

بنیاد جایزه هنری «امدش» در لندن آناهیتا رمزی را به پاس خلق آرت ویدیویی شایسته دریافت این جایزه ویژه دانسته است.

آناهیتا رمزی به سایت «آرت اینفو» لندن در این باره می گوید: «رسانه های جهان همه توجه شان به رویدادهای پس از انتخابات ایران بود؛ اما پیش از انتخابات رویدادهای مهمی رخداده بود که زمینه ساز آن بود.» آناهیتا رمزی افزود: «همچون دیگر ایرانیان مقیم آلمان من از آنان آگاه بودم.»

ویدیوآرت: «دیوارسفید در تهران» یکی دیگر از آثار آناهیتاست که همهمه نامشخص جاری در شهر تهران بر زمینه سفید یک دیوار ثبت شده است.

آناهیتا رمزی در یک خانواده ایرانی مقیم هامبورگ آلمان به دنیا آمده و تحصیلات دانشگاهی خود را در رشته هنر در اشتوتگارت آلمان به پایان برد. او برنده چندین در حوزه هنر شده است.

این ارزیابی بر اساس دوازدهمین گزارش سالانه «شاخص مادران» انجام شده است، گزارشی که سازمان «کودکان را نجات دهید» تهیه کرده است.

این گزارش وضعیت مادران و کودکان را در ۱۶۴ کشور مقایسه می کند.

این سازمان رتبه بندی کشورها را بر اساس شاخص هایی که عمدتا مربوط به وضعیت تندرستی، تغذیه، آموزش و شرایط اقتصادی و سیاسی است انجام می دهد.

بر اساس تحقیقات سازمان کودکان را نجات دهید، افغانستان دارای بیشترین خطر مرگ و میر برای زنان باردار و دارای پایین ترین سن امید به زندگی برای زنان در جهان است.

افغانستان همچنین در چندین شاخص متعدد از آخر رتبه دوم را دارد، از جمله دفعات حضور افراد ماهر در حین زایمان، مرگ کودکان پیش از رسیدن به ۵ سالگی و نابرابری جنسیتی در آموزش های ابتدایی.

سال گذشته مسوولان افغان گزارش دادند که در هر ۳۰ دقیقه، یک زن به دلایل مرتبط با حاملگی و زایمان جان خود را از دست می هد.

برای بهبود شرایط زنان، دولت افغانستان در سال ۲۰۱۰ دومین تحقیقات مربوط به مرگ و میر را انجام داد و تلاش هایش را برای افزایش تعداد افراد ماهر - ماما ها، پرستاران و پزشکان - برای کمک به زنان در حین زایمان گسترش داد.

این برنامه اطلاعاتی در زمینه های حاملگی، زایمان، و پرورش کودک در سال نخست زندگی در اختیار مادران، خواهد گذاشت.

درحال حاضر هرسال نزدیک به ۳۶۰ هزار زن باردار در جهان هنگام زایمان می میرند.

به نوشته روزنامه ایران، فاطمه آلیا در حالی این اظهارات را بیان می کند که شهرداری تهران سعی دارد در سال جاری، بستر رفت و آمد با دوچرخه را برای شهروندان در سطح شهر گسترش دهد.

تهران، پر ترافیک ترین شهر ایران و یکی از آلوده ترین شهرهای جهان به شمار می رود.

به نوشته روزنامه ایران، فاطمه آلیا گفته است برای کاهش آلودگی و ترافیک، تنها ترویج دوچرخه کارساز نیست.

این نماینده جناح اصولگرایان می گوید: پیشنهاد دوچرخه سواری در سطح شهر، برای مردان است و نه زنان.

فاطمه آلیا درباره دوچرخه سواری شهروندان برای تردد روزانه نیز گفته است تردد روزانه زنان با دوچرخه، در فرهنگ ما نیست اما خوب است که مقدمات دوچرخه سواری برای تردد آقایان فراهم شود، تا مردان با احساس امنیت از این وسیله استفاده کنند.

او گفته است زنان در پیست های مخصوص خود، با دوچرخه ورزش کنند.

پیش از این نیز، برخی از چهره های نزدیک به اصولگریان، از دوچرخه سواری زنان در پارک ها و اماکن عمومی انتقاد کرده و خواستار توقف آن شده بودند.

به گفته توکل حبیب زاده، یکی از موضوعات مطرح شده از سوی این سازمان مربوط به مسئله منع تبعیض اشتغال در میان اقلیت های قومی و مذهبی است.

این مقام دولتی در این باره می گوید طبق قانون اساسی جمهوری اسلامی، تبعیض در کشور وجود ندارد و مسائل مطرح شده از سوی سازمان بین المللی کار به گفته او، در حد یک ادعا است.

توکل حبیب زاده همچنین درباره آمار اشتغال زنان در ایران گفته: تحصیلات خانم ها در ایران بسیار بالا است اما سر منشاء ورود کمتر زنان به بازار کار، آداب و رسوم و فرهنگ جامعه و مردم است.

به گفته آقای حبیب زاده، در ایران تبعيض در محيط های كار ميان مرد و زن وجود ندارد.

خانم عاطفه يحيی آغا، رييس جمهور کوسوو در ارتش آن کشور، درجه سرهنگی دارد. بالاترين مقام ارتشی که يک زن در کشورهای جنوب اروپای شرقی به آن دست يافته است. او چهارمين و جوان ترين رييس جمهوری اين کشور و نخستين زنی است که در کوسوو به بالاترين مقام اجرايی اين کشور می رسد. او که بيستم آوريل امسال ۳۶ ساله می شود، روز پنجشنبه ۷ آوريل، با رأی موافق هشتاد تن از ۱۲۰ نماينده مجلس کوسوو به رياست جمهوری موقت اين کشور انتخاب شد. انتخابی که برای پايان بخشيدن به بن بست سياسی صورت گرفت.

روز چهارشنبه هاشم تاچی، نخست وزير، بهجت پاتسولی، و عيسا مصطفا، رهبر مهم ترين حزب مخالف دولت، در جلسه ای که با ميانجيگری کريستفر دل، سفير آمريکا در کوسوو، برگزار شد، خانم يحيی آغا را به عنوان کانديدای ائتلافی برگزيدند. خانم يحيی آغا تا پيش از آن معاونت فرماندهی پليس را بر عهده داشت.

براساس توافق نامه ای که در اين جلسه به امضا رسيده، قرار است که خانم رييس جمهور کميته ای برای تغيير قانون اساسی تشکيل دهد تا انتخاب رييس جمهوری کوسوو از اين پس از طريق رأی مستقيم مردم صورت گيرد. در حال حاضر رئيس جمهوری توسط مجلس انتخاب می شود. بنابر اين توافق نامه، شش تا نه ماه پس از تغيير قانون اساسی بايد شرايط انتخابات رياست جمهوری از طريق شرکت مستقيم مردم فراهم شود. همچنين در اين توافق نامه آمده است که کميته ای نيز بايد برای تدارک انتخابات محلی و پارلمانی کوسوو برای سال ۲۰۱۳ تشکيل شود.

خانم يحيی آغا ازدواج کرده اما هنوز فرزندی ندارد. او تا پيش از رسيدن به اين مقام با شوهرش که دندانپزشک است در آپارتمانی اجاره ای زندگی می کرد، با حقوق ماهانه ای برابر با يک هزار يورو.

عاطفه يحيی آغا پس از پايان تحصيلات ابتدايی در شهر زادگاهش گجاکووا برای ادامه تحصيل به پريشتينا رفت و رشته حقوق را در دانشگاه پريشتينا، پايتخت کوسوو، به پايان رساند. او همچنين دوره های مديريت پليس و حقوق جزا را در بريتانيا و ايالات متحده، گذرانده است.

خانم يحيی آغا در نخستين سخنرانی خود در پارلمان کوسوو با اشاره به اين که صرب ها و آلبانيايی های کوسوو گذشته تيره ای را پشت سر گذاشته اند، اظهار اميدواری کرد که با گفت و گو به آينده ای روشن دست يابند. وی گفت: «نمی توانيم گذشته را تغيير دهيم، اما می توانيم با پند گرفتن از اشتباه های گذشته آينده را بسازيم؛ گفت و گو می تواند صلح و ثبات را به منطقه بازگرداند.»

پارلمان کوسوو ۱۷ فوريه سال ۲۰۰۸ اعلاميه‌ استقلال کوسوو را تصويب کرد. ۱۰۹ نماينده‌ حاضر در پارلمان وقت کوسوو، اين استان جنوبی صربستان را به عنوان «کشوری مستقل و دموکراتيک» اعلام کردند.

روز دوشنبه نخستين روز به اجرا گذاشتن قانون منع برقع در فرانسه بود.

از اين پس متخلفانی که در انظار عمومی روبنده يا برقع پوشيده باشند يا ۲۱۵ دلار جريمه بايد بپردازند و يا بايد آموزش شهروندی ببينند و يا هر دو مجازات در انتظارشان خواهد بود.

افرادی که زنان را وادار به پوشيدن برقع کنند مبلغی معادل ۴۱ هزار دلار جريمه خواهند شد و يکسال مجازات زندان دريافت خواهند کرد.

اما پليس فرانسه اجازه نخواهد داشت کسی را به برداشتن برقع در اماکن عمومی وادار کند.

دولت فرانسه پوشيدن برقع در اماکن عمومی را مغاير با حقوق زنان می داند.

در پی فراخوان گروه اسلام گرای موسوم به «کميته اجرای احکام اسلامی» روز دوشنبه اکثر مدارس، فروشگاه ها و مراکز تجاری داکا، پايتخت بنگلادش، تعطيل و خيابان های معمولاً شلوغ شهر، کاملاً خلوت بود.

با آن که کشور بنگلادش دارای جمعيتی عمدتاً مسلمان و ساختار قضايی آن سکولار است، اما مردم در حريم خانوادگی خود، به ويژه در زمينه مسائلی چون ازدواج و وراثت، از احکام اسلامی، پيروی می کنند.

بنابر گزارش ها در جريان درگيری های روز يکشنبه ميان پليس و اعتصاب کنندگان در غرب اين کشور، يک دانش آموز کشته و ده ها نفر مجروح شدند.

در انجمن يهوديان شهر واشنگتن، نمايشی اجرا می شود با عنوان «عکس شماره ۵۱،» که زندگی خانم دکتر رزاليند فرانکلين را نشان می دهد. تنها زنی که در دنيای مردانه آن روز، درباره دی ان ای تحقيق می کرد. اين نمايش، با «ماه تاريخ زنان» مصادف شده است. در سطور زير برگردان گزارشی از دبورا بلاک را می خوانيم.

روزاليند فرانکلين يک شيمی دان بود، با مدرک دکترا از دانشگاه کمبريج انگلستان در اوايل دهه ۵۰ ميلادی. او در دهه ۳۰ زندگی اش، روی تحقيقات دی ان ای کار می کرد. نمايش، فرانکلين را نشان می دهد که بطور خستگی ناپذير، و عموما به تنهايی، تحقيق می کند. خيلی وقتها با همکاران مرد خود درگير می شد، چون احساس می کرد به او بی اعتنايی می کردند.

کارگردان نمايش، دانيلا توپول، می گويد: «به او نمی گفتند دکتر فرانکلين، می گفتند خانم فرانکلين. اجازه نداشت در غذاخوری کارمندان ارشد غذا بخورد، اما همه مردها اجازه داشتند. اين موضوع تاثير خيلی بدی روی او گذاشته بود و به کسانی که با آنها کار می کرد، اعتماد نداشت.»

فرانکلين سعی کرد از مارپيچ دوگانه دی ان ای سر درآورد، اما موفق نشد. همکار او، موريس ويلکينز، عکس های او را بدون اجازه، به دانشمندی آمريکايی به نام جيمز واتسون، نشان داد. واتسون و همکار انگليسی اش، فرانسيس کريک، سعی داشتند يک مدل دی ان ای بسازند. واتسون از اين عکس ها فهميد که دی ان ای يک مارپيچ دوگانه ست، و آن دو موفق شدند مدل شان را کامل کنند.

واتسون و کريک در نمايش می گويند: «کار می کند! باورم نمی شود. جلوی چشممان دارد زندگی توليد می کند.»

فرانکلين، از طريق همکارش، ويلکينز، از اين موفقيت باخبر شد: «خود مدل بود؟ قشنگ بود؟ بله!»

کريک و واتسون و ويلکينز، در سال ۱۹۶۲ جايزه نوبل پزشکی را گرفتند. يعنی چهار سال بعد از اينکه فرانکلين، در سن ۳۷ سالگی، از بيماری سرطان درگذشت.

جايزه نوبل فقط به افراد زنده اهدا می شود.

اما در مراسم اهدای جايزه، اسمی از فرانکلين برده نشد. واتسون، نقش او را خيلی دست کم گرفته است. اما کريک، که در سال ۲۰۰۴ درگذشت، گفته است که فرانکلين تا دو قدمی حل معمای دی ان ای رفته بود.

توپول اميدوار است مردم با تماشای اين نمايش، نه تنها با فرانکلين آشنا شوند، بلکه درک بهتری از او پيدا کنند. او می گويد: «می خوام مردم بفهمند روزاليند فرانکلين به چه چيزهايی رسيد. اگر منزوی نشده بود و مورد تبعيض قرار نگرفته بود، می توانست خيلی بيشتر پيشرفت کند.»

دکتر فرانکلين، پيشرو بود، و عکس با ارزشی که از دی ان ای گرفت، دنيای ژنتيک را برای هميشه متحول کرد.

این همان خصیصه هایی است که توانسته است «طلا راسی» طراح ایرانی مایوهای دو تکه موسوم به «بیکینی» را تنها پس از ده سال زندگی در آمریکا به موفقیت و معروفیتی چشمگیر برساند.

طلا مهدوی گزارشگر صدای آمریکا در مطلبی در مورد این مدیست جوان ایرانی می نویسد:

امروزه برای «طلا» از دورانی که او کت های چرمی مادرش را می برید تا برای عروسک هایش لباس های مد روز بسازد سال های سال گذشته است. او در این مورد به صدای آمریکا می گوید:«من هیچوقت فکر نمی کردم بتونم در رشته طراحی و مد به تحصیل بپردازم چرا که همه پدر و مادرهای ایرانی می خواهند بچه هاشون یا دکتر، مهندس و یا وکیل باشند. من هم همیشه فکر می کردم می خوام وکیل بشم چون هم خیلی حرف می زنم و هم اینکه همیشه راه به دست آوردن چیزهایی که می خواهم را پیدا می کنم!»

طلا در سال ۲۰۰۰ پس از آنکه برای پوشیدن یک دامن کوتاه (مینی ژوپ) ۴۰ ضربه شلاق خورد ایران را ترک کرد. اما دهسال گذشته هم سال های آسانی برای او نبوده است. این مدساز جوان درطول سال های زندگی در خارج از ایران، برای هر موفقیت کوچکی که به دست آورده زحمات زیادی کشیده است.  او ابتدا یک مدرک تحصیلی در رشته «بیزینس» یا مدیریت بازرگانی به دست آورد اما در طول این مدت دوبار هم رسما اعلام ورشکستگی کرده است. اما بالاخره لحظه ای که منتظر آن بود فرا رسید. سال گذشته ناگهان برگزارکنندگان مسابقه ملکه زیبایی جهان Miss Universe با طلا راسی تماس گرفتند: «می دونید چیه؟ زندگی من بدون آزادی معنی و مفهومی ندارد. مدهای من هم نموداری از تفکر آزادیخواهانه من هستند. به نظرمن مد وسیله ای است برای نشان دادن حس آزادی که در یک زن وجود دارد. برگزارکنندگان مسابقات ملکه زیبایی جهان هم با این فکر من هم عقیده هستند و این شعار زندگی مرا که با کار آن ها همخوانی دارد دوست دارند.

«طلا راسی» در ادامه می گوید: «برگزارکنندگان مسابقات ملکه زیبایی جهان در وحله اول از من خواستند که به عنوان یک «اسپانسر» یا بانی برنامه به آن ها بپیوندم. اما خوب این کار خیلی خرج داشت و من مجبور بودم یک عده سرمایه گذار پیدا کنم که بتوانند از عهده این مخارج برآیند. من فقط دو ماه وقت داشتم که ۴۰۰ مایوی بیکینی برای شرکت کنندگان درست کنم و آن ها را تحویل بدم. اما همین مسئله تبدیل به بهترین تجربه زندگی من شد.»

«طلا» که در حال حاضر با کمک دو کارگر داوطلب کارخانه کوچک خود را می گرداند می گوید با همه این احوال هنوز آمادگی آن را ندارد که ابعاد تجارت «بیکینی» خود را از این گسترده تر کند: «من خودم ارتش خودم هستم! یعنی همه کارهایم را تنهایی انجام می دهم. تبلیغاتم رو خودم انجام می دم. طراحی ها را هم همینطور و الگوها را خودم می برم و می دوزم. خودم می رم به کشور کلمبیا تا پارچه هایم را سفارش بدم و خلاصه همه وظایف به عهده خودمه.»

طلا راسی، در ده سال گذشته تنها یک بار به ایران بازگشته است اما هنوز هم خود را یک ایرانی و یک مسلمان می داند: «همانطور که همه زن های جهان هر نوع لباسی که دوست دارند می پوشند به نظر من زن های ایرانی هم باید بتوانند به سلیقه خودشان هرجور لباسی که دوست دارند را بپوشند. به نظر من لباس در نیروبخشی به زنان نقش عظیمی ایفا می کند. من وقتی یک لباس شیک و خوشدوخت می پوشم اعتماد به نفس بیشتری احساس می کنم. من فکر می کنم زن ها یکی از زیبایی های طبیعت هستند و این زیبایی باید جشن گرفته شود.»

در واقع کار «طلا راسی» هم همان تجلیل کردن از زنان زیباست و از باورهایی که او به قدرت زنان دارد سرچشمه می گیرد. قدرتی که طلا انعکاس آن را در وجود خود و در حرفه ای که در پیش گرفته است به خوبی می بیند: «هدف من این است که تبدیل به یک مدساز نمونه بشم. یک فرد نمونه و انگیزه ای برای دیگرانی که می خواهند قدم به راه های مختلف بگذارند. حالا چه این راه «مدسازی» باشد یا پزشکی و وکالت فرقی نمی کند. حتی یک مادر خوب و نمونه بودن هم همینقدر و شاید هم بیشتر ارزشمند است. فقط می خوام به هم سن و سال های خودم بگویم که نگذارند هیچ نیرویی جلودار آن ها باشد.»

«طلا» اسم کمپانی خود را «دربدر» Darbedar گذاشته است و می گوید:«حتی اگر شده که برای رسیدن به هدف هایم از این در به آن در بزنم این کار را خواهم کرد و تا در کار طراحی به بالاترین مدارج نرسیده ام از تلاش وکوشش دست برنخواهم داشت.»